บทที่ 5 ใกล้ถึงเวลาแยกย้าย (4/4)

“อย่าเพิ่งโอ้อวด พาตนเองให้รอดจากการโจมตีก่อนเถิด” เพราะไม่อยากให้นางตื่นกลัวกับการถูกลอบโจมตี เขาจึงผสมยานิทราลงในชาจอกนั้นให้นางดื่ม

ฮี้ ม้าของผู้ติดตามที่วิ่งนำหน้าส่งเสียงร้องเมื่อมีบางอย่างขวางทาง สองขายกขึ้นตะกุยอากาศจนทำให้บุรุษชุดดำที่อยู่บนหลังม้าเกือบตกลงไป

‘พวกเจ้าท่าทางมีเงินไม่น้อย หากอยากผ่านทางเข้าเมืองหลวงอย่างราบรื่น ก็ทิ้งเงินและสตรีเอาไว้ที่นี่เสีย’ ท่าทางกักขฬะของพวกนักเลงทำให้บุรุษชุดดำยิ้มมุมปาก

“รีบลงมือเสีย ข้าจะรีบไปดูจวนใหม่ของข้า” สิ้นเสียงของท่านหมอเทวดาที่อยู่ในรถม้า ผู้ติดตามแซ่เจียวทั้งสิบเจ็ดคนก็พุ่งเข้าไปจัดการนักเลงที่มีมากถึงสามสิบคน

ด้านคุณชายหยางที่พาฮูหยินของตนแยกออกมาในช่วงชุลมุนได้เข้าพักชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมเลี่ยงจิน ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่สูงสามชั้น ใหญ่โตและมีจำนวนห้องที่มากที่สุดในแคว้นแห่งนี้

“หากฮูหยินตื่น รีบให้คนไปแจ้งข้า” เขาสั่งการสาวใช้

“เจ้าค่ะคุณชาย” สาวใช้ตอบรับอย่างนอบน้อม

ร่างสูงเดินออกจากห้องนอน ที่ตอนนี้ยกให้เป็นห้องของซูหนิงเซียน เขาตรงไปยังห้องทำงานของตนซึ่งอยู่ในชั้นเดียวกัน

ใช่แล้ว...โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นหนึ่งในกิจการของเขา ยามอยู่เมืองหลวงเขาเลือกที่จะนอนที่นี่มากกว่ากลับจวนของตระกูล

เดินทางออกจากเมืองหลวงครั้งนี้มิคาดคิดว่าจะได้สิ่งล้ำค่ากลับมาด้วย การเดินทางครั้งนี้ช่างคุ้มค่า

เมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง เขาไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้นาง

หยางซีซวนนั่งตรวจบัญชีอยู่นานจนตะวันลาลับสับเปลี่ยนให้พระจันทร์สาดส่องแสงนวลลออแทน

พรึ่บ บุรุษชุดดำคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นนาย กลิ่นคาวเลือดที่มาพร้อมกับลูกน้องของตน ทำให้นัยน์ตาดำของเขาราบเรียบจนยากจะคาดเดา

“ว่ามา”

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ แต่นักเลงพวกนั้นไม่ยอมเปิดปากเลยแม้แต่คำเดียวว่าใครเป็นผู้ว่าจ้าง”

“ในเมื่อไม่อยากเอ่ยวาจา ก็จงทำให้นักเลงพวกนั้นอย่าได้มีโอกาสเจรจากับใครอีกเลย สืบหาคนที่มีความสำคัญของนักเลงพวกนั้นแล้วข่มขู่”

“ขอรับ”

“ลู่จื้ออยู่ที่ใด”

“ข้าน้อยส่งท่านหมอเทวดากลับจวนที่คุณชายมอบให้เรียบร้อยแล้วขอรับ”

“อืม...ไปจัดการตามที่ข้าสั่งได้ คราวหน้าหากจะมาพบข้ายามที่อยู่กับฮูหยินเจ้าอย่าได้มาในสภาพนี้” เดี๋ยวฮูหยินของเขาจะมองว่าเขาเป็นคนไม่ดี

เมื่อบุรุษชุดดำที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจากไป บุรุษร่างสูงจึงลุกยืนขึ้นเพื่อยืดเส้นยืดสาย นัยน์ตาดำมองด้านนอกหน้าต่างที่บัดนี้มืดมิด

“หรือข้าจะใส่ยานิทรามากไป นางจึงยังไม่ตื่น” เขากล่าวกับตนเองก่อนจะไปอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ในห้องที่ไม่มีคนเข้าพักชั้นล่าง