บทที่ 261 ใช้ความสง่าสร้างแรงบันดาลใจให้จูนจิ่ว

บทที่ 261 ใช้ความสง่าสร้างแรงบันดาลใจให้จูนจิ่ว

ที่ผ่านมานักค่ายกลขาดแคลนและเห็นได้น้อยมากมาโดยตลอด ที่เห็นนักค่ายกลอู๋จงที่มีชื่อเสียงมีเพียงผู้อาวุโสถูฉีของสำนักหุ้นหยวนและเจ้าสำนักของเจี้ยนจง ก่อนอื่นเป็นการนำเสนอของกลุ่มค่ายกล สุดท้ายคือเปิดค่ายกลเคนโด้และถ่ายทอดให้กับสาวกในสำนักให้เรียนรู้ค่ายกลกระบี่

นักค่ายกลสร้างค่ายกลในแบบของตนเอง สามารถก่อให้เป็นอำนาจพลิกฟ้า และเป็นศัตรูได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นนักค่ายกลได้!

อยากเป็นนักค่ายกล ก่อนอื่นจะต้องมีพลังวิชาที่แข็งแกร่งมาก ประการที่สองพลังจิตที่แข็งแกร่ง มีเพียงก่อเกิดรอยค่ายกลแรกความสำเร็จเท่านั้นถึงจะสามารถสร้างค่ายกลสำเร็จ และค่ายกลที่โม่อู๋เยว่สอนให้กับจูนจิ่วนี้ ต้องใช้รอยค่ายกลร้อยอันพอดีถึงจะสามารถกระตุ้นได้

โม่อู๋เยว่ยืนอยู่ข้างกายจูนจิ่ว พูดขึ้น: “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ เจ้าใช้พลังค่ายกลเพียงหนึ่งในร้อยก็เพียงพอที่จะฆ่าพวกเขาได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องสามารถก่อให้เกิดสามรอยค่ายกลพื้นฐานได้ แต่ตอนนี้เวลาก็ไม่เพียงพอ”

แค่เห็นเขายืกมือขึ้นโบก หินทิพย์ชั้นที่สี่เป็นก้อนๆ อยู่ดีๆ ก็ปรากฏประกายเกือบจะทำให้ดวงตาของรอยยิ้มนจิ่วแทบบอด โม่อู๋เยว่เห็นจูนจิ่วหลับตาหลบเลี่ยง ดวงตาของเขาเป็นประกายความสว่างไสวของหินทิพย์ชั้นที่สี่ระยิบระยับสลัวลงทันที เปลี่ยนเป็นแสงที่นุ่มนวล

จูนจิ่วจึงกะพริบตาและลืมตาขึ้น พูดอย่างแปลกใจ: “หินทิพย์ชั้นที่สี่เจ็ดก้อน”

“มีลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุนเป็นศูนย์กลาง นำหินทิพย์ชั้นที่สี่เจ็ดก้อนฝั่งในค่ายกล เช่นนี้เจ้าแค่ต้องก่อให้เกิดเพียงหนึ่งรอยค่ายกลเท่านั้น ก็สามารถกระตุ้นค่ายกลวิญญาณเก้าภพได้สำเร็จ”

“ได้!”

จูนจิ่วพยักหน้าอย่างจริงจัง นางใจจดใจจ่อจ้องไปที่ทิศทางของลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุน เก็บหินทิพย์ชั้นที่สี่ไว้ จูนจิ่วเดินไปโดยรอบลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุนอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวอู่ก้าวเดินตามหลังจูนจิ่ว มันหันกลับไปมองโม่อู๋เยว่ แอบถามจูนจิ่วในใจลึกๆ : “เจ้านาย ทันหรือไม่? ไม่อย่างนั้นเราให้โม่อู๋เยว่ลงมือจัดการโดยตรงเถิด เช่นนี้เจ้านายก็ไม่ต้องลำบากแล้ว”

“ถ้าข้าให้เขาลงมือจัดการ ความตั้งใจของเขาก็สูญเปล่าไม่ใช่หรือ”

เสี่ยวอู่สับสน “เหมียว? ความตั้งใจของโม่อู๋เยว่?”

“เขาแกร่งมาก แต่ตอนนี้เขาพอใจข้าเพียงชั่วขณะ ไม่สามารถรับประกันได้ตลอดชีวิต ต่อให้รับประกันได้ เขาไม่สามารถปกป้องข้าได้ตลอดทุกวินาที สอนค่ายกลให้กับข้าดีกว่า ให้ข้าฝึกเอง” จูนจิ่วชี้ให้เห็นความตั้งใจของโม่อู๋เยว่ เกิดรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากของนาง

โม่อู๋เยว่เป็นผู้ชายที่เผด็จการเอาแต่ใจ แต่ไม่เคยพยายามควบคุมนาง เพียงแค่หยอกล้อให้หลงเสน่ห์อยู่ในขอบเขตเส้นตายของนาง ไม่ออกนอกลู่นอกทาง

ผู้ชายเช่นนี้ แม้แต่ถามตัวเองที่เหี้ยมโหดไม่สนใจความรู้สึกอย่างจูนจิ่ว ยังอดไม่ได้ที่จะชอบเขา!

ก้นบึ้งหัวใจของจูนจิ่วพูดกับเสี่ยวอู่ต่อ: “เขาสอนค่ายกลวิญญาณเก้าภพให้ข้า ยังมอบหินทิพย์ชั้นที่สี่เจ็ดก้อนให้ ความตั้งใจเช่นนี้ ข้าทำให้เขาผิดหวังไม่ได้ ไปเถิดเสี่ยวอู่ เรานำหินทิพย์ชั้นที่สี่เจ็ดก้อนฝั่งในค่ายกก่อน”

“เหมียว～เสี่ยวอู่เข้าใจแล้ว โม่อู๋เยว่เป็นคนดี!”

“คนดี? พุ๊” จูนจิ่วหัวเราะมีเสียง ส่ายหัวเดินหน้าต่อไป นางเดินไปพร้อมกับฝึกทำท่าประสานมือเจว๋อีกด้วย พยายามรวบรัดให้ได้รอยค่ายกลแรก โม่อู๋เยว่ได้บีบอัดความต้องการสร้างค่ายกลอย่างไม่สิ้นสุดแล้ว นางจำเป็นต้องกลั่นรอยค่ายกลแรกออกมาด้วยตนเอง

กำลังแรงอยู่ที่รอยค่ายกลทั้งหมด ดังนั้นจูนจิ่วไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางที่ลึกซึ้งลุ่มลึกในเวลาอันสั้นของโม่อู๋เยว่

จ้องมองจูนจิ่วและเสี่ยวอู่ตรงหน้า แสงสีทองที่เป็นอันตรายกะพริบอย่างรวดเร็วในดวงตาสีเข้ม เส้นขอบปากน่าหลงใหล เย้ายวนเผยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และมีความหมายลึกลับ เขาพูดเสียงเบา: “คนดี? เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ ข้าไม่ใช่คนดี”

ถูกต้อง～ความจริงแล้วโม่อู๋เยว่คอยฟังเสียงสนทนาจากก้นบึ้งหัวใจของจูนจิ่วและเสี่ยวอู่ตลอดเวลา ก่อนที่จะแข็งแรงสมบูรณ์ ไม่ได้ปกปิด

เวลาผ่านไปทีละนิด ผู้คนหลายร้อยคนถูกสังหารลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุน กลิ่นเลือดสดฉุนถูกลมเป่าออกจากลานฝึกวิทยายุทธ สำลักจนจูนจิ่วขมวดคิ้ว ในขณะเดียวกันความเร็วก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ

หินทิพย์ชั้นที่สี่เจ็ดก้อนฝังอยู่รอบลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุน ขณะที่ทำสิ่งนี้ จูนจิ่วต้องเร็ว! ให้ทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิวรู้ไม่ได้ ต่อมา นางก็ยังไม่สามารถกลั่นรอยค่ายกลแรกออกมาได้ ไม่สามารถเริ่มค่ายกลพลิกฟ้าได้!