บทที่ 3 ความในใจของซีซวน (4/4)

“มิต้อง เป็นฮูหยินของพี่ เจ้าต้องพักห้องเดียวกับพี่ พี่จะให้เจ้าจ่ายได้อย่างไร”

“ข้าเจ็บข้อเท้าเช่นนี้ หากต้องนอนเบียดกับท่านที่บาดเจ็บเช่นกัน ข้าเกรงว่าจะไม่สะดวก อย่างไรเราพักกันคนละห้องดีหรือไม่เจ้าคะ” แค่ต้องแสร้งเป็นฮูหยินให้เขา นางก็เสียหายมากพอแล้ว หากมีใครทราบว่านอนห้องเดียวกันอีก นางมิต้องแต่งให้เขาจริงๆ เลยหรือ

“พี่เข้าใจแล้ว เจ้าคงยังโกรธเคืองพี่ เช่นนั้นพี่จะให้เวลาเจ้าทบทวน” เขาตอบรับด้วยสีหน้าท่าทางเศร้าสร้อยราวกับเด็กน้อยถูกปฏิเสธไม่ให้กินถังหู่ลู่

‘ไม่ต้องทำหน้าเช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าไม่ใจอ่อนหรอก’ บุรุษรูปงามเช่นท่านคงมีฮูหยินและอนุเต็มเรือนแล้ว

“นี่เป็นค่าห้องของข้าเจ้าค่ะ” นางยื่นตำลึงให้เขา แต่แทนที่เขาจะรับมันไว้ เขากลับเข้ามาโอบอุ้มนางเพื่อพาลงจากรถม้า

“ท่านปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าเดินเองได้” มีคนมองมากมายเช่นนี้ นางรู้สึกอับอายยิ่งนัก

“ท่านหมอกล่าวว่าไม่ให้เจ้าเดินเหินจนกว่าจะหายมิใช่หรือ” ในกาลก่อนแม้จะได้สนทนากันหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยทราบว่าสตรีผู้นี้ดื้อรั้นยิ่งนัก

ดวงหน้าหวานที่ยุ่งเหยิงราวกับเด็กน้อยถูกขัดใจช่างน่ารักน่าหยิกยิ่งนัก

อา...รู้สึกเหมือนเขากำลังหลงใหลนางเพิ่มมากขึ้น

แม้จะทราบดีว่าการกระทำของตนในตอนนี้คล้ายกับไม่ให้เกียรตินาง แต่แล้วอย่างไรในเมื่อตอนนี้นางเป็นฮูหยินของเขา ส่วนเขาเป็นเพียงชายสติฟั่นเฟือน หากมัวแต่ยึดถือธรรมเนียมชายหญิงไม่ถูกเนื้อต้องตัว แล้วนางจะเชื่อได้อย่างไรว่าเขามองว่านางเป็นฮูหยินของตนจริงๆ

“แต่คนมองมากมายเช่นนี้ ข้า...”

“เจ้าอย่าได้สนใจผู้อื่นเลย พี่ดูแลฮูหยินของตนเช่นนี้ มิผิดอันใดไม่ใช่หรือ ประเดี๋ยวเราจะนั่งกินข้าวด้านล่างก่อน”

“ให้เสี่ยวเอ้อร์ยกไปให้ที่ห้องไม่ได้หรือเจ้าคะ” มีสายตาผู้อื่นจับจ้องมากมายเช่นนี้นางไม่คุ้นชินเอาเสียเลย

“นั่งกินข้าวด้านล่างก่อน เจ้าจะได้ชื่นชมวิถีชีวิตคนเมืองนี้ไปด้วย” เขากล่าวพลางวางตัวนางให้นั่งบนเก้าอี้

‘ถามข้าแล้วหรือ ข้าอยากชื่นชมวิถีชีวิตผู้อื่นหรือไม่’ สุดท้ายนางก็ไม่ได้กล่าวอันใดอีก