บทที่ 366 จูนจิ่วหล่อระเบิดเลย

บทที่ 366 จูนจิ่วหล่อระเบิดเลย

ตรงหน้าของพวกเขา เป็นหลุมวงรีขนาดใหญ่หนึ่งหลุม

ในหลุมใหญ่นั้น มีงูมากมายทั้งที่พวกเขารู้จักและไม่รู้จัก แต่ละตัวพัวพันโรมรันกัน หรือบางตัวก็สีสันหลากหลาย บางตัวก็สีเข้ม บางตัวใหญ่บางตัวเล็ก ทับถมกันยั้วเยี้ยจนเต็มครึ่งหลุม งูก็รับรู้ได้ถึงการมาของพวกเขา แต่ละตัวต่างก็ยืดคอขึ้นมามองพวกเขา แต่ไม่มีตัวไหนเลื้อยขึ้นมาโจมตีพวกเขา

ที่นี่มีเพียงเส้นทางเดียว นั่นก็คือเส้นทางเท้าเดินเล็กๆที่ต้องทะลุผ่านหลุมที่เต็มไปด้วยงู แค่เห็นก็ขนหัวลุกแล้ว ใครจะกล้าเดินผ่าน

นี่มันถึงชีวิตเชียวนะ

ฝู้หลินจ้านกอดแขนเอาไว้ ใช้แรงถูไถรูขุมขนที่ขนลุกชันให้นอนราบลง เขาเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากว่า “นี่พวกเราต้องเดินผ่านไปจริงหรือ”

มู่จิ่งหยวนตอบเขา “เห็นชัดว่าใช่”

“ข้าไม่เอาฮือ ข้ายังไม่พอให้งูพวกนี้งับเลย ”หลี่อี้หมิงขาสั่น แต่พอเห็นสีหน้าจูนจิ่วไม่เดือดร้อน นิ่งสงบเขาก็ได้แต่กัดฟันพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด พี่สาวเป็นหญิงสาวยังไม่กลัวเลย เขาจะอ่อนแอได้อย่างไร

ฉากตรงหน้าทำเอาทุกคนอกสั่นขวัญแขวน ไม่มีใครอย่างเอาตัวเองไปเสี่ยวกับฝูงงู มีเพียงจูนจิ่วกับเสี่ยวอู่ ปฏิกิริยาไม่เหมือนกับพวกเขาสักเท่าไหร่

พวกเขาฟังภาษาเหมียวไม่รู้เรื่อง ไม่เช่นนั้นก็คงต้องตกใจจนลูกตาถลนออกมาแล้ว เสี่ยวอู่กำลังถามว่า เหมียว จะนิ่งตุ๋นหรือทำซุปงูดี เจ้านายเหมียวหิวแล้ว เสี่ยวอู่คิดถึงซุปงูที่เจ้านายเคยทำให้กิน เห็นภาพหลุมนรกงูนี้ ทำให้เสี่ยวอู่หิวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่าคนอื่นไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับงูพวกนี้ แต่เจ้านายของมันไม่เหมือนกัน เจ้านายของมันเป็นถึงหมอเทวดาจูนจิ่วนะ

“สวรรค์”หยุนหนีเดินมาจากข้างหลัง นางยังไม่รู้ว่าพวกคนข้างหน้ายืนนิ่งไม่ขยับนั้นเพราะเหตุใด พอเดินออกมาเห็นหลุมงูขนาดใหญ่ หยุนหนีก็สีหน้าซีดขาวเริ่มสั่นเทา ด้านหลังนางมีหงยิงพาคนของนางเดินเข้ามา พอเงยหน้าเห็น ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน

ฉากนี้ต้องเป็นฝันร้ายที่ทุกคนที่พบเห็นยากจะลืมได้ในชาตินี้แน่ จูนจิ่วเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นางยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อ ที่จริงแล้วคือล้วงมือเข้าไปในช่องว่างของกำไลควานหาสิ่งที่ต้องการอยู่สักพัก ก็เอาขวดเคลือบออกมา จูนจิ่วเทยาเม็ดที่มีขนาดเท่าหัวแม่มือออกมา นางเอาให้พวกมู่จิ่งหยวนเขาคนละเม็ด

ฝู้หลินจ้านกับฝู้หลินซวงก็ได้รับ เห็นหลี่อี้หมิงที่มองนางตาปริบๆ จูนจิ่วก็ยิ้มมุมปากส่งให้เขาหนึ่งเม็ด

นางพูดว่า “บีบยานี้ให้แหลกแล้วทาไปที่คอเสื้อ แขนเสื้อกับรองเท้า”

“นี่คืออะไร”ฝู้หลินจ้านถามอย่างอยากรู้ พวกเขาต่างก็ประหลาดใจ แต่ก็เชื่อใจอย่างไร้ข้อกังขาเมื่อเห็นจูนจิ่วได้บีบยาจนแหลกแล้วละเลงไปทั่วร่าง

จูนจิ่ว “นี่เป็นผงยาไล่งู ยามีผลแค่หนึ่งก้านธูป ฉะนั้นพวกเจ้าต้องเร่งแล้ว”

ทุกคน ？？

หมายความว่าไง รีบเร่งอะไรกัน หรือว่าจะเป็นความหมายที่พวกเขาต่างก็เข้าใจกัน

เห็นสีหน้าพวกเขาที่เต็มไปด้วยความอึ้ง รวมถึงชิงหยู่เองก็กำลังมึนงง จูนจิ่วยิ้มพูดขึ้นว่า “มีข้าอยู่อย่ากลัวเลย”

เดี๋ยวก่อน ตำแหน่งของพวกเขาเหมือนจะสลับกันแล้ว คนที่ต้องพูดว่าอย่ากลัวต้องเป็นพวกผู้ชายที่ต้องปลอบหญิงสาวสิ ออกมาจากปากจูนจิ่ว มันไม่ค่อยถูกต้องสักหน่อย เห็นสีหน้านางผ่อนคลายอวดดี รอยยิ้มที่มุมปากอ่อนๆแต่ก็สดใสจนทำให้ยากที่จะละสายตาได้