บทที่ 309 ผู้ดูแลหวางเข้าใจหรือไม่

บทที่ 309 ผู้ดูแลหวางเข้าใจหรือไม่

ประตูนอกสำนักไท่ชู แบ่งเป็นพื้นที่น้อยใหญ่กว่าสิบแห่ง โดยหลักแล้วผู้ดูแลหวางรับผิดชอบดูแลเจ้าศิษย์นักการ ในประตูนอก แม้เพียงดูแลนักการ แต่แมวไม่อยู่ หนูร่าเริง เพียงเป็นรองผู้อาวุโส ศิษย์ในประตูชั้นใน ผู้ดูแลหวางคือคนที่ใหญ่ที่สุดในที่แห่งนี้

สถานที่ที่เขาพัก เรือนขนาดใหญ่หรูหราโอ่อ่า และยังมีบ่าวหญิงรูปโฉมงดงามยืนปรนนิบัติ เมื่อเห็นผู้ดูแลหวางกลับมา พวกนางรีบเข้ามาคุกเข่าถอดรองเท้าให้แก่ผู้ดูแลหวาง หรือเปลี่ยนเสื้อผ้า หรือรินน้ำป้อนชา

ปกติผู้ดูแลหวางเห็นบ่าวหญิงเหล่านี้อารมณ์? ดีอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับไร้อารมณ์ จุ๊ปาก ลูบไล้ที่คาง

“พบความงามเช่นนั้น ผู้ใดยังกินดอกหญ้าไร้ค่าเหล่านี้ลงเล่า กระทั่งศิษย์พี่หยุนหนียังเทียบไม่ได้แม้ครึ่งหนึ่งของนาง งามจริงๆ!”

เมื่อกลืนน้ำลาย ผู้ดูแลหวางถูมือพลางยิ้มอย่างสกปรก “คนงามเช่นนั้นหากตกเป็นของข้า ไม่รู้ความแตกต่างของร่างกายนั้นจะเป็นเช่นไร ฮิฮิ!”

ขณะกำลังหัวเราะ ผู้ดูแลหวางพลันหายใจติดขัดขนลุกขัน ร่างกายเขาแข็งทื่อ หันกลับไปมองรอบด้านอย่างรุนแรง นอกจากบ่าวหญิงมองไม่เห็นผู้ใด แต่แผ่นหลังหนาวเหน็บราวมีกระบี่เย็นเฉียบแนบชิดเคลื่อนไปมาผิวหนัง เปรียบได้กับการแล่หนังโดยไร้ร่องรอย!

ภายในสมองไร้ความคิดที่สกปรก เหลือเพียงความหวาดกลัวและตกใจ

ทันใดนั้น ผู้ดูแลหวางได้ยินบ่าวหญิงรายงานขึ้น “นายท่าน จูนจิ่วเจ้าศิษย์นักการ มาเจ้าคะ”

“อะไรนะจูนจิ่ว รีบให้นางเข้ามา!” น้ำเสียงผู้ดูแลหวางรีบร้อน ไม่ใช่เพราะรูปโฉมงดงามของจูนจิ่ว แต่คิดอย่างไร้เดียงสาว่าเข้ามาเพิ่มอีกหนึ่งคนคงจะอบอุ่นกว่า? สุดท้ายแปลกประหลาด จูนจิ่วเพียงเข้ามาในห้องไอเย็นพลันสลายไป

ผู้ดูแลหวางยังคงมีสีหน้าตกใจ เขาได้ยินเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกของจูนจิ่ว ตะโกนใส่เขาว่า “ผู้ดูแลหวาง?” ผู้ดูแลหวางรีบหันกลับไปมองนางทันที

เมื่อเห็นผู้ดูแลหวางท่าทางราวเห็นผี จูนจิ่วยกคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ไม่นาน สีหน้าของผู้ดูแลหวางเปลี่ยนไปยิ้มอย่างสกปรก ดวงตาแทบกลืนกินนาง เสี่ยวอู่เกาะอยู่บนไหล่จูนจิ่ว เห็นผู้ดูแลหวางกำอุ้งเท้าที่คลายออกแน่น คิดอยู่ตลอดว่าต้องการควักลูกตาของผู้ดูแลหวาง!

ความเย็นเฉียบสลายไปจนหมด ผู้ดูแลหวางหันศีรษะไปอย่างลืมกลัว เดินพลางยิ้มแย้มไปที่จูนจิ่ว “จูนจิ่ว เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใดหรือ หรือมีเรื่องให้ข้าช่วยเหลือ?”

จูนจิ่วจึงเอ่ยว่า “ข้ามาเปลี่ยนห้องสองห้อง”

ดวงตาผู้ดูแลหวางเปล่งประกาย เขารู้ว่าจูนจิ่วต้องทนไม่ไหว!

ศิษย์พี่ของนางนั้นคงอดทนได้ แต่สาวงามคนหนึ่งจะอดทนพักอยู่ในกระท่อมหญ้าซอมซ่อเช่นนั้นได้อย่างไร? ช้าเร็วต้องมาขอร้องเขา เพียงคิดไม่ถึงมาจะมารวดเร็วเช่นนี้ เขายังไม่ได้คิดว่าจะทำเช่นไร

ดวงตาเย็นชามองผู้ดูแลหวางที่ยิ่งมีสีหน้าสกปรกมากขึ้น ก่อนจูนจิ่วเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ผู้ดูแลหวาง ประตูนอกของสำนักไท่ชูกว้างขวางเช่นนี้ คงไม่ใช่ถึงกับไม่มีห้องพัก อีกอย่าง ท่านต้องการสิ่งใด จึงจะเปลี่ยนห้องพักให้แก่ข้าและศิษย์พี่?”

“เงิน!” ก่อนกลอกตาขึ้น ผู้ดูแลหวางเงยหน้ายืดอกเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ “หินทิพย์ชั้นที่หนึ่งร้อยก้อน สำหรับเปลี่ยนหนึ่งห้อง เจ้าต้องการสองห้อง เช่นนั้นต้องมอบหินทิพย์ชั้นที่หนึ่งสองร้อยก้อนให้แก่ข้า”

ผู้ดูแลหวางตาเป็นประกาย ยิ้มอย่างสกปรกและลำพองใจ นั่นคือหินทิพย์ชั้นที่หนึ่งสองร้อยก้อนเชียว จูนจิ่วจะนำออกมาได้อย่างไร? เพียงนางนำออกมาไม่ได้ เขาจะสามารถใช้โอกาสเสนอ ‘ขอเรียกร้อง’ จูนจิ่วไม่ยินยอม อย่าโทษว่าเขาไม่เกรงใจ!

ในประตูนอกของเหล่าเจ้าศิษย์นักการแห่งนี้ เขาคือสวรรค์ ด้านบนยังมีศิษย์พี่หยุนหนีและผู้อาวุโสใหญ่เป็นดังผู้หนุนหลัง จูนจิ่วไม่ยอมต้องยอม!

ยิ่งคิดยิ่งสนุก ผู้ดูแลหวางวาดฝันว่าตนได้โอบกอดสาวงามที่ดังหลุดออกมาจากภาพวาด นี้คือเสียงน่าอึดอัดสองเสียงที่ดังเคร้งขึ้น ทำให้ผู้ดูแลหวางตื่นจากความฝัน เขาก้มหน้ามองอย่างตาเบิกกว้าง “นี่คือสิ่งใด?”