บทที่290 ข้าคือฝู้หลินจ้าน

บทที่290 ข้าคือฝู้หลินจ้าน

“นั่งลง เราแค่ผ่านมาที่นี่ อย่าลืมเรื่องที่ต้องทำ” ชายที่มีท่าทีเย็นชา แม้แต่น้ำเสียงที่พูดยังเต็มไปด้วยลมหายใจเย็นจัด

ชายที่ร่าเริงกอดอกส่ายหน้า เขามองน้องชายตัวเองอย่างเหนื่อยหน่าย พูดขึ้น: “ฝู้หลินซวง ชีวิตคนเราในโลกก็คือความสุข! เป็นเรื่องยากที่เราจะได้พบกับเหตุการณ์ที่คึกคักเช่นนี้ ไปดูแล้วจะทำไม? และอีกอย่างกลับไปมีอะไรให้ทำ? ก็แค่วันเกิดปีที่หกสิบของอาจารย์อาท่านไม่ใช่หรือ!”

ฝู้หลินซวงเงยหน้าอย่างเย็นชา “นี่เป็นเรื่องสำคัญมาก”

“หยุด! สายตาเช่นนี้ ข้ารู้ว่าสำคัญมาก แต่วันเกิดปีที่หกสิบของอาจารย์อายังเหลืออีกครึ่งปี ครึ่งปีเต็มๆ! ข้าไปดูความสนุกก็แค่สองถึงสามวัน หลินซวงได้โปรดเถิด” การแสดงออกชายที่ร่าเริงเปลี่ยนไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง ดูเหมือนระหว่างพวกเขาคนที่ตัดสินใจจะเป็นฝู้หลินซวง

แต่ทั้งๆ ที่คนที่ร่าเริง ชื่อฝู้หลินจ้านเขาต่างหากที่เป็นพี่ชายฝาแฝด

ฝู้หลินซวงมองไปที่พี่ชายของเขาอย่างเงียบๆ และไม่แยแส หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูด: “ฝู้หลินจ้าน มากสุดสามวัน”

“ได้! งั้นข้าไปแล้ว เจ้าไม่ไปจริงๆ หรือ?”

“ไม่” ฝู้หลินซวงสีหน้าเหมือนน้ำแข็ง ดอกไม้มาจากที่ที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ เขามองฝู้หลินจ้านพุ่งออกไปอย่างไม่เฉยเมย หลับตาและเริ่มไขว่ห้างนั่งสมาธิ ความสนุกอะไรนั่น เขาไม่สนใจ

อีกอย่างฝู้หลินจ้านพุ่งออกจากโรงน้ำชาไป ไปตามทิศทางที่ผู้คนเหล่านั้นจากไปโดยตรง ไปถึงสถานที่พนัน ที่นี่ผู้คนล้นหลามอย่างมืดฟ้ามัวดินมีโต๊ะพนันขนาดใหญ่และขนาดเล็ก สายตาของฝู้หลินจ้านหันเบียดตรงเข้าสู่ไปที่โต๊ะพนันที่ใหญ่ที่สุด

เขาตั้งใจฟังการหารือรอบตัว “พนันหมอเทวดาจูนจิ่วเถิด! ข่าวลือบอกว่ายาของนางขโมยวิชาจากตันจง เรื่องนี้ข้าไม่เชื่อ! หากเป็นเรื่องจริง ทำไมตั้งนานแล้วตันจงไม่ยืนหยัดออกมา?”

“ถูกต้อง เลือกหมอเทวดาจูนจิ่วเถิด!”

“ไม่ๆๆ ข้าแนะนำให้พวกเจ้าเลือกตันจง พวกเจ้าไม่เชื่อเสียงอันยาวนานสองร้อยปีของตันจง กลับเชื่อนังเด็กที่อายุเพิ่งสิบห้าหรือ?” เมื่อได้ยินคำนี้ ฝู้หลินจ้านประหลาดใจมาก หมอเทวดาจูนจิ่วผู้นั้นอายุน้อยขนาดนี้เชียวหรือ?

เขารู้จักตันจง เป็นสำนักที่นักกลั่นยาที่ดีที่สุดในห้าสำนักและสิบอาณาจักร ก็คือสำนักของพวกเขา และได้ซื้อยาของตันจงในทุกๆ ปี หมอเทวดาจูนจิ่วผู้นี้มีความสามารถอะไร ถึงแข่งกับตันจงได้?

ในขณะสงสัยและอยากรู้ ฝู้หลินจ้านมองไปที่อัตราส่วนของโต๊ะพนัน ตะลึงเบิกตากว้าง “เป็นไม่ได้มั้ง! เจ็ดในสิบเลือดหมอเทวดาจูนจิ่ว?”

คนมากมายขนาดนี้เชื่อว่าการแข่งขันกลั่นยาครั้งนี้ หมอเทวดาจูนจิ่วสามารถชนะได้?

ในขณะที่ตกใจ ฝู้หลินจ้านได้ยินเสียงที่ไพเราะมาก เสียงต่ำที่ร้อนแรงน่าดึงดูด เขาพูด: “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์จะพนันดูไหม?”

“ไม่พนัน ชนะได้เงินน้อยเกินไป” น้ำเสียงของหญิงสาวเย็นชา ฝู้หลินจ้านได้ยินก็รู้สึกเย็นชากว่าฝู้หลินซวงน้องชายของเขาเล็กน้อย แต่แตกต่างจากความเฉยเมยที่ไร้ความปรานี เสียงของหญิงสาวผู้นี้ช่างเกรี้ยวกราดทะนง

ฝู้หลินจ้านหันไปมองอย่างสงสัย เมื่อมอง จิตวิญญาณของฝู้หลินจ้านล่องลอย

หลินซวง เหมือนข้าเจอนางฟ้าเข้าแล้ว!

หลีกเลี่ยงอันตรายสิ่งชั่วร้ายตามสัญชาตญาณ ฝู้หลินจ้านเพิกเฉยต่อโม่อู๋เยว่ สายตามองไปที่จูนจิ่วชุดสีแดงอร่าม เย็บปักเป็นลวดลายไฟ สีแดงที่ดุดันสดใส สวมใส่อยู่บนร่างของหญิงสาวดูดีเหมาะสมมาก นางงดงามเหมือนรูปวาด โดดเด่นทะนงไม่สามารถมองได้โดยตรง

ทันใดนั้นก็มีสายตาจ้องมองที่อันตรายผ่านไป ฝู้หลินจ้านตัวสั่นและรีบหลบสายตา ความรู้สึกของวิกฤตหายไปทันที

เขาฟังชายผู้นั้นพูด: “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไม่พนัน งั้นข้าเอง”

เมื่อโม่อู๋เยว่ยกมือขึ้น ถุงเงินหนักหล่นอยู่บนโต๊ะพนัน โม่อู๋เยว่ลดเกียรติลง พูดกับผู้ดำเนินการโต๊ะพนัน: “เลือกหมอเทวดาจูนจิ่ว หินทิพย์ชั้นที่สามสิบก้อน ข้าพนันว่านางชนะ”

ได้ยินเสียงของโม่อู๋เยว่ไปทั่วทั้งถนน เงียบไปชั่วขณะได้ยินเพียงเสียงเข็มตก

ผู้ดำเนินการโต๊ะพนันเบิกตากว้าง มือสั่น เขาตัวสั่นเดินไปเปิดถุงเงิน เมื่อดึงออกความเจิดจรัสของหินทิพย์ออกไปแพรวพราวสะดุดตา ทำให้ผู้คนทั่วทั้งถนนแทบตาบอด เป็นหินทิพย์ชั้นที่สามจริงๆ!