ตอนที่ 7 เห็นธาตุแท้

"ท่านแม่... ฮือๆๆ... เมื่อครู่นี้ข้ากลัวจนแทบสิ้นสติจริงๆ”

ภายในห้องพัก เซี่ยโหรวนอนอยู่บนเตียง จ้องมองนางเฉวียน เสียงสะอื้นยังคงสั่นเครือ ความหวาดผวายังไม่จางหาย

นางเฉวียนเองก็เช่นกัน หัวใจยังคงเต้นรัว "เจ้าทำให้แม่ตกใจแทบตาย ลูกคนนี้ หากเกิดอะไรขึ้นมา จะให้แม่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร"

เห็นนางเฉวียนซับน้ำตา เซี่ยโหรวรีบกุมมือมารดาไว้ ดวงตาแดงก่ำ "ลูกผิดเองที่เลินเล่อไม่ทันระวัง ทำให้ท่านแม่ต้องเป็นกังวล”

“ไม่พูดแล้ว ตอนนี้ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" นางเฉวียนจัดผ้าห่มให้ลูกสาว พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ครั้งนี้ต้องขอบคุณอวิ๋นเจียวจริงๆ หากนางไม่กระโดดลงไปช่วยเจ้า ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

หากเสียชีวิตขึ้นมา ย่อมเป็นเรื่องใหญ่โต

แต่หากถูกบุรุษช่วยขึ้นมา สำหรับเซี่ยโหรวแล้ว ก็นับเป็นหายนะไม่แพ้กัน!

ถึงแม้ประเพณีบ้านเมืองจะไม่ได้เคร่งครัดจนเกินไป แต่การที่สตรีถูกบุรุษโอบกอดท่ามกลางสาธารณชน ชื่อเสียงย่อมด่างพร้อย

บรรดาตระกูลสูงศักดิ์ล้วนถือสาเรื่องเช่นนี้

"เจ้าค่ะ ครั้งนี้ต้องขอบคุณนางจริงๆ" เวลานี้เซี่ยโหรวรู้สึกขอบคุณอวิ๋นเจียว

ก่อนหน้านี้นางยังคิดอยู่เลยว่าบิดาอย่างอวิ๋นหงคงไม่อาจอบรมบุตรสาวที่ดีออกมาได้ ตอนนี้เห็นทีจะเป็นนางที่ใจแคบไปเอง

อวิ๋นเจียวไม่ได้เหมือนบิดาของนาง นางเป็นสตรีที่ดีคนหนึ่ง

"เช่นนั้นเจ้านอนพักเสียก่อน แม่จะไปดูนางหน่อย"

"ได้ ท่านแม่รีบไปเถอะ"

ในห้องพักอีกฟากหนึ่ง ชุ่ยเอ๋อร์ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียง มองดูอวิ๋นเจียวที่นอนสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "คุณหนู ท่านทำบ่าวตกใจแทบสิ้นสติ น้ำทั้งเย็นทั้งลึกขนาดนั้น ท่านกระโดดลงไปได้อย่างไร หากเกิดเรื่องร้ายขึ้นมา บ่าวจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร!"

หากอวิ๋นเจียวเป็นอะไรไป นางกู้คงจะโบยนางจนตาย ชุ่ยเอ๋อร์ไม่สงสัยในข้อนี้เลย

รู้เช่นนี้แล้ว จะไม่ให้นางหวาดกลัวได้อย่างไร

อวิ๋นเจียวเอ่ยว่า "ข้าก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่นา เจ้าอย่าพูดมากไปหน่อยเลย”

"แต่ว่า..."

"วางใจเถอะ ข้ารู้ขอบเขตของตัวเองดี” อวิ๋นเจียวไม่อยากฟังคำพร่ำบ่นอันไร้สาระ จึงเปลี่ยนเรื่องถาม “อวิ๋นชิงล่ะ”

"บ่าวให้คนขับรถม้าไปตามคุณหนูใหญ่แล้วเจ้าค่ะ คาดว่า..." ยังไม่ทันขาดคำ อวิ๋นชิงก็เดินเข้ามา

เห็นอวิ๋นเจียวนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มบนเตียง อวิ๋นชิงเดินเข้าไปใกล้ "น้องหญิง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม"

"อืม ข้าไม่เป็นไร พี่หญิงเมื่อครู่หายไปไหนมาหรือ"

"เห็นน้องหญิงวุ่นวายอยู่กับการสนทนากับคุณหนูท่านอื่นอยู่ ข้าจึงพาฮั่วเหมยไปเดินเล่นรอบๆ" อวิ๋นชิงกุมหน้าอก "เมื่อครู่ได้ยินว่าเจ้าตกน้ำ ข้าตกใจจนขาแข้งอ่อนแรงไปหมดทีเดียว"

จริงหรือ?

อวิ๋นเจียวมองอวิ๋นชิงอย่างคลางแคลงใจ ราวกับพยายามค้นหาความจริงใจและความห่วงใยในแววตาของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันจะมองให้ถ่องแท้…

"ท่านหมอหลี่ เชิญทางนี้ ช่วยตรวจดูอาการของเจียวเอ๋อร์ที”

สิ้นเสียง นางเฉวียนก็พาหมอเดินพรวดพราดเข้ามา

"เจียวเอ๋อร์ ลูกรัก ตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใยของนางเฉวียน อวิ๋นชิงจึงถอยออกมายืนด้านข้าง อวิ๋นเจียวรีบตอบด้วยท่าทีอ่อนหวานเรียบร้อย "ทำให้ฮูหยินต้องเป็นกังวลแล้ว ข้าสบายดี ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ ไม่เช่นนั้นข้าแทบไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าคือผู้มีพระคุณ ช่วยชีวิตโหรวเอ๋อร์ของพวกเราไว้"

"ฮูหยินกล่าวเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ผู้น้อยพึงกระทำ คุณหนูโหรวเอ๋อร์ปลอดภัย ข้าก็เบาใจแล้ว"

ได้ยินเช่นนั้น นางเฉวียนยิ่งพึงพอใจในตัวอวิ๋นเจียว แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยความเอ็นดู

แลเห็นท่าทางเช่นนั้นของนางเฉวียน หัวใจของอวิ๋นเจียวก็ยิ่งพองโต เป้าหมายที่มาที่นี่ในวันนี้เป็นอันสำเร็จลุล่วงแล้ว

ทุกคนต่างคิดว่านางช่วยเซี่ยโหรวเพราะความบังเอิญ แต่ความจริง ไม่ใช่เลย

อวิ๋นเจียวคือผู้ที่กลับชาติมาเกิด ย่อมรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น!

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังรู้ด้วยว่า เพราะอวิ๋นชิงกระโดดลงไปช่วยเซี่ยโหรวในชาติก่อน อวิ๋นชิงถึงได้รับความรักและความเอ็นดูจากทุกคนหลังจากที่แต่งงานเข้าตระกูลเซี่ย ชีวิตในตระกูลเซี่ยจึงราบรื่นไร้อุปสรรค

บัดนี้ ชีวิตที่ดีงามเหล่านั้น เป็นของนางแล้ว!

คิดถึงอนาคตที่สดใสนั้น แม้ความหนาวเย็นจะซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก แต่อวิ๋นเจียวก็ยังรู้สึกว่าคุ้มค่า

อวิ๋นชิงนั่งเงียบงันอยู่ไม่ไกล มองดูนางเฉวียนและอวิ๋นเจียวที่ดูสนิทสนมราวแม่ลูกแท้ๆ แววตาของนางราบเรียบไร้คลื่นลม

เวลานี้อวิ๋นเจียวคงกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่สินะ

อย่างไรก็ดี อวิ๋นเจียวกลับไม่รู้เลยว่า ชาติก่อนเพราะช่วยเซี่ยโหรว อวิ๋นชิงกลับต้องแลกมาด้วยสุขภาพที่ย่ำแย่ ความเย็นซึมลึกเข้าสู่ร่างกาย จนทำให้มีบุตรยาก