ตอนที่120 สามีภรรยาการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

ตอนที่120 สามีภรรยาการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

“คุณหนูรอง นี่เป็นสิ่งของที่ตำหนักอ๋องจิ้งส่งมาให้”

คนรับใช้ของสำนักเยียนหยู่เก๋อเพียงมอบสิ่งของให้กับมือฉีหรัว ไม่กี่วันมานี้ฉีหรัวยุ่งมาก ท่านพ่อฉีหมิงยิ่งไม่ง่ายที่เหลือบมองมาที่นาง แต่วันนี้เมื่อกำลังเร่งรีบก็ได้ยินข่าวจากตำหนักอ๋องจิ้ง ติดอยู่ที่มุมริมฝีปาก ยกรอยยิ้มด้วยความผ่อนคลาย

มองดูใบสั่งที่อยู่ข้างใน นางยิ่งกระตือรือร้นที่อยากลอง

กู้อ้าวเวยมองและคิดว่าผิวของหญิงสาวก็ต้องการความชุ่มชื่นและการบำรุง ไม่เพียงแต่ใบหน้าที่ต้องผัดหน้าทาแป้ง แต่ข้างในนี้ยังมีถุงหอมอีกหลายอันพร้อมใบสั่งยาสมุนไพรอีกด้วย มันน่าสนใจมาก นางรีบลุกขึ้นยืนทันที: “ไปที่ตำหนักอ๋องจิ้ง บอกว่าข้าขอเชิญพระชายาจิ้งให้มารวมกัน”

“คุณหนูรอง จะเชิญให้มารวมกันเกรงว่าจะไม่ได้” คนรับใช้คนสนิทข้างกายเข้ามากระซิบ: “เมื่อสักครู่นายท่านแจ้งมาว่า พระชายาจิ้งถูกอ๋องจิ้งกักตัว ห้ามไม่ให้ใครไปได้

“เพราะอะไร?” ฉีหรัวไม่เข้าใจ สะบัดมืออีกครั้ง จดหมายอีกฉบับก็หล่นออกมา แต่มันไม่เหมือนลายมือของกู้อ้าวเวย แต่กลับเหมือนตัวหนังสือของผู้ชาย ดูแข็งแกร่งและทรงพลัง และเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตำหนักอ๋องอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง ฉีหรัวขมวดหัวคิ้วเข้าหา

ซูพ่านเอ๋อคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร แล้วกู้อ้าวเวยก็ยอมเสี่ยงเอาตัวเองเข้าชนปากกระบอกปืนเพื่อองค์ชายสี่

นางเดินไปมาอยู่รอบหนึ่ง เหมือนว่าจะคิดบางอย่างได้และพูดต่อ: “ก่อนหน้านี้พระชายาจิ้งมาสำนักเยียนหยู่เก๋อเพื่อสั่งเครื่องประทินโฉม เจ้ารีบส่งคนที่ไว้ใจได้ไป จำไว้ จะต้องมอบให้ถึงมือของพระชายาจิ้งเท่านั้น”

“ แต่…ถ้าหากให้ท่านอ๋องทราบรื่องนี้ จะต้องถูกตำหนิทั้งคุณท่านและนาง ” คนรับใช้ลังเล

“ถ้าหากไม่ลองดูจะรู้ได้อย่างไร?" ฉีหรัวยิ้มเบา ๆ และอะไรเขียนบางอย่างแล้วมอบให้กับคนรับใช้

ก่อนหน้านี้กู้อ้าวเวยพาฉีหลินไปที่ลานบ้านเพื่อพานางออกมาและนางจะไม่ตอบแทนบุญคุณไม่ได้!

คนรับใช้จวนฉีมาถึงตำหนักอ๋องจิ้งก็ตรงไปที่หน้าประตูและแจ้งชื่อให้ซ่านจินจื๋อทันที

ซ่านจินจื๋อกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของซูพ่านเอ๋อ ได้ยินทุกคำ รู้โดยทันทีว่านี่คงจะเป็นหลักฐาน กู้อ้าวเวยคงจะไปที่ร้านจี้ซื่อถาง(ร้านขายยา)สั่งยาสมุนไพรหลายร้อยชนิดแต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไปสำนักเยียนหยู่เก๋อเพื่อซื้อเครื่องประทินโฉมเหล่านี้ แต่เขายังคงตัดสินใจที่จะปิดตาข้างหนึ่งและเปิดตาข้างหนึ่ง เพียงโบกมือ ไปเถอะ: “อย่าปล่อยให้พระชายาจิ้งออกมา”

หัวหน้าพ่อบ้านประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังทำตามคำสั่ง

ท่าทางที่ท่านอ๋องที่มีต่อหวางเฟยนั้นไม่แน่นอน แต่ก็ไม่รู้ว่าชอบมากกว่าหรือเกลียดมากกว่ากัน

คนรับใช้ของจวนฉีพึ่งจะได้เข้าไปถึงในวิหารเฟิ่งหมิง กู้อ้าวเวยรู้ในทันทีว่าฉีหรัวนั้นต้องการจะช่วยตน และดึงจดหมายที่อยู่ข้างในออกมา

“ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร”

คำพูดไม่กี่คำ ก็ทำให้กู้อ้าวเวยรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นในใจ

“รอข้าสักครู่” พูดจบ จากนั้นนางกลับมาถึงที่ห้อง แล้วรีบเขียนสิ่งต่าง ๆ แล้วมอบให้กับคนรับใช้ของจวนฉี และพูดต่อ: “ขอร้องได้โปรดให้คุณหนูฉีเอ้อร์ช่วยข้าเรื่องนี้ด้วย”

“ใช่ พระชายา” คนรับใช้โค้งแล้วจากไป

ประตูของวิหารเฟิ่งหมิงถูกปิดอีกครั้ง และฉีหรัวมองไปที่ประโยคเดียวอย่างไม่น่าเชื่อ และยิ้มอย่างช่วยไม่ได้: “เจ้าจริงๆเลย……ทำให้คนเดาใจไม่ออก”

และในจดหมาย มีเพียงหนึ่งประโยคคือ: “พันหมื่นต้องหยุดรั้งองค์ชายหก เขาไม่ควรมีส่วนร่วมในเรื่องนี้”