บทที่ 2 เจ้าคือฮูหยินของข้า (4/4)

“ไปเมืองหลวงหรือเจ้าคะ” เช่นนั้นก็ดีมากไม่ใช่หรือ เดินทางกับคนพวกนี้เข้าเมืองหลวง นางจะได้ปลอดภัยจากแผนการชั่วร้ายของอดีตสหายและอดีตสามี

“อืม” เขารับคำสั้นๆ

“เช่นนั้นท่านก็ให้ท่านหมอตรวจสักหน่อยเถิด” ในเมื่อต้องพึ่งพาเขาในการเดินทางไปเมืองหลวง อย่างไรนางก็ควรจะดูแลเขาเพื่อเป็นการตอบแทน

“พี่ได้กลิ่นลูกท้อจากตัวเจ้า”

“ข้าลืมไปเสียสนิทนี่เจ้าค่ะลูกท้อ ข้าเกรงว่าท่านจะหิวจึงออกไปเก็บลูกท้อมาให้” ซูหนิงเซียนล้วงเอาลูกท้อออกมาจากอกเสื้อ

“ฮูหยินของพี่ช่างน่ารักน่าเอ็นดู”

“อะแฮ่ม...จะตรวจอยู่หรือไม่ ข้ามิได้ว่างมาดูพวกเจ้าหยอกเย้าเอาอกเอาใจกัน”

“ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านรีบมานั่งตรงนี้เถิดท่านหมอเทวดาจะได้ตรวจให้ท่านบ้าง”

“เจ้าอย่าได้ลุกขึ้น หมอปีศาจผู้นี้สั่งไว้ว่าเจ้าไม่ควรเดินเหินพักใหญ่”

“ข้าเป็นหมอเทวดา นั่งลงได้แล้วจะได้รีบตรวจ” คนป่วยเช่นนี้น่าเอายาพิษกรอกปากเสียจริง ปากหรือก็เอ่ยแต่วาจาไม่น่าฟังออกมา

“ข้าขอกินลูกท้อของเจ้าก่อนได้หรือไม่” วาจากำกวมของเขาทำให้ดวงหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

“ท่านนั่งให้ท่านหมอตรวจนิ่งๆ ข้าจะช่วยถือลูกท้อให้ท่านกินดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดียิ่ง ฮูหยินของพี่ช่างเฉลียวฉลาด”

“หลอกบุรุษสติฟั่นเฟือนจะต้องใช้ความคิดอันใดให้มาก” ลู่จื้อรำพึงรำพันกับตนเอง

ท่านหมอเทวดาใช้เวลาตรวจเพียงลูกท้อสามลูก ซึ่งหมายความว่า ในระหว่างที่ท่านหมอตรวจ เขาก็กินผลท้อไปด้วย จนผลท้อหมดไปสามลูกจึงตรวจเสร็จสิ้น

“นอกจากบาดแผลภายนอกก็ไม่มีอันใดต้องห่วง ท่านเป็นคนทำแผลให้เขาหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“ท่านทำได้ดีมาก แผลสะอาดเรียบร้อยดี”

“แล้วที่เขาเลอะเลือนเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ”

“เลอะเลือนอย่างไร”

“คือแท้จริงข้าไม่ใช่ฮูหยินของเขาเจ้าค่ะ ข้าเพียงช่วยเหลือเขาที่นอนบาดเจ็บ แต่พอเขาเห็นหน้าข้า เขาก็เอาแต่เรียกข้าเช่นนั้น ข้าจนใจไม่รู้จะทำเช่นไรเจ้าค่ะ”

“เจ้าเป็นฮูหยินของพี่”

“หัวเขาคงกระแทกกับโขดหินจนฟั่นเฟือน เลอะเลือน”

“เช่นนั้นต้องทำเช่นไรเจ้าคะ ท่านรักษาได้หรือไม่”

“ดูจากอาการของเขาแล้ว คงมีเพียงเจ้าที่จะทำให้เขาหาย”

“ข้าหรือเจ้าคะ”

“ใช่ เพราะเจ้าช่วยเหลือเขา เขาจึงไว้ใจเจ้า หากเจ้าคอยดูแลพูดคุยและให้คนที่รู้จักเขาพาไปในที่ที่เขาคุ้นเคย บางทีความทรงจำเขาอาจกลับมาและไม่เลอะเลือนเช่นนี้”

“หมายความว่าข้าต้องแสร้งเป็นฮูหยินของเขาเพื่อช่วยให้เขาฟื้นความทรงจำเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” นางยื่นใบหน้าไปใกล้เพื่อกล่าวเสียงเบาให้ได้ยินแค่นางกับท่านหมอ