ตอนที่ 93 วางมาดพระชายา

ตอนที่ 93 วางมาดพระชายา

“จี้เหยาไปบอกท่านพ่อและแม่เล็กละสิ” กู้อ้าวเวยหัวเราะ เหอะ แล้วก็วางหนังสือลง

“ถ้าไม่ใช่เพราะจี้เหยาเป็นคนคนมาบอกพ่อ เจ้าก็คงจะทำเรื่องงามหน้าในร้านยาเหย้าอะไรนั่นใช่มั้ย! ข้าให้เจ้าแต่งกับท่านอ๋อง ก็เพราะจะได้ขยายอำนาจของราชสำนัก อยากจะให้เจ้ามาช่วยข้าอีกแรง แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่เอาถ่านเช่นนี้ ” กู้เฉิงก็อยากจะเข้ามาขวางไว้ แต่ครั้งนี้ แม้แต่เฉิงเอ้อก็ยังไม่อาจจะเข้ามาแทรกระหว่างสองพ่อลูกนี้ได้

“พวกเจ้าไม่รีบออกไปอีกรึ” กู้ฮูหยินเดินขึ้นหน้ามา ท่าทางโกรธเป็นอย่างมาก

“ราชสำนักแคว้นซางหลานสำคัญดุจฟ้าข้าผู้มียศเป็นถึงพระชายาจิ้ง เฉิงเสี้ยงฮูหยินควรจะต้องทำความเคารพแก่ข้าหรือไม่นะ?” กู้อ้าวเวยพูดอย่างช้าๆ โดยไม่สนใจฉีหรัวที่กำลังหยิกนางอยู่ข้างๆ

ได้ยินเช่นนั้น กู้เฉิงโกรธยิ่งกว่า “ท่านเป็นแม่เล็กของเจ้านะ”

“นางไม่ใช่ราชนิกุล ถ้าจะพูดแล้ว ท่านพ่อเป็นถึงเฉิงเสี้ยง แต่ไม่รู้ลำดับยศศักดิ์ของราชนิกุล ไม่รู้ว่าท่านดูถูกเหยียดหยามราชนิกุลซางหลานหรือว่าไม่เห็นท่านอ๋องจิ้งอยู่ในสายตากันแน่” กู้อ้าวเวยก็กล้าที่จะพูดออกมาตรงๆ นางถึงขนาดเดินแทรกเฉิงยีและเฉิงเอ้อตรงไปยังหน้ากู้เฉิง “กู้จี้เหยาเป็นถึงลูกเมียรองแต่ส่งเสริมให้ท่านพ่อมาด่าทอพระชายาอ๋องถึงที่ นับว่าเป็นความผิดประการใด”

นางยื่นมือไปจัดปกคอเสื้อของบิดาที่รีบร้อนจนไม่เป็นระเบียบ แล้วสายตานางก็มองไปยังกู้ฮูหยิน “ แล้วอีกอย่าง การอบรมสั่งสอนลูกสอนไม่ได้เรื่อง กู้ฮูหยินนับว่ามีความผิดประการใด”

“เรียน พระชายา หมิ่นประมาทราชนิกุล เป็นโทษใหญ่” เฉิงยีสมทบอย่างค่อยๆ

“ถ้าเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อและแม่เล็กยังไม่ต้องตื่นตกใจไป ถ้าโทษใหญ่นี้ถูกตัดสินแล้วละก็ ข้าผู้ยศแค่พระชายาจิ้งก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ” กู้อ้าวเวย ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วสั่งหยินเชี่ยวว่า “นำท่านพ่อและแม่เล็กกลับตำหนักอ๋องจิ้ง แล้วดูแลให้ดี เดี๋ยวข้าจะตามไปทีหลัง”

“รับทราบเพคะ พระชายา” หยินเชี่ยวตื่นเต้นจนต้องกระพริบตา แล้วเชิญทั้งสองออกไป เดินไปทางตำหนักอ๋องจิ้ง

ฉีหรัวกลับตามกู้อ้าวเวยเข้าไปในห้อง กู้อ้าวเวยเข้าไปเอาข้าวของเล็กน้อย แล้วก็หอบเอาหนังสือประมาณหนึ่งเดินออกไป “ช่วงนี้ ดูเหมือนว่าข้าจะต้องไปพำนักที่ตำหนักอ๋องหลายวันหน่อย ส่วนร้านยาเหย้านี้ก็คงต้องฝากให้เจ้าดูแลไปก่อน”

“แต่พวกท่านเป็นถึงพ่อแม่ของเจ้านะ เจ้าพูดแบบนั้นออกไปได้อย่างไร?” ฉีหรัวมองนางอย่างทำอะไรไม่ถูก “จะดีร้ายอย่างไรพ่อเจ้าก็เป็นถึงเฉิงเสี้ยงนะ”

“ถ้าเขาเป็นพ่อที่ดีจริงๆ ก็คงจะไม่เข้ามาตีข้า ” กู้อ้าวเวยก็ยังคงไม่มีความรู้สึกดีต่อกู้เฉิง ก่อนหน้านี้เป็นเพราะกู้เฉิงไม่ถกเถียงกับนาง แต่วันนี้เขาพร้อมจะลงไม้ลงมือ ถ้าเช่นนั้นนางก็จะไม่ไว้หน้าเขาเหมือนกัน

อีกอย่าง ในหัวของนาง กู้เฉิงร้ายกับนางมาตลอด ไม่เคยพูดกันดีๆสักครั้ง

ก็ไม่แปลกที่นางจะร้ายกาจขึ้นมา ก็เป็นเพราะท่านพ่อผู้เป็นเฉิงเสี้ยงบีบบังคับนางเอง

“นิสัยของเจ้านี่ช่างสุดโต่งไปเสียหน่อย แล้วก็เสื้อผ้าตู้นึงของเจ้าก็ดูไม่ค่อยจะได้” ฉีหรัวมองไปที่เสื้อผ้าที่ดูไม่เหมือนคุณหนูเขาใส่กันของนาง อย่างระอา

“ทำไมพวกเจ้าถึงยังไม่จบกับเรื่องเสื้อผ้าข้า ของพวกนี้ล้วนเป็นของนอกกาย ” กู้อ้าวเวยเสียเซลฟ์จนต้องเช็ดน้ำมูก ชีวิตนี้ของนางไม่รู้ว่าทำกรรมอะไรมา ทุกวันต้องแก้ปัญหากับเรื่องต่างๆไม่น้อย น่าเบื่อยิ่งนัก

ฉีหรัวแค่หัวเราะนาง แล้วมองนางเดินออกร้านยาเหย้า

นางเดินนวยนาดไปจนถึงตำหนักอ๋องจิ้ง คนรับใช้ในตำหนักบอกว่านำทั้งสองท่านนั้นมาส่งถึงห้องรับแขกแล้ว นางก็เลยเรียกคนรับใช้มาคนหนึ่ง “ไปบอกชิงต้ายให้ไปเรียกจี้เหยามาด้วย”

“เพคะ พระชายา ” คนรับใช้ผู้นั้นก็รีบไปจัดการ

กู้อ้าวเวย มาถึงห้องรับแขก กู้เฉิงมีท่าทางใจเย็นลง กู้ฮูหยินก็ยังคงวางมาดอยู่ในตำหนักอ๋อง เมื่อเห็นนางเข้ามา ทั้งสองทำอะไรไม่ถูก และไม่ได้พูดอะไรสักคำ