บทที่ 310 เสี่ยวจิ่วเอ่อร์งดงามอันดับหนึ่ง

บทที่ 310 เสี่ยวจิ่วเอ่อร์งดงามอันดับหนึ่ง

ผู้ดูแลหวางหันหลังให้จูนจิ่ว ก้มหน้าลงพร้อมดวงตาเปล่งประกายโมโหและบิดเบี้ยว รอจูนจิ่วปล่อยเขา เขาต้องจัดการจูนจิ่วแน่!

เขาคือนักจิตขั้นหก แต่จูนจิ่วเป็นเพียงเด็กสาวนักจิตขั้นสาม เมื่อครู่เขาดูเบาศัตรูไป! รอให้เขาหลุดไปแล้วแสดงฝีมือ ต้องไม่ถูกจูนจิ่วควบคุมอยู่เช่นตอนนี้อีกแน่ ผู้ดูแลหวางไม่รู้ว่าจูนจิ่วปิดบังความสามารถที่แท้จริงเอาไว้

นักจิตขั้นสาม อายุสิบห้าน่าตกใจอย่างยิ่งแล้ว หากเล็ดลอดออกไปว่าอายุสิบห้าขั้นสี่ เกรงว่าอาจมีหายนะมาเยือนได้ ดังนั้นชิงหยู่จึงเสนอให้จูนจิ่วซ่อนความสามารถไว้ แม้หงยิงจะรู้ นางไม่อยู่ในสำนักไท่ชู และการประมือห่างชั้นกับหงยิง จูนจิ่วยังฝ่าฝันจนแข็งแกร่งขึ้นมากมาย

ผู้ดูแลหวางร้องตะโกนขึ้น “ข้าทราบแล้ว ข้าจะเปลี่ยนห้องให้เจ้า รีบปล่อยมือ เจ็บยิ่งนัก!”

“หินทิพย์ยังต้องการหรือไม่?”

“ต้องการ!” ผู้ดูแลหวางพูดออกมาโดยไม่คิด จากนั้นจูนจิ่วเพิ่มน้ำหนักในมือให้แน่นขึ้น ผู้ดูแลหวางพลันร้องรีบส่ายศีรษะอย่างเจ็บปวด “ไม่แล้ว ไม่ต้องการหินทิพย์แล้ว!”

“แบบนี้สิถึงจะถูก” จูนจิ่วจึงคลายมือ เพียงนางคลายมือ ผู้ดูแลหวางรีบหันกลับไปคิดจู่โจมนาง แต่ยังไม่ทันได้จู่โจมมีสิ่งหนึ่งทะยานเข้าไปในปากของผู้ดูแลหวาง เขาจึงกลืนลงไปทันที หลังได้สติพลันร่างกายเย็นเฉียบ

ห้านิ้วของผู้ดูแลหวางกลายเป็นกรงเล็บ แข็งทื่อหยุดอยู่ห่างจากหน้าจูนจิ่วสามนิ้ว ดวงตาเขาเบิกกว้าง “เจ้าให้ข้ากินสิ่งใด?”

“ยาพิษสามารถทะลวงท้องลำไส้ ทำให้เนื้อเน่าเฟะ”

“อ๊าก!” ผู้ดูแลหวางไม่กล้าลงมืออีก เขาทราบดีว่าหากถูกพิษยิ่งเคลื่อนลมปราณ พิษยิ่งกำเริบเร็วขึ้น ดังนั้นรีบนั่งขัดสมาธิลง คิดขับพิษที่เพิ่งกินเข้าไปออกมา

ผู้ดูแลหวางคือคนโง่เง่า แต่เขากลัวตายมากกว่า!

จูนจิ่วนั่งลงบนเก้าอี้ นางมองผู้ดูแลหวางพลางยิ้มอย่างเย็นชาดูแคลน ก่อนเอ่ยขึ้น “ไม่มีประโยชน์หรอก ยาพิษทำงานทันทีเมื่อเข้าปาก ก่อนซึมเข้าไปในเลือดอย่างรวดเร็ว เจ้าขับและพ่นมันออกมาไม่ได้”

ผู้ดูแลหวางมือแข็งทื่อล้วงลำคอ เขาหันจ้องจูนจิ่วอย่างเจ้าเล่ห์กัดฟันกรอด ก่อนลุกขึ้น ชี้ด่าทอจูนจิ่วอย่างโมโหและหวาดกลัวอย่างหนัก “จูนจิ่วเจ้ากล้ายิ่งนัก เจ้าเป็นเพียงเจ้าศิษย์นักการ ชีวิตไร้ค่าดังต้นหญ้า กลับกล้าวางยาพิษข้า!”

ยังจะเบ่งอำนาจ?

จูนจิ่วเลิกคิ้ว ก่อนลูบไล้ขนของเสี่ยวอู่ให้เป็นระเบียบอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนนางมองผู้ดูแลหวางอย่างเย็นชา “พูดต่อไป”

“เจ้า เจ้า จูนจิ่วเจ้ารีบนำยาถอนพิษออกมา มิฉะนั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าแน่ หากข้าพิษกำเริบ เจ้าและศิษย์พี่ของเจ้า และสำนักเทียนอู่จงผู้ใดหนีไม่พ้น เจ้าต้องการให้สำนักเทียนอู่จงดับสูญหรือ? ผู้ดูแลหวางทั้งโมโหและกลัวพิษกำเริบ เบิกตากว้างจ้องจูนจิ่ว

จูนจิ่วจึงหัวเราะ “ผู้ดูแลประตูนอกคนหนึ่งเท่านั้น สำนักไท่ชูจะกำจัดสำนักเทียนอู่จงเพื่อเจ้าหรือ หากข้ารายงานเรื่องที่เจ้ารังแกข่มเหงข้าขึ้นไป เจ้าว่าสำนักไท่ชูจะจัดการเจ้าหรือว่าข้า?”

“ฮึ ข่มขู่ข้าหรือ ข้าเป็นคนของผู้อาวุโสใหญ่ ผู้ใดจะฟังคำพูดของเด็กที่เป็นทาสชั้นต่ำจากห้าสำนักสิบแคว้นเช่นเจ้า!”

หลังยกมุมปากขึ้น จูนจิ่วกระพริบตา ผู้ดูแลหวางเป็นคนของผู้อาวุโสใหญ่ นี่คือข้อมูลที่ได้รับมาอย่างไม่คาดฝัน นางรู้สึกตลอด ผู้ดูแลหวางตั้งใจหาเรื่องนางและชิงหยู่ เพราะมีคนอยู่เบื้องหลัง โดยเฉพาะคำพูดของศิษย์หลายคนที่สำนักเฉ่าถังพวกนั้นในวันนี้ ยิ่งชวนให้จูนจิ่วสงสัย

ตอนนี้ได้เบาะแสเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง ยิ่งทำให้นางจัดการง่ายขึ้น ไม่ว่าเป็นผู้ใด ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังล้วนต้องถูกนางเปิดโปงออกมา!

จูนจิ่วมองผู้ดูแลหวางอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยขึ้น “ที่แท้ผู้ดูแลหวางคือคนของผู้อาวุโสใหญ่ เสียมารยาทแล้ว แต่ยาถอนพิษที่ท่านต้องการนั้นไม่มี พิษนี้ไม่กำเริบในเร็ววันนี้แน่”

“เจ้าหมายความว่าเช่นไร?” ผู้ดูแลหวางเกิดสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

“หลังจากวันนี้ท่านและข้าต่างคนต่างอยู่ ผู้ดูแลหวางท่านดูแลจัดการเจ้าศิษย์นักการประตูนอกของท่านไป ข้าและศิษย์พี่ใหญ่ทำเรื่องของพวกเรา หากให้ข้ารู้ว่าผู้ดูแลหวางประสงค์ร้ายต่อข้าและศิษย์พี่ วันหนึ่งท่านอาจต้องนอนเน่าเปื่อยอยู่บนเตียง และไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์ของวันรุ่งขึ้นก็เป็นไปได้”