ตอนที่ 8 เจ้าจะเลี้ยงนางไว้ข้างนอกตลอดไปหรือ?

ตระกูลอวิ๋น

เมื่ออวิ๋นหงเสร็จธุระจากข้างนอกและกลับมาถึงจวน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในเรือนหลัก ก็ได้ยินเสียงร้องไห้โฮของนางกู้

เสียงนั้นทำให้อวิ๋นหงใจหายวาบ คิดว่ามีใครในจวนเสียชีวิต

แต่เมื่อได้รู้ความจริงว่าเป็นเพราะอวิ๋นเจียวกระโดดน้ำเพื่อช่วยเซี่ยโหรว จนนางกู้เกิดความหวาดผวาและสงสารบุตรสาวจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ อวิ๋นหงก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

ยามปกตินางกู้ยังพอมีมาดของนายหญิงของบ้านอยู่บ้าง แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้น นางมักจะตื่นตระหนกทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เสมอ

ด้วยเหตุนี้ เมื่อภิกษุผู้ทรงศีลกล่าวว่าอวิ๋นชิงมีดวงชะตาแข็งขัดกับนาง นางกู้จึงตื่นตระหนกถึงขีดสุด แม้กระทั่งรอให้อวิ๋นชิงครบเดือนยังรอไม่ไหว รีบให้คนส่งตัวเด็กน้อยไปอยู่ชนบททันที

ตอนนั้น อวิ๋นหงไม่เห็นด้วย เพราะเกรงว่าจะกระทบต่อชื่อเสียงของตน

แต่นางกู้อ้างต่อคนภายนอกว่า เพราะดวงของอวิ๋นชิงไม่สมพงษ์กับมารดาของเขา เกรงว่าจะทำให้มารดาของเขาล้มป่วย จึงจำเป็นต้องส่งอวิ๋นชิงออกไป

เมื่อเอาเรื่องความกตัญญูมาอวดอ้าง อวิ๋นหงจึงไม่ได้คัดค้านอีก

แต่มารดาของเขาไม่ชอบใจเป็นอย่างมากในการกระทำของนางกู้ จนถึงตอนนี้ มารดายังคงอาศัยอยู่กับน้องชายคนรองที่ไปรับราชการอยู่ที่แม่น้ำฉีเหอ ไม่ยอมกลับเมืองหลวง

ในขณะที่อวิ๋นหงกำลังครุ่นคิดถึงอดีต เสียงอันแข็งกร้าวของนางกู้ก็ดังลอดมาจากห้อง...

"ต้องเป็นเพราะอวิ๋นชิงแน่ๆ เพราะดวงอัปมงคลของนาง ถึงได้ลากเจ้าให้ซวยไปด้วย!”

ได้ยินดังนั้น อวิ๋นหงก็ขมวดคิ้วแน่น

อวิ๋นเจียวเอ่ย "ท่านแม่ อย่าโทษพี่หญิงเลย..."

"จะไม่โทษนางได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะจิตใจที่ชั่วร้ายของนาง การหมั้นหมายของเจ้าและจวนกั๋วกงจะมีปัญหาได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะนางดวงแข็ง เจ้าจะต้องมาพบเคราะห์เช่นนี้หรือ สรุปแล้ว ตั้งแต่นางกลับมา พวกเราก็ไม่เคยได้สงบสุขสักวันเลย”

ไหนจะเรื่องสุขภาพของนางกู้เอง ที่ระยะนี้ก็รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัว นี่คือเหตุผลที่นางไม่ได้ไปร่วมงานเทศกาลศาลเจ้าในครั้งนี้

เมื่อพิจารณาดูแล้ว ทั้งหมดคือความผิดของอวิ๋นชิง

ช่างตรงกับคำกล่าวที่ว่า ‘เมื่อไม่ชอบใครขึ้นมา แม้แต่การหายใจของคนผู้นั้น ก็ยังเป็นความผิด’

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นเจียวรู้สึกยินดียิ่งนักที่นางกู้เกลียดชังอวิ๋นชิงเพียงนี้

แม้อวิ๋นชิงจะไม่เคยทำอะไรนาง แต่ความจริงที่ว่าเด็กคนหนึ่งที่เติบโตมาในชนบท ในชาติก่อนกลับมีชีวิตที่ดีกว่านาง นี่ถือเป็นหนามที่คอยทิ่มแทงหัวใจของอวิ๋นเจียว จนรู้สึกว่าอีกฝ่ายขัดเคืองสายตาไปหมด

"ท่านแม่ พี่หญิงคงไม่ได้ตั้งใจหรอกเจ้าค่ะ ข้าจึงไม่เคยถือโทษโกรธพี่หญิงเลย"

ยิ่งอวิ๋นเจียวขอความเมตตาแทนอวิ๋นชิง นางกู้ก็ยิ่งโกรธเกรี้ยว

ท้ายที่สุด หลังจากได้ฟังคำร้องขอความเมตตาเหล่านั้นของอวิ๋นเจียว นางกู้ไม่อาจข่มกลั้นโทสะในใจได้อีกต่อไป นางพุ่งตรงไปยังเรือนของอวิ๋นชิง แล้วตบหน้าหญิงสาวเต็มแรงไปสองฉาด!

แรงตบอันหนักหน่วงทำให้อันพวงแก้มของอวิ๋นชิงบวมฉึ่งขึ้นมาทันตา

ทั้งบวม ทั้งเจ็บ

"นังตัวซวย นังตัวอัปมงคล ข้าไม่ควรให้เจ้าเกิดมาเลยจริงๆ!" ทิ้งถ้อยคำโหดร้ายไว้เพียงเท่านั้น นางกู้ก็เดินจากไปด้วยสีหน้ามืดมน

เมื่อนางกู้ไปแล้ว ฮั่วเหมยเห็นแก้มที่แดงบวมของอวิ๋นชิง นัยน์ตาก็แดงก่ำ "คุณหนูใหญ่ ฮูหยินนาง..."

ทำเกินไปแล้ว ใจร้ายเหลือเกิน

สายตาที่ฮูหยินมองคุณหนูเมื่อครู่นี้ ไหนเลยจะใช่สายตาที่มารดามองบุตรสาว นี่มันสายตาที่มองศัตรูชัดๆ

อวิ๋นชิงสัมผัสได้ถึงความเจ็บแสบบนใบหน้า นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับฮั่วเหมยว่า "เจ้าไปที่ห้องครัว เอาไข่ต้มมาสองฟอง ข้าจะเอามาประคบเสียหน่อย"

"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้"

"อืม"

เมื่อฮั่วเหมยไปแล้ว อวิ๋นชิงเดินเข้าไปในห้อง ยืนอยู่หน้ากระจก มองดูแก้มของตัวเอง แววตาของนางลึกล้ำราวกับมหาสมุทร... กฎแห่งกรรมย่อมหมุนเวียน ในเมื่อนางกู้เป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่านางร้ายก็แล้วกัน

ณ เรือนหลัก

เมื่อรู้ว่านางกู้ลงมือกับอวิ๋นชิง อวิ๋นหงก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง จึงกล่าวตำหนินางตรงๆ "เจ้าเป็นมารดา เอะอะอะไรก็ลงมือกับลูกสาว หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มันใช้ได้เสียที่ไหน หากเจ้าได้ชื่อว่าเป็นคนใจดำอำมหิต ตระกูลอวิ๋นจะได้ประโยชน์อะไร"

ดังนั้น เหตุผลที่อวิ๋นหงไม่พอใจ ไม่ใช่เพราะนางกู้ตบตีอวิ๋นชิง แต่เพราะไม่ต้องการในนางทำลายเกียรติยศและชื่อเสียงของตระกูลอวิ๋นต่างหาก

นางกู้รู้ดีถึงอุปนิสัยของสามี จึงไม่กล้าขัด รีบยอมรับผิดทันที "ท่านพี่ว่ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว เป็นเพราะข้ามุทะลุเกินไป! แต่ตอนนั้นที่ได้เห็นสภาพของเจียวเอ๋อร์ ข้าก็อดใจหายและโกรธเคืองไม่ได้จริงๆ"

นางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหัวตา พลางสะอื้น "หากไม่ใช่เพราะนาง เจียวเอ๋อร์จะต้องหมั้นหมายกับตระกูลเซี่ยหรือ แล้วจะไปคิดเสี่ยงชีวิตกระโดดน้ำช่วยเซี่ยโหรวได้อย่างไร”

สรุปคือ ทั้งหมดเป็นความผิดของอวิ๋นชิง

เห็นนางกู้เป็นเช่นนั้น อวิ๋นหงก็ถอนหายใจ "ข้ารู้ว่าเจ้ามีอคติกับอวิ๋นชิง! หากเจ้าโกรธแค้นใจจริงๆ วิธีสั่งสอนนางมีตั้งมากมาย เหตุใดต้องลงมือเองด้วยเล่า"

"ท่านพี่กล่าวได้ถูกต้อง ต่อไปข้าจะจำไว้"

เมื่อเห็นนางกู้ยอมฟัง อวิ๋นหงก็พอใจ "เอาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจ ระงับอารมณ์เสียบ้างก็ดี"

หลังจากปลอบโยนนางกู้ไม่กี่คำ อวิ๋นหงก็เดินไปยังห้องหนังสือ