บทที่ 367 นางสามารถควบคุมงู กัดหงยิง

บทที่ 367 นางสามารถควบคุมงู กัดหงยิง

คลื่นร้อนม้วนตัวขึ้น ปัง

ฝ่ามือเดียวกระแทกลงไปในหลุมงูขนาดใหญ่ พลังของนักจิตใหญ่ทำเอาหลุมงูฉีกเป็นทางสีเลือด เลือดงูสาดกระจาย ร่างงูบ้างก็ถูกระเบิดเละเป็นเนื้อบด บ้างก็หักเป็นหลายท่อน ตรงพื้นที่ใกล้กับพวกจูนจิ่วมีรอยฝ่ามือหนักๆที่กระแทกลงไปหลงเหลืออยู่ พวกงูเกิดโกลาหลขึ้น จูนจิ่วขมวดคิ้วเอาขลุ่ยสั้นออก

ฝู้หลินจ้านเห็นดังนั้นก็ด่าขึ้น “หงยิงเจ้ามันแม่เฒ่าร้ายกาจ ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าแน่ ”

“หงยิงเจ้าทำเกินไปแล้ว”มู่จิ่งหยวนสีหน้าดำคร่ำเคร่ง ความสูงส่งสง่างามไม่เหลือแล้วเหลือแค่เพียงความรังเกียจและโมโห ตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงกลางหลุมงูพอดี ตอนนี้พวกงูเกิดโกลาหล พวกเขาจะไปต่อหรือถอยก็ยากแล้ว

อีกทั้งทางก็แคบมาก เดินได้เพียงทีละคน มู่จิ่งหยวนจึงรีบสั่งการให้คนสองคนหันหลังชนกัน เตรียมพร้อมสู้กับงู

จูนจิ่วเงยหน้าขึ้น แววตาเย็นชาน่ากลัว นางมองไปทางหงยิง ตอนนี้หงยิงกำลังหัวเราะเสียงดังอย่างโหดเหี้ยมอวดดี นางเชิดอกยกคางขึ้น ดวงตาที่สวยงามเห็นเพียงแววเย็นยะเยือกที่ทำเอาเย็นสันหลัง

หงยิงยิ้มเย็น เอ่ยขึ้นด้วยวาจาอสรพิษ “ไม่จบไม่สิ้นกับข้า พวกเจ้าเอาตัวเองให้รอดจากหลุมงูก่อนค่อยว่ากัน ฮ่าๆๆๆ”

อยู่ในหลุมงูที่งูกำลังเกิดความโกลาหล อย่าว่าแต่งูพวกนี้จะเป็นแค่งูชั้นต่ำที่สุดคือสัตว์ทิพย์ชั้นหนึ่งเลย แต่ว่าทุกตัวต่างมีพิษ กัดสักทีสองทีพวกเขาก็ไม่รอดแล้ว หงยิงเสียดาย นางไม่ได้ลงมือฆ่าจูนจิ่วด้วยตัวเอง

เห็นนางอวดดี เจตนาร้ายเต็มๆ จูนจิ่วยิ้มบางๆ อย่างเย็นชา “อย่าขยับแม้แต่คนเดียว”

อะไรนะ

ทุกคนต่างมองไปทางจูนจิ่วอย่างมึนงง ฝูงงูจะเลื้อยมาถึงหน้าแล้ว บนเท้าของพวกเขาก็มีงูเลื้อยขึ้นมาแล้ว เหลือแค่กัดพวกเขาเท่านั้น ยังจะไม่ให้เคลื่อนไหวอีก

นอกหลุมงู หงยิงก็ได้ยินเสียงจูนจิ่ว นางนิ่งไปสักพักแววตาขรึมลง หรือว่าจูนจิ่วยังมีวิธีอื่น จะเป็นไปได้อย่างไร ไม่ จูนจิ่วต้องแสร้งทำให้นางดูแน่ แค่จงใจเล่นลูกไม้เท่านั้น ขณะที่หงยิงคิด ปากสีแดงก็หยักขึ้นอีกครั้ง นางอยากจะดู จูนจิ่วจะช่วยตัวเองอย่างไร

หางตามองเห็นความร้อนใจบนใบหน้าของหยุนหนี หงยิงยิ้มเย็น “ห่วงพวกเขาหรือ”

“ไม่ ไม่ใช่”หยุนหนีถูกหงยิงถามขึ้น ทำเอาตกใจรีบส่ายหน้า นางห่วงว่าหากจูนจิ่วตายไป แล้วจะเอาวิชาจิตมาจากไหน แต่พอเงยหน้ามองหงยิง หยุนหนีพูดว่า “ข้าเพียงแต่กำลังคิดว่า หากจูนจิ่วตาย ของล้ำค่าที่พี่หงยิงตามหาก็หาไม่เจอแล้ว”

ได้ยินดังนี้ หงยิงสีหน้าเปลี่ยนไป ทำไมนางจึงลืมเรื่องนี้ไปได้

น่าโมโหนัก ต้องโทษจูนจิ่วที่น่ารำคาญจริงๆ ทำให้นางอดไม่ได้ที่คิดจะฆ่านางอย่างเดียวเลย จึงทำให้ลืมเรื่องใหญ่ไป ล้วนเป็นความผิดของจูนจิ่ว ตอนนี้หงยิงใจหนึ่งก็อยากให้จูนจิ่วตาย อีกใจก็ไม่อยากให้ตาย อย่างน้อยก็เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อบอกที่อยู่ของสิ่งล้ำค่าค่อยตายก็ยังดี

เงยหน้าขึ้นมองไปยังหลุมงู ฝูงงูได้ล้อมพวกเขาไว้แล้ว

ชิงหยู่รูปร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อทรงพลังจากการฝึกฝนวิชาฝึกตน แต่พอผู้ชายอกสามศอกที่ต้องเจอกับงูที่คลานยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ก็หน้าขาวซีดจนน่าอนาถ เหงื่อเย็นเม็ดโตๆไหลลงมาจากหน้าผาก

เขาหันหน้าไปอย่างยากลำบาก เพราะเกรงว่าจะไปทำให้งูโจมตีเขา ชิงหยู่ถามจูนจิ่ว

“ศิษย์น้องตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี”

“ใช่แล้ว จูนจิ่วเจ้าให้พวกข้าอย่าเคลื่อนไหว แต่พวกเราจะยืนนิ่งอยู่อย่างนี้ตลอดไปก็ไม่ได้นะ ข้าดูแล้วทางแคบๆนี้ก็ไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก คงไม่ถูกพวกงูที่มีมากขนาดนี้ทำหักซะก่อนนะ ”ฝู้หลินจ้านคิดสภาพ หากต้องตกลงไปในทะเลงู ความรู้สึกนั้น อี๋

เขาคิดได้ คนอื่นก็คิดเช่นกัน ชั่วพริบตาก็มีสายตาคบดุจมีดมองมาทางฝู้หลินจ้าน เจ้าหุบปากไปเถอะ

ฝู้หลินจ้านเอ่ยปากพูดกับจูนจิ่วครั้งแรกตั้งแต่เจอกัน “พวกเราต้องทำอย่างไร”