บทที่ 262 ฆ่าเจ้าเพื่อป้องกันอันตรายของสำนัก

บทที่ 262 ฆ่าเจ้าเพื่อป้องกันอันตรายของสำนัก

จูนจิ่วรู้สึกพลังทิพย์ภายในร่างกายของตนเองถูกทำให้กลวงทันที ตามด้วยวิญญาณแห่งสงครามสามตนล่องลอยมาคุกเข่าตรงหน้าจูนจิ่วเงียบๆ จูนจิ่วมองพวกมันด้วยความประหลาดใจ พูดเสียงต่ำ: “นี่ก็คือวิญญาณแห่งสงคราม?”

“ใช่” โม่อู๋เยว่ตอบนาง

ค่ายกลวิญญาณเก้าภพเป็นการอัญเชิญภพวิญญาณแห่งสงครามของค่ายกลพลิกฟ้า! พลังยิ่งแกร่งก็ยิ่งอัญเชิญได้มาก ตำนานเล่าว่าในช่วงที่อยู่จุดสูงสุดยังสามารถเรียกกองทัพแห่งวิญญาณสงครามนับล้านได้ด้วย! อยู่ดีๆ ก็มีกองทัพมากขึ้นไม่น้อย

เขาเห็นจูนจิ่วอัญเชิญออกมาห้าตน แต่มีเพียงวิญญาณแห่งสงครามสามตนที่ที่ปรากฏตัวได้สำเร็จ ที่เหลืออีกก่อตัวครึ่งหนึ่งพลังไม่เพียงพอสลายไป สำหรับความแข็งแกร่งในแง่ของจูนจิ่ว ผลลัพธ์นี้ดีอย่างไม่คาดคิดแล้ว

โม่อู๋เยว่พูดต่อ: “พวกมันปรากฏตัวจากพลังทิพย์เจ้า ตอนนี้ทุกนาทีที่เจ้าอยู่จะใช้หินทิพย์ชั้นที่สี่ เมื่อใช้หินทิพย์หมดกลายเป็นผง วิญญาณแห่งสงครามก็จะสลาย เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ เจ้ามีเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม”

“ข้ารู้แล้ว วิญญาณแห่งสงครามรับคำสั่ง เข้าไปในลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุน ฆ่าทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิวให้หมด!”

วิญญาณแห่งสงครามรับคำสั่ง อยู่ดีๆ ร่างก็หายไป

มือจูนจิ่วจับป๋ายเย่ก้าวไปที่ทางเข้าลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุน นางปรากฏตัวขึ้นอย่างเปิดเผย ดึงดูดความสนใจของทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิวทันที อย่างไรก็ตามทหารหน่วยกล้าตายยังไม่ทันที่จะย่างไปสักก้าว วิญญาณแห่งสงครามหายไปข้างหลังพวกเขาอย่างไร้ร่องรอย ฟันขวานในมือ แทงหอก

ผลัวะ!

เลือดสาดกระเซ็น ศพล้มพรึบลง วิญญาณแห่งสงครามสามตนฆ่าเป็นทางให้กับจูนจิ่ว เข้าสู่ลานฝึกวิทยายุทธอย่างไม่มีสิ่งกีดขวาง

ในลานฝึกวิทยายุทธ หยูนจ้งจิ่นถูกทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิวจับตัวออกมา ถูกดาบแดง ดูใกล้จะตายคาที่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากประตูลานฝึกวิยายุทธ ทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิวที่อยู่ตรงหน้าเขาหยุดลง ปลายดาบอันแหลมคมเจาะเข้าที่คอ บาดเข้าผิว

ไม่สนความเจ็บเสียด หยูนจ้งจิ่นหันไปมอง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด นอกลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุนหมอกทึบๆ พุ่งพวยขึ้น ขณะที่หมอกกำลังเคลื่อนที่ เด็กหนุ่มแปลกหน้าเดินมาพร้อมกับดาบ

หยูนจ้งจิ่นตะลึงอ้าปากค้าง: “นั่น นั่นคือป๋ายเย่? เขา!”

กระทั่งได้สบตากับจูนจิ่ว หยูนจ้งจิ่นจึงกล้ายืนยันว่าเป็นจูนจิ่ว! เด็กหนุ่มผู้นี้คือจูนจิ่ว! จูนจิ่วมาได้อย่างไร?

หยูนจ้งจิ่นรีบตะโกน: “รีบไป! อย่าเข้ามา ไปสิ!”

สายตาจูนจิ่วจ้องไปที่หยูนจ้งจิ่น เธอแกว่งดาบในขณะที่พูดอย่างเย็นชา: “ฆ่า!”

เสียงเย็นชาด้วยแรงอาฆาต น้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ร้าย พูดคำเดียว หมอกทึบด้านหลังจูนจิ่วก็เคลื่อนที่เสียรูปทรงทันที ร่างโปร่งแสงสามร่างพุ่งออกมา ในพริบตาเลือดจำนวนมากถูกเพิ่มเข้าไปในลานฝึกวิทยายุทธเฉียนคุน

แต่ที่ตายครั้งนี้ไม่ใช่พวกเขา แต่เป็นทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิว

เร็ว! เร็วมาก!

ไม่มีผู้ใดเห็นเงาเหล่านั้นชัดเจน เห็นเพียงทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิวที่ตายไปทีละคน พวกเขานองเลือดตายอย่างน่าสังเวช รุนแรงโหดร้ายและน่าขนลุก ผู้คนนับไม่ถ้วนเกิดคำถามในใจ เขาทำได้อย่างไร?

นอกจากหยูนจ้งจิ่น พวกเขาจำตัวตนของจูนจิ่วไม่ได้ สาวกสำนักเทียนอู่จงก็เช่นกัน เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นป๋ายเย่ออกดาบ

ผลัวะ——

ทหารหน่วยกล้าตายเทียงฉิวเลือดสาดกระเซ็นตรงหน้าหยูนจ้งจิ่น สาดใส่เขาเต็มหน้าเต็มตัว หยูนจ้งจิ่นไม่มีปฏิกิริยา เพียงแค่จ้องมองจูนจิ่วอย่างเหม่อลอยที่เดินมาหาเขา “แม่นางแม่นางจูนจิ่ว?”

“อืม ข้ามาแล้ว” จูนจิ่วใช้ป๋ายเย่ตัดเชือกบนตัวหยูนจ้งจิ่นออก นางกล่าว: “เจ้าไปที่สาวกสำนักเทียนอู่จง สักพักถอยไปพร้อมกับพวกเขา”