บทที่ 4 ต่างคนต่างพึ่งพากัน (4/4)

เพียงแค่นางเรียกขานว่า ‘สามี’ ก็ทำหูตั้งหางส่ายไปมาราวกับเจ้าเสี่ยวโก่ว

“เขาไม่ยอมกินยาเจ้าค่ะ ท่านช่วยใช้วิธีผ่าหัวเพื่อรักษาให้เขาหายจากสติฟั่นเฟือนได้หรือไม่เจ้าคะ”

“คงมิได้หรอกแม่นาง ข้ายังไม่เคยผ่าหัวใครเลยสักครั้ง”

“เช่นนั้นใช้เขาลองเถิดเจ้าค่ะ” นางคอยถามไถ่เรื่องกินยาด้วยความเป็นห่วงอยู่หลายวัน แต่เขากลับโกหกนาง มันน่าโมโหหรือไม่

“ฮูหยิน...”

“บุรุษมากเล่ห์เช่นท่านหาใช่สามีข้า” นางเฝ้าดูแลเขามาหลายวัน แต่เขากลับไม่กินยา เช่นนี้เมื่อใดจะหายกันเล่า

“ฮูหยินไม่เอา ไม่กล่าวเช่นนั้น พี่ขอโทษเจ้าหายโกรธพี่ได้หรือไม่”

“ข้าไม่ได้โกรธเจ้าค่ะ ” แค่หงุดหงิดเพียงเท่านั้น

“หากเจ้าไม่ได้โกรธพี่แล้วเจ้ากำลังจะเดินไปที่ใด ท่านหมอห้ามเจ้าเดินเหินมิใช่หรือ” เขากล่าวเสียงอ่อนพลางทำท่าจะลุกเดินตามนาง

“ข้าหายแล้วเจ้าค่ะ และท่านหยุดเท้าอยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ ข้าขออยู่คนเดียวเงียบๆ” ขอนางสงบสติอารมณ์ชั่วครู่ เขาไม่ได้เป็นสามีนางจริงๆ เสียหน่อย นางไม่ควรต้องห่วงใยเขามากถึงเพียงนี้

“เช่นนั้นให้พี่ไปด้วยได้หรือไม่ พี่สัญญาจะไม่เอ่ยวาจาให้เจ้ารำคาญ”

ท่าทางและน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานของสหายทำให้ท่านหมอเทวดาได้แต่ลอบยิ้ม ได้เห็นสหายเป็นเช่นนี้นับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว

“เช่นนั้นท่านออกจากห้องไปเลยเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องสำคัญจะสนทนากับท่านหมอตามลำพัง” ซูหนิงเซียนหันไปมองบุรุษที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้โอกาสนี้ดันตัวเขาออกจากห้อง

“พี่อยู่ด้วยไม่ได้หรือ”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ” นางทำท่าจะปิดประตูแต่เขาก็ยังดันประตูเอาไว้

“แต่พี่ไม่ไว้ใจท่านหมอหน้าตาไม่น่ามองผู้นั้น เจ้างดงามถึงเพียงนี้ เกิดท่านหมอคิดไม่ดีกับฮูหยินของพี่ พี่จะทำเช่นไร” หยางซีซวนกล่าวพลางส่งสายตาบอกสหายให้ช่วยเอ่ยปาก

“คุณชายอย่าได้กังวล ข้าไม่ทำอันใดฮูหยินของท่านหรอก” ลู่จื้อกล่าวพลางลุกเดินไปช่วยนางปิดประตู และในช่วงที่ประตูกำลังจะปิดลงท่านหมอยังส่งสายตาเยาะเย้ยสหายอีกด้วย

‘ลู่จื้อ! ข้าจะสั่งให้เสี่ยวช่างจิกคาบงูเจ้าไปทิ้ง’ คุณชายหยางคิดพร้อมกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ฉับพลันมุมปากหยักยกยิ้มเมื่อคิดถึงสีหน้ายามดุด่าเขา ดูเหมือนนางจะห่วงใยเขาไม่น้อย เพียงคิดได้เท่านี้เขาก็ยิ้มกว้างออกมาราวกับคนบ้า ในสายตาของผู้ติดตามที่รออยู่ด้านนอก

“ข้าเริ่มจะเชื่อแล้วว่าคุณชายสติฟั่นเฟือนจริงๆ ไม่เชื่อเจ้าดูนั่นสิ”