ตอนที่118 กักขังครึ่งเดือน

ตอนที่118 กักขังครึ่งเดือน

ชิงต้ายไม่สามารถดึงรั้งกู้อ้าวเวยได้ นางกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของซ่านเซียนหยวน กางแขนออกเพื่อเผชิญหน้ากับซ่านจินจื๋อที่โกรธจัด ไม่ถอยหลีก: “องค์ชายสี่คือองค์ชายที่ท่านโปรดปรานที่สุด เกิดเรื่องราวอะไรขึ้นถึงไม่สามารถพูดจากันดีๆได้?”

“เจ้าหลีกไปให้พ้น!” ซ่านจินจื๋อยกดาบขึ้น ปลายมีดห่างจากจมูกกู้อ้าวเวยเพียงครึ่งกำปั้น หยินเชี่ยวชิงต้ายได้แต่ร้องอุทานแต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้

กู้อ้าวเวยปลายนิ้วสั่นไหว แต่ยังคงพูดต่อ: “บางทีอาจจะเป็นเพียงความเข้าใจผิด”

“ออกไป!” ปลายมีดเข้าใกล้อีกหนึ่งเซ็น

กู้อ้าวเวยกัดฟัน ซ่านเซียนหยวนที่อยู่ด้านหลังหน้าผากเลือดไหล แล้วสะบัดกุ่ยเม่ยเฉิงซานที่อยู่ข้างๆออก เดินหน้าหนึ่งก้าวแล้วดึงกู้อ้าวเวยหลบหลัง พูดอย่างเคร่งขรึม: “เป็นซูพ่านเอ๋อที่ชนด้วยตัวเอง ข้าไม่สามารถหลบทัน”

เพียงแค่ช่วงเวลาขณะที่กู้อ้าวเวยบังไว้ ทำให้เขาสงบลงมาก แต่ก็ยังคงกำกำปั้นไว้แน่น

“เจ้าเป็นคนมีวรยุทธ ทำไมถึงหลบไม่ทัน เริ่มตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่เจ้าก็ไม่พึงพอใจซูพ่านเอ๋อในทุกๆด้าน ทุกอย่างนี้ก็ไม่ใช่เพียงเพราะกู้อ้าวเวย!” ซ่านจินจื๋อก็สงบลงเล็กน้อย เก็บดาบกลับเข้ามา และพูดต่อ: “พระชายาจิ้งไม่รู้จักละอาย ล่อลวงองค์ชาย กักขังครึ่งเดือน หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามใครเข้าเยี่ยม”

กู้อ้าวเวยดวงตาเบิกกว้าง ยังไม่ทันอ้าปากพูด เฉิงซานที่อยู่ข้างหลังก็เข้ามาจับตัวนางและปิดปากนางไว้ และกุ่ยเม่ยขวางกั้นซ่านเซียนหยวนที่ต้องการหันหลังกลับ

“สมควรตาย! ซูพ่านเอ๋อก็เป็นเพียงแค่คนร้าย!” ซ่านเซียนหยวนไม่สามารถต่อสู้กับกุ่ยเม่ยได้ ทำได้เพียงตะโกนด้วยความใจร้อน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นการทำร้ายกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยสายตามืดครึ้ม ไม่สามารถหลุดพ้นจากการจับกุมของเฉิงชานได้ ทำได้เพียงถูกลากเดินไป ถูกโยนกลับเข้าไปในวิหารเฟิ่งหมิงอีกครั้ง ประตูวิหารถูกลงกลอน แม้แต่หยินเชี่ยวกับชิงต้ายก็ไม่สามารถเข้าได้

คาดไม่ถึงว่าซ่านจินจื๋อจะคาดโทษโกรธนางด้วย

คิดๆแล้วอารมณ์ขึ้น นางเตะไปที่ประตูอย่างขุ่นเคือง แต่แลกมากับคำประชดประชันจากคนหน้าประตู: “พระชายาอย่าเสียแรงเปล่าเลย คำพูดนี้ของท่อนอ๋อง ชื่อเสียงของท่านก็ไม่มีแล้ว”

ข้าเอาชื่อเสียงมาแล้วใช้ประโยชน์อะไรได้!

กู้อ้าวเวยเตะเข้าที่ประตูอีกสองครั้งก็กลับไปที่หน้าโต๊ะหิน นางหายใจลึกๆสองครั้งถึงบังคับให้สงบลง จับข้อมือที่สั่นเบาๆ เพียงแค่ขมวดคิ้วแล้วรอให้อาการสั่นหายไป

เพียงแค่หวังว่าซ่านเซียนหยวนจะไม่ของแข็งชนของแข็งกันอีก

เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ซ่านเซียนหยวนไม่ได้งัดข้อกันอีก กลับกันรีบพาลี่วานตรงไปยังตำหนักองค์ชายสาม ไม่รอให้ซ่านเซิ่งหานได้พูดอะไร เขาเปรียบเหมือนกระบอกไม้ไผ่ใส่ถั่วก็รีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่อีกครั้ง ยิ่งไม่พอในใจมากขึ้นสายตามองไปยังลี่วาน

ขณะที่กู้อ้าวเวยออกหน้าเพื่อเขา ลี่วานทำได้เพียงคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้แต่ขยับตัว

นี่ทำให้เขารู้สึกต่อหญิงสาวที่มารดาส่งมาไม่หลงเหลือความรู้สึกดีๆ

“เสด็จอาทำเช่นนี้ คือไม่ไว้หน้าของเจ้ากับพระชายาแล้วจริงๆ” ซ่านเซิ่งหานก่อนหน้าก็มีเจตนาที่จะทำลาย แต่คิดไม่ถึงว่าเรื่องที่ซูพ่านเอ๋อทำจะส่งผลดี ทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลาคิดหาวิธีที่จะทำลาย

“ยิ่งไปกว่านั้น! ข้ายังสงสัยว่าซูพ่านเอ๋อจริงๆแล้วไม่ได้ป่วย ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เสด็จอากลับมานางก็ล้มป่วยก็ดี หรือจะเป็นเรื่องในวันนี้ที่นางตั้งใจกระแทกเข้ามาก็ดี” ซ่านเซียนหยวนโกรธจัดรู้สึกไม่ยุติธรรม

“องค์ชายสี่ระงับอารมณ์ลงบ้าง ท่านมาที่นี่ก็หมายความว่าต้องการขอคำแนะนำจากองค์ชายสามใช่ไหม? ตอนนี้มาช่วยกันคิดวิธีแก้ปัญหานี้ดีกว่า” เยว่กล่าวอย่างเงียบๆ เหลือบมองซ่านเซิ่งหานอย่างเงียบๆ

ลี่วานเมื่อเห็นซ่านเซียนหยวนดูเหมือนจะขอคำแนะนำจากซ่านเซิ่งหานจริงๆ ก็กระซิบพูดว่า: “พระชายาจิ้งและอ๋องจิ้งเองเป็นสามีและภรรยากัน พวกเราไม่ควรแทรกแซงในเรื่องนี้”

ซ่านเซียนหยวนสีหน้าเย็นชาลงทันที แต่ซ่านเซิ่งหานเห็นสิ่งนี้อย่างชัดเจน และยิ้มเบาๆอ้าปากพูดว่า: “น้องสี่ เรื่องนี้ไม่สมควรเข้าไปแทรกแซง แค่ไม่คิดว่าเสด็จอาจจะกล้ากระทำเรื่องทั้งหมดนี้เพียงเพื่อซูพ่านเอ๋อ”