ตอนที่119 รู้ความจริง

ตอนที่119 รู้ความจริง

“ฉีหรัว เป็นพี่สาวคนรองของฉีหลิน บอกว่าครึ่งเดือนนี้ข้าถูกกักขังอยู่ในวิหารเฟิ่งหมิง ให้เขาลองทำทั้งหมดตามในใบพวกนี้ ถ้าทำสำเร็จ ก็สามารถนำไปใช้ได้” กู้อ้าวเวยดึงกระดาษหนึ่งปึกออกมาจากถุง วางลงบนมือของกู้เหยียนจือ

“แต่ท่านพี่ คุณหนูฉีเอ้อร์จะช่วยท่านออกมาได้อย่างไร?” กู้เหยียนจือจ้องมองสิ่งของในมือนิ่ง

“ไม่มีใครช่วยข้าได้ ข้าก็จะใช้ชีวิตในนี้ต่อไป” กู้อ้าวเวยยกปากขึ้นเยาะเย้ย เห็นความไม่พอใจของกู้เหยียนจือ จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนแล้วดีดที่เข้าที่หน้าผาก: “เจ้าในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนน้องชาย ในภายภาคหน้าจะทำอะไรก็คิดหน้าคิดหลัง อ๋องจิ้งเป็นบุคคลที่อยู่ใต้เพียงคนๆเดียวแต่อยู่เหนือคนเป็นหมื่น ข้าโดนกักขัง โดยธรรมชาติแล้วไม่มีใครช่วยได้ เจ้าก็ต้องรีบออกไป ถ้าหากชักช้าอ๋องจิ้งรู้เข้า ก็รู้แล้ว?”

กู้เหยียนจือรีบกุมหน้าผาก พยักอีกครั้ง: “รู้แล้ว ท่านพี่”

กู้อ้าวเวยนั่งลงอีกครั้ง กู้เหยียนจือชำนาญฝีมือออกจากวิหารเฟิ่งหมิง นางถอนหายใจออกด้วยความโล่งใจ จ้องนิ่งไปยังนิ้วมือของตนที่สั่นเล็กน้อย ยกยิ้มหึยิ้มออกมา: “ไม่ได้เรื่อง ก็แค่อ๋องจิ้งกับองค์ชายทั้งหลายเท่านั้น

ข้าสามารถจัดการเรื่องเสียๆพวกนี้ได้แน่นอน ใช้ชีวิตต่อไป

“เมื่อคิดเช่นนี้ ท้องฟ้าในฤดูร้อนก็เริ่มมืดลงอีกครั้ง แต่ในวิหารเฟิ่งหมิงไม่มีชิงต้ายกับหยินเชี่ยวหลังจากนี้ และไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนเมื่ออยู่ในตำหนักจะถูกกลั่นแกล้งรังแกหรือไม่ คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา นี่กลายเป็นตนพึ่งตนและเดินเข้าไปในห้อง

จนกว่าฝนจะตกลงมา ขอบฟ้าฟ้าร้องคลืนคลืน

กลอนประตูของวิหารเฟิ่งหมิงถูกเปิดออก ซ่านจืนจื๋อสวมชุดคลุมสีดำทั้งตัวเดินเข้ามายังลาน ก้าวเท้าเร่งรีบ แม้แต่กางร่มก็ยังไม่ทัน แต่กู้อ้าวเวยสวมเพียงเสื้อคลุมตัวบางนอนอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงนั้นก็ลุกขึ้นนั่งทันที ประหลาดใจเมื่อเห็นซ่านจินจื๋อเดินเข้ามา: “ท่านอ๋องเหตุใดถึงมาที่ลานห่างไกลเช่นนี้ได้”

“เจ้ายุยงหยวนเอ๋อให้ลงมือทำร้ายซูพ่านเอ๋อ ใช่ไหม?” ซ่านจินจื๋อสายตามืดครึ้ม

“ไม่ใช่ ข้ากับซูพ่านเอ๋อมีความแค้น ข้ายึดมั่นในความเป็นธรรมสักวันหนึ่งต้องได้คืนกลับมา มีเหตุผลใดต้องให้องค์ชายสี่ลงมือ” กู้อ้าวเวยหัวเราะเยาะ ขาเล็กสั่นเทา แต่นางทำได้แค่เผชิญกับซ่านจินจื๋อ

ซ่านจินจื๋อกำหมัดแน่น กู้อ้าวเวยยังคงเหมือนเคยชอบทำให้คนโกรธเคือง

“ถ้าเป็นอย่างที่พูดมา เจ้าต้องการลงมือทำร้ายพ่านเอ๋อร์ถือเป็นจริง……”

“หากข้าต้องการลงมือจริงๆ แค่เปลี่ยนใบสั่งยาไม่กี่ตัว หรือไม่ก็วางยาพิษให้ท่านโดยตรง ท่านอ๋องและองค์ชายสี่ก็เคยใช้ยาของข้ามาแล้วทั้งคู่ แต่ทั้งคู่ก็ไม่มีความรู้สึกไม่สบายตรงไหน” กู้อ้าวเวยมองดูเขาซักพัก ดวงตาคู่หนึ่งยังคงเปล่งประกายแม้อยู่ในสภาพอากาศที่มืดมน

กู้อ้าวเวยไม่เคยยอมแพ้ ยิ่งไม่กลัวซ่านจินจื๋อ

ส่วนนี้ซ่านจินจื๋อรู้แต่ต้น สุดท้าย เขาก็ไม่สามารถจะพูดอะไรกับนางได้อีก เพียงแค่เดินอย่างเงียบๆท่ามกลางสายฝน ทั้งตัวเปียกโชกแต่ก็ไม่หยุดพ่อบ้านที่ถูกลืมจ้องมองด้านหลังคอยกางร่มให้เขา จนมาถึงที่พักรักษาตัวของซูพ่านเอ๋อ

ซูพ่านเอ๋อกำลังนอนอยู่บนเตียงคนป่วย เมี่ยวหารเปิดรายการตั้งแต่แรกและให้คนไปเบิกยาแล้ว แต่ตอนนี้ก็แค่เฝ้าอยู่ข้างเตียง

เมื่อเห็นซ่านจินจื๋อเข้ามา ก็รีบหลบที่นั่ง: “ท่านอ๋อง แม่นางพ่านเอ๋อโดนชนเข้าที่หัวและหลัง บาดเจ็บไม่น้อย เกรงว่าจะต้องใช้เวลาค่อนข้างนานในการฟื้นตัว”

“หยวนเอ๋อบอกว่าเขาไม่ได้ใช้แรงมาก เหตุใดถึงได้รับบาดเจ็บหนักเพียงนี้?” ปลายนิ้วของซ่านจินจื๋อปัดแก้มเบาๆของซูพ่านเอ๋อ ทำไมถึงได้เย็นขนาดนี้ เขาขมวดคิ้ว แล้วดึงๆมุมผ้า

เมี่ยวหารตะลึงชั่วขณะหนึ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงกระซิบว่า: “บางทีอาจกระแทกถูกวัตถุแหลมคมรอบตัว”

ช่างเป็นข้อแก้ตัวที่แย่ ซ่านจินจื๋อยังสามารถฟังออกถึงนัย