ตอนที่ 105
บทที่105เสี่ยวจูนเอ๋อร์เป็นคนของข้า
October 22, 2026
บทที่105เสี่ยวจูนเอ๋อร์เป็นคนของข้า
จูนจิ่วเอาหนังสือเล่มนั้นออกมาแล้วเปิดอ่านมันอีกรอบอักษรโบราณที่อยู่ในนั้นก็สามารถแปลออกมาได้อย่างง่ายดายนี้เป็นบันทึกการสืบทอดวิชานกฟีนิกส์แดง！เหมือนกับภาพวาดที่อยู่ตรงฝาผนังมันถูกบันทึกอย่างชัดเจนมีเพียงแค่ที่เดียวที่ไม่เหมือนกันนั้นก็คือบันทึกที่อยู่ในห้องลับนั้นมันละเอียดกว่า
อีกอย่างถ้าไม่เข้าใจคำสัตว์โบราณต่อให้ได้รับหนังสือเล่มนี้ก็คงเหมือนกับนางที่อ่านมันไม่ออกเปิดอ่านหนังสือเล่มนี้จนจบอย่างรวดเร็วพอจูนจิ่วแน่ใจแล้วว่าจำมันได้ขึ้นใจก็เอาหนังสือเล่มนี้กลับไปวางไว้ที่เดิม
พอโม่อู๋เยว่เห็นแบบนี้จึงถามด้วยความสงสัย“เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไม่เอาไปด้วยเหรอ?”
“ข้าจำเนื้อหาได้หมดแล้วหนังสือก็เก็บไว้ให้กับคนที่มีโชคชะตากับมันก็แล้วกัน”จูนจิ่วมองไปทางโม่อู๋เยว่แล้วยิ้มออกมาแล้วนางก็พูดขึ้นมาว่า“พวกเราอยู่ที่นี่มาสามวันแล้วคุณปู่จะมาหาข้าที่สวนทุกวันเพื่อตรวจชีพจรพวกเราควรกลับไปได้แล้ว”
อยู่ที่ห้องหนังสือหนึ่งวันถูกขังอยู่ในห้องลับสองวันจูนจิ่วคิดว่าพวกเฟิ่งเซียวจะต้องกำลังตามหานางอยู่แน่
โมอู๋เยว่“ได้งั้นข้าจะกลับไปพร้อมกับเจ้า”
อาจจะเป็นเพราะว่าอยากขอโทษที่เมื่อกี้เข้าใจโม่อู๋เยว่ผิดไปเมื่อจูนจิ่วได้ยินจึงไม่ได้พูดปฏิเสธโม่อู๋เยว่ไปแต่ตอนที่พวกเขาออกไปโม่อู๋เยว่คงออกไปพร้อมกันไม่ได้เสี่ยวอู่ก็เช่นกัน
เดินออกจากห้องหนังสือจูนจิ่วเคาะโต๊ะด้านหน้าของผู้เฒ่า“ขอใบรับรองของข้าคืนได้ไหม”
“อ้อ”ผู้เฒ่าวางหนังสือที่อยู่บนหน้าลงพอเขาเห็นจูนจิ่วก็ตกใจขึ้นมา“เอ๋ยัยเด็กนี่ที่เข้ามาเมื่อสามวันก่อนใช่ไหม?เจ้าไปไหนมาถึงไม่ได้มาเอาใบรับรองกลับไป”
“ก่อนหน้านี้ลืมมาเอากลับไป”
“ไม่ใช่สิ！”สายตาของผู้เฒ่าเต็มไปด้วยความสงสัย“ข้ามีความจำเป็นเลิศทุกๆวันต่อให้มีคนเข้าออกกี่คนข้าก็จำมันได้ชัดเจนสามวันก่อนเจ้าไม่ได้ออกไปด้วยซ้ำ！”
พอจูนจิ่วได้ยินแบบนี้สีหน้าก็เริ่มซีดลงนางใช้สายตาที่เย็นและนิ่งมองไปทางผู้เฒ่าแล้วพูดออกมา“งั้นท่านลองบอกซิถ้าเกิดข้าไม่ได้ออกมาแล้วอยู่ที่ไหนได้ล่ะ?”
“แน่นอนว่าต้องอยู่......”ผู้เฒ่าพูดไปได้แค่ครึ่งเดียว
เพราะทุกๆวันเขาจะตรวจสอบห้องหนังสืออย่างละเอียดถ้าเกิดจูนจิ่วอยู่ข้างในเขาก็คงหาเจอตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนแล้วแต่ทุกๆวันที่ตรวจสอบข้างในก็ไม่เคยเห็นใครอยู่ในนั้นน่าแปลกนางไม่ได้อยู่ข้างในและก็ไม่ได้ออกมาแล้วนางไปไหนมาล่ะ?
จูนจิ่ว“ขอถามได้ไหมว่าจะคืนใบรับรองของข้ามาได้รึยัง?ข้ากำลังรีบ”
“อ้ามได้”
เอาบัตรเทียนโจ้งคืนให้กับจูนจิ่วผู้เฒ่าเกาหัวและคิดไม่ตกว่าเขามั่นใจว่าจูนจิ่วไม่ได้ออกมาแต่ก็ไม่เจอหลักฐานที่บ่งบอกว่าจูนจิ่วอยู่ข้างในห้องหนังสือสิ่งผิดปกติเพียงหนึ่งเดียวก็คือทุกๆวันข้างในตู้หน้งสือห้องหนังสือจะมีรอยข่วนของแมวปรากฏออกมา
อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนี้สามารถกลายเป็นแม่แล้วซ่อนอยู่ข้างใน?มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน！
หลังออกมาจากห้องหนังสือโม่อู๋เยว่กับเสี่ยวอู่ทั้งสองคนหนึ่งอยู่ข้างหน้าตัวหนึ่งอยู่ข้างหลังของนางจูนจิ่วเงยหน้าขึ้นก็เห็นความกว้างของระยะห่างระหว่างโม่อู๋เยว่กับเสี่ยวอู่ถ้าเกิดไม่จำเป็นต้องเข้าใกล้อีกฝ่ายก็จะไม่มีวันเข้าใกล้เด็ดขาด
กระพริบตามองด้วยความสงสัยจูนจิ่วพูด“กลับไปก่อนค่อยว่ากันอีกที！”
“ได้”
ระหว่างทางกลับจูนจิ่วพบว่าในสำนักเทียนโจ้งเหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นทุกคนล้วนเร่งรีบเดินไปเดินมาด้วยความกระวนกระวายเพราะเดินเร็วเกินไปนางจึงฟังสิ่งที่พวกเขากำลังพูดไม่ชัดเจน
หลังจากที่กลับมาถึงสำนักอย่างที่คิดไว้พวกเฟิ่งเซียวหาจูนจิ่วจนแทบจะเป็นบ้า