ตอนที่116 หนี้เลือดชดใช้ด้วยเลือด

ตอนที่116 หนี้เลือดชดใช้ด้วยเลือด

ฉีหลินไม่กล้าเอ่ยปากพูด กู้อ้าวเวยก็หัวเราะออกมา

“นี่ ท่านคงจะไม่ได้คิดจริงๆใช่ไหมว่าข้าจะเปลี่ยนแปลงโลกนี้”

“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นหรือ?” ฉีหลินกลอกตาไปมา ท่าทางที่จริงจังของกู้อ้าวเวยเมื่อสักครู่ เขาเกือบจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ทำได้เพียงมองไปยังองุ่นที่ตกบนพื้น แต่ยังไม่กล้าที่จะกิน: “จริงๆ ความเสี่ยงนี้ไม่ใช่เล็กน้อย”

“แม้ว่าจะไม่ใช่เพื่อโลก แต่ข้าก็ไม่ต้องที่จะเห็นซ่านจินจื๋อสืบทอดบัลลังก์จักรพรรดินี้” กู้อ้าวเวยถอยกลับเข้าไปในเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน และพูดต่อ: “เพื่อที่จะไม่ปล่อยให้เขาขึ้นเป็นจักรพรรดิ ข้าจะทำทุกวิถีทาง”

ฉีหลินกลืนน้ำลายหนึ่งอึก ต้องทำเช่นไรถึงจะหยุดท่านอ๋องผู้เป็นที่ชื่นชอบของทุกไม่ให้ได้ครองบัลลังก์ หรือว่าจะเป็นเรื่องราวความไม่ยุติธรรมของโลกใช่หรือไม่?

”เพราะเหตุใด?”

“เพราะคนที่เขามีใจรักได้ดื่มเลือดของข้า สมควรได้รับการตอบแทน” กู้อ้าวเวยหัวเราะเย็นชา หันกลับมองไปยังฉีหลิน: “อย่างไร? เต็มใจที่จะช่วยข้าติดต่อองค์ชายสามหรือไม่?”

เมื่อมองไปยังรอยยิ้มบนใบหน้าของกู้อ้าวเวย ฉีหลินไม่ต้องการมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ แต่เขาไม่รู้ว่าทำไมร่างกายถึงพยักหน้าตอบรับ แลกมากับเสียงหัวเราะของกู้อ้าวเวย: “ดังนั้น เราเป็นสหายที่มีความลับร่วมกัน”

“เจ้าช่างเชื่อถือข้าจริงๆ” ฉีหลินถอนหายใจ

“ใช่เชื่อถือ”กู้อ้าวเวยกับฉีหลินตั้งแต่แรกเห็นก็รู้สึกถูกชะตา เทียบกับรักแรกสบตาอาจยังน้อยกว่า แต่ความรู้สึกแบบนี้ก็ทำให้กู้อ้าวเวยสบายใจมาก

เขาไม่ใช่คนในราชวงศ์ และเขาไม่ได้เป็นคนที่ฉลาดมาก แต่ฉีหลินสามารถพูดคุยกับนางได้ตามต้องการ ถึงแม้ก่อนหน้าต่างก็สามารถทำสิ่งต่างๆของตนได้โดยไม่รู้สึกอึดอัด ประมาณว่า กู้อ้าวเวยเชื่อใจเขามากกว่าชิงต้ายกับหยินเชี่ยว

ฉีหลินนวดแล้วนวดอีกบนหัว: “อาจจะเป็นเพราะชาติก่อนพวกเราเป็นสหายกันก็ไม่แน่”

“อาจเป็นไปได้” กู้อ้าวเวยหัวเราะตัวโยน

……

นั่งเพียงลำพังในห้องหนังสือ เยว่คุกเข่าอยู่ข้างประตู: “ได้โปรดองค์ชายสามอย่าให้กู้อ้าวเวยหลอกได้ หากว่านางเห็นหลักฐานตั้งแต่ที่บ้านริมน้ำ เหตุใดป่านนี้ถึงเพิ่งพูด ไม่มีอะไรมากไปกว่าการพยายามหลอกใช้พวกเรา จิตใจหญิงสาวยากลึกหยั่งถึง ใช้ไม่ได้”

ซ่านเซิ่งหานถือหนังสือไว้ในมือ แค่เหลือบมองเยว่คุกเข่าที่ประตูอย่างเฉยเมย ไม่รู้จะพูดอย่างไร: “ฆ่าก็ไม่ได้ ปล่อยวางก็ไม่ได้ เพราะตอนนี้ในมือของนางได้กุมเรื่องราวของเราไว้ ถ้าหากนางได้พูดออกไป อย่าว่าแต่เสด็จพ่อกับเสด็จอาจจะไม่ปล่อยข้า แม้แต่โหวเซ่อถ้ารู้ว่าข้ายังแอบติดต่อกับนาง ก็คงจะไม่ปล่อยข้าเช่นกัน”

“คนตายไม่สามารถพูดได้” เยว่กัดฟัน

ในที่สุดก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะดูหนังสือต่อ ซ่านเซิ่งหานปวดศีรษะจนต้องนวดทั่วหน้าผาก รู้สึกจนหนทาง

ตั้งแต่เมื่อสักครู่มีคนมาส่งข่าว ว่าคนที่คอยติดตามกู้อ้าวเวยโดนปลดออก อีกทั้งนางได้ออกจากตำหนักอ๋องไปยังร้านยาเหย้าแล้ว เยว่ก็ยิ่งเชื่อว่านางยอมจำนน สามารถเปลี่ยนแปลงความระวังของซ่านจินจื๋อ แล้วยังใจกล้ารู้ว่าโหวเซ่อไม่กล้าลงมือ ดังนั้นจึงดูเหมือนใจกว้าง

แต่เป็นถึงหญิงสาวที่ฉลาด ถ้าเช่นนี้ทำลายลง คงช่างน่าเสียดาย

ยิ่งไปกว่านั้น ข้างๆมือคือกล่องไม้ที่วางไว้ข้างในเป็นสิ่งที่กู้อ้าวเวยเขียนไว้ เขามักจะอดไม่ได้ที่จะนึกถึง พูดกระซิบว่า: “ถ้านางตายไป คนต่อไปที่ตายก็คงเป็นข้า”

“จะเป็นไปได้อย่างไร? ขอเพียงรัชทายาทลงจากบัลลังก์……”

“ข้าจะต้องเก็บนางไว้ใช้ประโยชน์ ตอนนี้ข้าเก็บตัวเป็นเวลานานแล้ว เจ้าคิดว่าสามารถช่วยเหลือข้าจริงๆมีสักกี่คน ส่วนพวกขุนนางก็เป็นเพียงพวกขี้เมาหยำเป โหวเซ่อยิ่งปรากฎตัวออกมาไม่ได้ ถ้ากู้อ้าวเวยเต็มใจช่วยข้า ส่งข้อมูลข่าวสาร คงไม่ใช่เรื่องยากที่ข้าจะโค่นล้มซ่านจินจื๋อ”