บทที่104ตกใจสามส่วนดีใจเจ็ดส่วน

บทที่104ตกใจสามส่วนดีใจเจ็ดส่วน

ขยับที่มุมปากสายตาที่คมราวกับใบมีดของจูนจิ่วถูกขว้างไปทางโม่อู๋เยว่นางปฏิเสธเสียงแข็ง“ของขวัญแบบนี้ข้าไม่ต้องการ！”

โม่อู๋เยว่“ในเมื่อเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไม่เอา?งั้นข้าก็จะให้จูบของข้าเป็นการตอบแทน”

พอเห็นว่าโม่อู๋เยว่ขยับตัวมาใกล้จูนจิ่วรีบเอามือขึ้นมาห้ามไว้ก่อนนางรู้สึกปวดหัว“ไม่ต้อง！ของขวัญนี้ข้าจะเก็บไว้ก็ได้”

ชายหญิงสองคนอยู่ในห้องเดียวกันนางกลัวว่าจะเกิดอะไรมากกว่านี้พอเริ่มแล้วมันจะหยุดได้ยาก！รับของขวัญไว้คงดีกว่ามีดสั้นกับดาบหนึ่งเล่มนี้นางก็รู้สึกชื่นชอบไม่น้อย

สีดำคือมีดสั้นจูนจิ่วหยิบขึ้นมาบนมือลองวัดน้ำหนักดูพอสะบัดใบมีดด้วยปลายนิ้วของนางไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้นแต่ก็มีโยวยิ่งที่คมออกมา！จูนจิ่วเบิกตาโตชื่นชอบโยวยิ่งเป็นอย่างมาก

นี้เป็นอาวุธที่เกิดมาคู่กับนักฆ่าด้วยเฉพาะโยวยิ่งราวกับหมึกพอซ่อนอยู่ในความมืดก็ยากที่จะมองเห็นพอเริ่มจู่โจมทางที่คมมีดเดินผ่านก็จะสามารถเอาชีวิตของคนได้อย่างง่ายดาย

แล้วมองไปที่ป๋ายเย่อีกครั้งความยาวของดาบเล่มนี้เท่ากับดาบทั่วไปตัวดาบเป็นสีเงินล้วนนี้เป็นดาบที่สวยงามมากเล่มหนึ่งจูนจิ่วลองแกว่งอาวุธแบบชิวๆมันเหมาะมือมากชื่นชอบเป็นที่สุด

จูนจิ่วพยักหน้าด้วยความพอใจการที่ได้โยวยิ่งกับป๋ายเย่มามันคุ้มกว่าการได้จูบโม่อู๋เยว่เยอะเลย！

ถ้าเกิดโม่อู๋เยว่รู้ความคิดของจูนจิ่วเข้าล่ะก็เกรงว่าคงทนไม่ไหวที่จะไม่เอาโยวยิ่งกับป๋ายเย่กลับไปไว้ที่กล่องสมบัติจากนั้นก็จะจูบจูนจิ่วจนกว่าจะให้นางยอมรับว่าการได้จูบกับเขามีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด

จูนจิ่วเปิดปากพูด“ของขวัญนี้ข้าจะรักษาอย่างดีขอบคุณเจ้ามากตอนนี้เรามาคิดเรื่องของวิชานกฟีนิกส์แดงดีกว่า”

“เรียนรู้อักษรของคำสัตว์โบราณหมดแล้วเหรอ?”

“แน่นอน”จูนจิ่วยกคางขึ้นอย่างมั่นใจสีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจนางคือเจ้าแห่งการเรียนรู้！ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่ไม่รู้จักขอแค่นางได้เห็นและศึกษาก็จะไม่มีวันด้อยไปกว่าพวกที่เรียนมาก่อนแน่นี่ก็คือพรสวรรค์ของนางที่คนรอบข้างไม่สามารถรับรู้ได้

พอเห็นโม่อู๋เยว่เปิดแสงสว่างของภาพวาดฝาผนังอีกครั้งจูนจิ่วก็จ้องมองตัวอักษรคำสัตว์โบราณอย่างตั้งใจ

ตัวอักษรคำสัตว์โบราณตรงภาพวาดฝาผนังข้อความที่อยู่ข้างบนถูกแปลในหัวของจูนจิ่วอัตโนมัติถูกแปลจนกลายเป็นภาษาที่เข้าใจได้ไม่ยากทางด้านหนึ่งก็พยายามท่องจำทางด้านหนึ่งจูนจิ่วก็เอามือทำตามที่เขียนไว้

นี้เป็นวิชาของสี่สัตว์แห่งเทพในตำนานที่เป็นวิชาควบคุมสัตว์วิชาควบคุมสัตว์ถูกแบ่งเป็นสามระดับฟ้า ดิน มนุษย์ สามระดับ สามารถเข้าใจภาษาของเหล่าสัตว์ปีกสามารถควบคุมสัวต์ปีกให้เป็นไปตามใจได้สามารถช่วยยกระดับของการทำสัญญากับสัตว์ทิพย์ระดับดินสามารถควบคุมเหล่าสัตว์ป่าได้กลายเป็นราชาของเหล่าสัตว์ป่า！ระดับฟ้าระดับที่ต่ำกว่าสี่สัตว์แห่งเทพในตำนานจูนจิ่วก็จะสามารถควบคุมเหล่าสัตว์ทิพย์ได้ทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่ราชาของสัตว์ทิพย์！

จูนจิ่วเริ่มต้นจากระดับมนุษย์ท่องจำคาถาไว้ในใจพลังทิพย์หมุนรอบๆตัวของจูนจิ่วแล้วเข้าไปในตัวของนางหลังจากผ่านการบ่มเพาะพลังไปทีละนิดหลังมือของจูนจิ่วปรากฏตราของนกฟีนิกส์แดง

“จูนจิ่วเบิกตาขึ้น“เรียบร้อย”

ฝึกวิชาสำเร็จแล้วถ้าแค่ระดับระดับมนุษย์！ก็สามารถบ่มเพาะพลังมันได้อย่างไม่ยากเย็น“ได้รับวิชาของนกฟีนิกส์แดงที่เป็นสี่สัตว์แห่งเทพในตำนานได้แล้ว”คงสามารถปล่อยพวกเขาออกไปได้แล้วใช่ไหม?

จ้องมองไปทางโม่อู๋เยว่แล้วจูนจิ่วก็พูดขึ้นมา“ได้รับการสืบทอดแล้วตอนนี้พวกเราจะออกไปได้ยังไง?”

เพราะว่าจูนจิ่วไม่เห็นว่ามีตรงส่วนในของรูปภาพฝาผนังเขียนวิธีออกไปจากที่นี่รวมถึงไม่เข้าใจตัวอักษรไม่กี่บรรทัดที่โม่อู๋เยว่อ่านเมื่อกี้จูนจิ่วคิดไปพร้อมกับกำมือจนมีเสียงออกมาถ้าเกิดโม่อู๋เยว่กล้าหลอกนางนางก็กล้าที่จะเอาโยวยิ่งและป๋ายเย่ที่โม่อู๋เยว่มอบให้นางแล้วสับเขาจนกลายเป็นฝุ่น！

“แน่ใจนะว่าเรียนหมดแล้ว?”โม่อู๋เยว่ถาม

หลังจากที่จูนจิ่วได้รับความรู้ของคำสัตว์โบราณแล้วเรียนรู้วิชาควบคุมสัตว์ของชาวนกฟีนิกส์แดงมันเพิ่งผ่านมาแค่สองวันเองเวลาแค่นี้ก็เรียนจนหมดแล้วเหรอ?

พอเห็นว่าจูนจิ่วพยักหน้าตอบด้วยความจองหองสายตาของโม่อู๋เยว่ก็ตกใจสามส่วนกับดีใจเจ็ดส่วนสมแล้วที่เป็นเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ของเขาฉลาดมาก！มีพรสวรรค์อยู่ในระดับปีศาจ

“จูนจิ่ว“แล้วตกลงต้องทำยังไงถึงจะออกไปได้?เสี่ยวอู่ยังรอข้าอยู่ข้างนอกนั่น”

“เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ชอบแมวตัวนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”