ตอนที่ 92 องค์ชายจิตใจทะเยอะทะยาน

ตอนที่ 92 องค์ชายจิตใจทะเยอะทะยาน

คนที่นั่งหลังชนกับนางได้ลุกขึ้น

กู้อ้าวเวยตัวแข็งทื่อ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะเจอองค์ชายสาม ซ่านเซิ่งหาน ที่นี่ แต่องค์ชายก็ยังตั้งใจบรรจงนั่งลงตรงที่ที่ฉีเฟยนั่งเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินเรื่องราวเมื่อครู่หมดแล้ว แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงมีความอบอุ่นและรอยยิ้ม

“องค์ชายสาม ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”นางแกล้งไอสองสามที แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่นางเป็นคนพูดความลับในตำหนักอ๋องจิ้งออกไป ถ้าหากว่าเรื่องถึงหูซ่านจินจื๋อจริงๆละก็ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง

“วันนี้ ฟ้าหลังฝนช่างสดใสยิ่งนัก ก็เลยอยากจะออกมาเดินเล่น ไม่นึกว่าจะได้มาพบพระชายาจิ้งในร้านอาหารป่ายเว่ย ซ้ำยังได้ทราบเรื่องลับๆของของตำหนักอ๋องจิ้งด้วย ” ซ่านจินจื๋อพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ แล้วก็สั่งให้ลูกน้องไปเอาถ้วยกับตะเกียบมาอีกชุด สั่งเหล้าและกับแกล้มเล็กน้อย ราวกับว่าจะคุยนาน

ฝั่งตรงข้ามเปิดหัวข้อคุยมาชัดขนาดนี้ กู้อ้าวเวยก็ได้แต่ คุยต่อไป “องค์ชายสามก็คิดเสียว่าไม่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก็ได้ มันก็เป็นแค่เรื่องราวระหว่างข้ากับอ๋องจิ้ง ก็เท่านั้น”

“ท่านลุง ใจร้ายกับเจ้าถึงเพียงเลยหรือ?”ซ่านเซิ่งหาน เงยหน้าขึ้น และบังเกิดสายตาแห่งความเป็นห่วงขึ้น

เอามือแตะๆที่ขอบแก้วเหล้า กู้อ้าวเวยรู้สึกว่าเริ่มเจ็บคอมากขึ้น “ถ้าหากองค์ชายสามอยากฟังความจริงละก็ ก็จะบอกให้ว่ามันเป็นความจริง”

“เหตุใดเจ้าถึงไม่โกรธ ถ้าเจ้าเอาเรื่องนี้ไปบอกกับฮ่องเต้และฮองเฮา ละก็ พวกท่านต้องคืนความเป็นธรรมให้กับเจ้าแน่” คำพูดขององค์ชายสามเริ่มเร็วขึ้น

“ความยุติธรรมคือจิตใจของมนุษย์ ที่พวกเขาช่วยข้า ก็เพราะว่าในอนาคตข้าสามารถช่วยเหลือซ่านจินจื๋อได้ พูดไปพูดมา ก็เพื่ออ๋องจิ้ง ถ้าข้าบอกไป ท่านอ๋องก็จะเสียคนที่รักไป ข้าก็มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เช่นกัน” กู้อ้าวเวยจิบเหล้าในจอกเล็กน้อย เงยหน้าดึงคิ้วขึ้นมองไปที่องค์ชาย “ถึงแม่ว่าในโลกนี้จะไม่มีจิตใจที่ยุติธรรมให้กับข้า แต่ว่าข้ายังไม่อยากตาย เหตุผลนี้ดีพอฟังขึ้นมั้ย?”

ครั้งนี้ถึงคราวที่ซ่านเซิ่งหานต้องใจเต้นบ้างแล้ว

ถึงแม้จะคุยกันเรื่องนี้ สายตาของกู้อ้าวเวยก็ไม่มีความแค้นแม้แต่น้อย มีแต่ความซื่อตรงและยอมรับชะตากรรม และความทะเยอะทะยานที่ส่งออกมา

นางดูเป็นคนที่ชัดเจนมาก สมแล้วที่เป็นคนในวัง

“ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าพระชายาจิ้งเป็นคนใช้อำนาจบาตรใหญ่ ทำอะไรตามใจตัวเอง จากที่เห็นวันนี้ สิ่งกล่าวมาล้วนเป็นการแสดงของเจ้า แต่ว่าข้าก็สงสัย เจ้าเป็นถึงลูกสาวคนโตของจวนเฉิงเสี้ยง ทายาทตระกูลหยุน ทำไมถึงยอมใช้ชีวิตอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรมเช่นนี้” ซ่านเซิ่งหาน อดใจที่สืบความจริงไม่ได้ ว่าพระชายาจิ้งคนนี้เป็นผู้หญิงอย่างไรกันแน่

“ยศศักดิ์สวรรค์กำหนด แต่ชะตากรรมนั้นคนเลือกเดิน ข้าไม่คิดว่ายศถาบันดาศักดิ์เหล่านี้จะทำให้ชีวิตข้าอยู่สุขสบาย ข้าไม่เคยใช้มันเลย แต่ตำแหน่งพระชายาจิ้งนี้ ข้าค่อนข้างชอบนะ ปกติก็ใช้มั่วซั่วอยู่ แต่ข้าก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม เพียงแต่องค์ชายสามมองไม่เห็นเท่านั้นเอง ” กู้อ้าวเวยหัวเราะขึ้น เสียงทื่อๆฟังแล้วก็ดูน่ารักดี

ปกติแล้วอยากทำอะไรก็ทำ ที่ไปสู้กับพวกจวนอ๋องนั่นก็แค่เพราะว่าทำอะไรไม่ถูกแล้ว

ผู้คนมากมายบนโลกนี้ มีใครบ้างที่ไม่เคยมาถึงทางตัน นางอดกลั้นไว้เสียที่ไหน

ซ่านเซิ่งหานมองแล้วก็อดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้ “แต่ พระชายาจิ้งไม่โกรธแค้นอ๋องจิ้งสักนิดเลยหรือ?”

“ก็แค้นอยู่” กู้อ้าวเวยรีบเอามามือเท้าคางลงโต๊ะ ให้คนรับใช้เสี่ยวเอ้อเอาเหล้าและกับแกล้มมาเสริฟ แถมยังมีขนมเล็กๆน้อยๆด้วย

“เช่นนั้นเจ้ายังช่วยเขาแก้ปัญหาเรื่องค่ายในน่านน้ำอีก ปกติก็ปกป้องเขา หรือว่าพระชายาจิ้งไม่จะอยากหาคนร่วมอุดมการณ์ใหม่หรือ?” ซ่านเซิ่งหานดันจานขนมมาไว้ตรงหน้านาง

ดึงคิ้วมองไปที่เขา กู้อ้าวเวยรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา

ซ่านเซิ่งหานผู้นี้ ปกติแล้วจะไม่สนใจเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตน งานล่าสัตว์ก็ไม่เข้าร่วมไปเอาใจฮ่องเต้ ปกติแล้วยากที่จะได้รับรู้เรื่องราวของเขาจากปากซ่านจินจื๋อและคนอื่นๆ ส่วนมากจะได้ยินว่าเขาอยู่แต่ในจวน ไม่สนใจโลกภายนอก

“ข้ายังมองไม่ออกว่าใครจะร่วมมือกับข้าได้” ทว่า องค์ชายสามก็ไม่เลวนะ