บทที่ 4 ต่างคนต่างพึ่งพากัน (1/4)

4

ต่างคนต่างพึ่งพากัน

หลังจากนั้นนางก็ได้แต่นั่งฟังเขากล่าววาจาวาดฝันเรื่องราวที่เขาอยากทำกับฮูหยินของเขา ซึ่งนั่นไม่ใช่นางแน่นอน

“อิ่มแล้วหรือ” เขากล่าวพลางมองอาหารที่ตนคีบให้นางจนพูนชาม

นางช่างกินน้อยเสียจริง...

“เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็กินยา” เขากล่าวพลางรับชามยามา

“เจ้าค่ะ” นางตอบรับอย่างว่าง่ายก่อนจะยกชามยาขึ้นกินจนหมด

“เก่งมาก” แววตาของเขามีประกายเอ็นดูพาดผ่าน

“ข้ากินยาแล้ว ท่านล่ะเจ้าคะ”

“พี่กินแล้ว”

“กินตอนไหนเจ้าคะ” นัยน์ตาดอกท้อที่จับจ้องราวกับผู้ใหญ่กำลังจับโกหกเด็กทำให้เขายิ้ม

“พี่กินก่อนที่จะพาเจ้าลงจากรถม้า” คำโกหกของเขาทำให้บรรดาผู้ติดตามลอบยิ้ม

ไม่ว่าคุณชายจะเก่งกาจเพียงใดแต่สุดท้ายก็ต้องแพ้ให้กับฮูหยินน้อย

“บังเอิญจริงเชียวที่เจอพวกเจ้า” บุรุษในอาภรณ์สีขาวเดินเข้ามาทักทาย

“คารวะท่านหมอเจ้าค่ะ” นางลุกยืนทักทายท่านหมอ

“อย่ายืนเช่นนั้น ประเดี๋ยวจะเจ็บข้อเท้าเอา” เขาใช้โอกาสนี้รั้งตัวนางให้นั่งลงบนตักของตน

“ตามสบายแม่นาง หากมิรังเกียจข้าขอร่วมโต๊ะได้หรือไม่” ท่านหมอกล่าวก่อนจะนั่งร่วมโต๊ะกับพวกนาง

“ข้ารังเกียจ...”

นางที่นั่งอยู่บนตักเขารีบใช้มือปิดปากเพื่อหยุดวาจาไม่น่าฟังของบุรุษที่ตอนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตน

“พวกข้ากินอาหารอิ่มแล้ว หากท่านหมอจะกินอันใด ประเดี๋ยวข้าจะช่วยเรียกเสี่ยวเอ้อร์นำอาหารชุดใหม่มาให้ท่านนะเจ้าคะ”

“ขอบคุณแม่นาง เจ้าช่างเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา แต่อย่าไปใจดีเช่นนี้พร่ำเพรื่อมิเช่นนั้นเจ้าอาจจะตกเป็นอาหารของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์” คำกล่าวของท่านหมอเทวดา ทำให้บุรุษอีกคนคิ้วกระตุก รู้สึกอยากจะซัดพลังไร้รูปใส่สหายของตนเหลือเกิน