บทที่ 6 เร่งเร้าความริษยาของสหาย (1/4)

6

เร่งเร้าความริษยาของสหาย

เสียงนกร้องและเสียงผู้คนสนทนาดังแว่วเข้ามาในหูปลุกซูหนิงเซียนให้ตื่นขึ้น ร่างระหงลุกขึ้นนั่งพลางบิดขี้เกียจก่อนจะนิ่งค้างเช่นนั้นเมื่อดวงตาดอกท้อสบเข้ากับนัยน์ตาดำที่ฉายแววหวานซึ้ง

“ขออภัยเจ้าค่ะ”

“มิเป็นไร ในสายตาพี่ เจ้างดงามเสมอ ต่อให้แคะขี้มูกพี่ก็ยังมองว่าน่าเอ็นดู”

‘ปากหวานเสียจนทำให้ข้าพาลกินข้าวไม่ลง’ แม้เขาจะดูคล้ายบุรุษเจ้าสำราญ ปากหวานกับนาง แต่พอได้อยู่ร่วมกันหลายวัน นางก็ได้เห็นว่าแท้จริงเขาเป็นเช่นนี้กับนางเพียงคนเดียว จนบางครั้งทำให้นางรู้สึกอิจฉาสตรีผู้นั้นที่เขารักปักใจ

“เรายังอยู่ที่โรงเตี๊ยมนอกเมืองใช่หรือไม่เจ้าคะ” เมื่อวานไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด จู่ๆ นางถึงได้ง่วงนอนถึงเพียงนั้น

“มิใช่ ตอนนี้เราอยู่โรงเตี๊ยมในเมืองหลวง”

“โรงเตี๊ยมในเมืองหลวงหรือเจ้าคะ” เช่นนี้แล้วเรื่องที่อดีตสามีชั่วช้าวางแผนให้พวกนักเลงมาดักทำร้ายนางเพื่อที่ตนเองจะได้เป็นบุรุษขี่ม้าขาวเล่า

“ใช่ พี่เห็นเจ้านอนคุดคู้แลดูไม่สบายตัว จึงรีบพาเจ้าเข้าเมืองก่อน”

“แล้วรถม้า...” นางจะถามอย่างไรดี

“ผู้ติดตามพี่ไปส่งท่านหมอที่จวนเรียบร้อยแล้ว เจ้าอย่าได้ห่วงเลย” ยามกล่าววาจา นัยน์ตาดำจับจ้องสีหน้าและแววตาของนางอยู่ตลอด ดูเหมือนนางจะทราบดีว่าจะเกิดเรื่องกับตนเอง

“เช่นนั้นข้าก็เบาใจแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางลงจากเตียง

“เจ้าเป็นห่วงท่านหมอถึงเพียงนั้น”

“เขามีพระคุณต่อท่านและต่อข้า ข้าย่อมห่วงใยเขาเจ้าค่ะ แล้วผู้ติดตามของท่านตอนนี้อยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ”

“หลังจากส่งท่านหมอเรียบร้อยแล้วพวกเขาส่วนหนึ่งกลับจวนตระกูลของพี่ ส่วนหนึ่งก็เข้าพักที่นี่เพื่อคอยดูแลพี่”

‘เช่นนั้นข้าควรแยกจากเขาได้แล้ว’

“เจ้าจะไปไหนหรือ” เขารั้งข้อมือกลมกลึงเอาไว้ก่อนที่นางจะเดินผ่านหน้าเขาไปที่ประตู

“กลับจวน เอ่อ...ข้าหมายถึงจะไปแจ้งคนในจวนถึงอาการของท่าน”

“เป็นเช่นนั้นเองหรือ” เขากล่าวพลางทำท่าจะปล่อยมือ

“เจ้าค่ะ อย่างไรท่านรอข้าอยู่ที่นี่ได้หรือไม่ ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา”

“ได้ พี่จะรอฮูหยินอยู่ที่นี่ แต่หากเจ้าไม่กลับมาหาพี่ พี่จะไม่ยอมปล่อยเจ้าให้ห่างตัวพี่อีกแล้วเข้าใจหรือไม่” มือที่จะคลายออกเมื่อครู่กำแน่นขึ้น แววตาที่จับจ้องเต็มไปด้วยความจริงจนนางรู้สึกขนลุกเกรียวราวกับตนถูกหมายหัว