ตอนที่115 โลกไม่ยุติธรรม

ตอนที่115 โลกไม่ยุติธรรม

“องค์ชายสาม จดหมายนี้เขียนว่าอย่างไร?”

เยว่ยืนข้างๆ และถามเบาๆ

เมื่อว่านฟางได้รับจดหมายนางค่อนข้างระมัดระวัง นอกจากใบสั่งยาของว่านฟางแล้ว ข้างในก็ยังมีจดหมายอีกหนึ่งฉบับสำหรับฝากให้องค์ชายสาม เยว่เอาจดหมายฉบับนี้จากมือว่านฟาง มอบให้กับองค์ชายสามแล้ว

ซ่านเซิ่งหานอ่านจดหมายในมืออย่างละเอียดถี่ถ้วนและส่งให้เยว่ที่อยู่ข้างกาย: “ข้าคิดว่านางเมื่อรู้ว่าว่านฟางอยู่ในมือข้าวันนี้ แล้วจะให้ข้อมูลบางอย่าง”

แค่เหลือบตามองดู ใบหน้าของเยว่ก็มืดครึ้ม

ในจดหมายกู้อ้าวเวยถามตรงไปตรงมา ซ่านเซิ่งหานเคยทำข้อตกลงกับโหวเซ่อใช่หรือไม่ เสื้อผ้าที่เคยวางยาพิษก่อนหน้าอยู่ในมือเขาใช่หรือไม่ หรือแม้กระทั่งเรื่องยาพิษในบ้านริมน้ำก็นำมาถาม

ประโยคคำพูดสุดท้ายทำให้เยว่อดไม่ไหวสาปแช่งด้วยเสียงเบา

“อย่าคิดว่านำตัวว่านฟางไปแล้วข้าจะให้ข่าวใดๆ เจ้ากับข้าร่วมมือกัน ไม่ได้หมายถึงข้าเป็นลูกน้องเจ้า”

“ดูเหมือนว่าการที่ข้าแย่งว่านฟางมาไว้ในตำหนักเป็นความผิดพลาด เสื้อผ้าที่วางยาพิษก็ง่ายดายเกินไป” ซ่านเซิ่งหานยิ้มเย็น และหยิบเอาพู่กันกับน้ำหมึกข้างๆ พูดต่อ “เยว่ เจ้าคิดว่านางรู้เรื่องความเกี่ยวข้องระหว่างข้ากับโหวเซ่อได้อย่างไร”

“เยว่ไม่ทราบ......” เยว่คุกเข่าลงอย่างรวดเร็วด้วยความเกรงกลัว

ซ่านเซิ่งหานดวงตาคมปราด ไม่รู้ว่าตนเองพลาดท่าตรงไหนกันแน่ แต่เพียงเห็นในซองจดหมายยังมีกระดาษอีกหนึ่งแผ่น จึงหยิบออกมา

“แม่นางเยว่ตั้งแต่เด็กทานยามากเกินไป ผงประทินโฉมใช้มาก รสกลิ่นเข้มข้น การตายของหวางฮุยบ้านริมน้ำ แม่นางเยว่ก็มีส่วนเกี่ยวข้อง

เรื่องบ้านริมน้ำตั้งแต่แรก กู้อ้าวเวยรู้อยู่แล้วว่าผู้ที่บงการข้างหลังโหวเซ่อเป็นเขาหรือ?

……

และในเวลานี้คนที่อยู่ในวิหารเฟิ่งหมิงอย่างกู้อ้าวเวยกำลังหยิบเข็มเงิน3เล่มออกจากถุงคาดเอว เข็มเงินนี้ไม่ใช่เข็มเงินที่นางเคยใช้ เข็มเงินนี้หนา และยาวกว่า

แม้ว่าบ้านริมน้ำวันนั้นดูเหมือนว่านางกำลังรักษาทุ้งโจวแต่นางก็ไม่ได้ไปดูหวางฮุย แต่ก่อนที่ทหารจะย้ายร่างของหวางฮุยไปยังโลงศพ นางใช้ข้ออ้างปรุงยาหาพบเข็มสามเล่มนี้ จุ่มในน้ำยา แต่เพราะเก็บไว้ในถุงของเยว่เป็นเวลานานเลยมีกลิ่นหอมติดมาด้วย

ยกมุมปากขึ้น เข็มสามเล่มนี้หล่นใส่ในแขนเสื้อขณะนางยกข้อมือขึ้น

และนอกประตูซ่านจินจื๋อกำลังเดินเข้ามา ยืนนิ่งต่อหน้านาง: “รอให้อาการเจ็บป่วยของพ่านเอ๋อร์รักษาหาย ข้าคงต้องให้เจ้าจากไป

“ข้ารู้” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นยืนเช่นกัน: “แต่ว่า หนี้เลือดชดใช้ด้วยเลือด ท่านอ๋องควรต้องระวังข้าลงมือกับแม่นางพ่านเอ๋อร์”

“เจ้ากระทำได้?” ซ่านจินจื๋อจ้องมองนางอย่างเฉยชา

กู้อ้าวเวยทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มเล็กน้อย ปลายนิ้ววาดวนไปบนโต๊ะ: “แน่นอนว่าไม่ มีกุ่ยเม่ยคอยดู ตัวข้าเองไม่มีทางที่จะทำร้ายแม่นางพ่านเอ๋อร์แม้ปลายผม ถ้าท่านเชื่อในตัวข้า ก็ให้เขาจากไป”

ซ่านจินจื๋อยืนนิ่งเงียบอยู่ที่เดิมโดยไม่ยอมตอบ

ถ้าไม่มีกุ่ยเม่ยคอยติดตามไม่ห่าง กู้อ้าวเวยอาจตกอยู่ในอันตราย ยิ่งไม่รู้ว่าอยู่ข้างนอกจะก่อเรื่องเดือดร้อนอะไรอีก