บทที่ 123 ข้าใช้อะไรก็ได้ทั้งนั้น

บทที่ 123 ข้าใช้อะไรก็ได้ทั้งนั้น ฉินอวิ๋นตี๋รอบคอบเช่นนี้ เสิ่นเทียนชื่นชมมาก

แบบนี้สิถึงจะถูก!

เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญ ออกไปฝึกฝนก็ควรจะมีมาตรฐานการฝึกฝน

ไม่เตรียมอุปกรณ์ป้องกัน อาวุธ ปืนหรือระเบิดไปมากพอ ถ้าเกิดเจออันตรายล่ะจะทำอย่างไร

เสิ่นเทียนใช้สายตาประมาณจำนวนของคร่าวๆ ด้วยความพอใจ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์น้องเตรียมมาเต็มที่มาก แต่ของพวกนี้ไว้กับศิษย์น้องดีกว่า ไฉนจะต้องเอามาหมดด้วย! มันยุ่งยากน่ะ”

ฉินอวิ๋นตี๋ส่ายหน้ากล่าว “ศิษย์พี่ท่านเข้าใจผิดแล้ว ยันต์อัสนีระเบิดอัสนีพวกนี้เอามาให้พวกท่าน”

เขาพูดพลางหยิบปืนสั้นสีดำอีกสองกระบอกส่งให้กุ้ยกงกงกับฉินเกา

“ทั้งสองท่าน นี่ก็คือปืนหยินหยางพิฆาตอสูรเหมือนกัน แม้อานุภาพจะสู้ปืนปทุมฆาตเทพไม่ได้ แต่กระสุนเทพทะลวงปราการในนั้นก็ฉีกเขตแดนเวทของแก่นพลังทองธรรมดาได้ ทำอันตรายผู้จริงแท้แก่นพลังทองธรรมดาได้ แต่หากถือเอาไว้ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ มันก็น่าจะช่วยทั้งสองท่านได้อย่างแน่นอน”

เสิ่นเทียนพูดด้วยความจนปัญญา “ศิษย์น้องเจ้าเอาอาวุธให้พวกเขา แล้วเจ้าล่ะจะทำอย่างไร”

ฉินอวิ๋นตี๋มองเสิ่นเทียนพลางรู้สึกถึงความห่วงใยจากใจจริงของศิษย์พี่บุตรศักดิ์สิทธิ์

เขายิ้มหยีตากล่าวว่า “ช่วยไม่ได้ ข้าใช้อะไรก็ได้ทั้งนั้น!”

ฉินอวิ๋นตี๋พูดพร้อมกับลูบสร้อยบัวทองคำที่แขวนคออยู่ สร้อยเส้นนั้นพลันเปล่งแสงสีทองสว่างจ้า แสงหม่นสีดำพุ่งออกมาจากตรงกลาง

เมื่อทุกคนเพ่งมองก็พบว่าแสงหม่นสีดำเหล่านั้นคือปืนหยินหยางพิฆาตอสูรยาวสามฉื่อหลายกระบอก ปืนหยินหยางพิฆาตอสูรเหล่านี้ลอยอยู่ข้างหลังฉินอวิ๋นตี๋ วางเป็นวงกลมแน่นขนัด มีทั้งหมดสามสิบหกกระบอก

ฉินอวิ๋นตี๋พูดด้วยความจนปัญญา “เพราะเร่งด่วนเกินไป จำนวนแก่นเหล็กทมิฬเลยมีจำกัด ตอนนี้ท่านแม่หลอมได้แค่นี้ เดิมทีเจ้าพวกนี้เตรียมจะใช้ในการทดสอบฝ่ายเซียนในอีกครึ่งเดือนให้หลัง รวมเก้าสิบเก้ากระบอกให้ลูกศิษย์ยืมใช้ป้องกันตัว แต่ในเมื่อศิษย์พี่จะออกไปฝึกฝน เอามาใช้ก่อนก็ไม่เป็นไร ท่านแม่ยังหลอมอีกได้”

ครั้นเห็นฉินอวิ๋นตี๋อธิบายอย่างจริงจังแล้ว เสิ่นเทียนยังอดยกนิ้วโป้งให้ในใจมิได้

นี่เรียกว่า ‘ใช้อะไรก็ได้ทั้งนั้น’ หรือ หยิบปืนออกมาวางแบบง่ายๆ หลายสิบกระบอกหรือ

แค่ปืนสามสิบหกกระบอกของเจ้านี่กราดยิงรอบเดียว ระดับแก่นพลังทองคงถูกยิงเป็นตะแกรงกระมัง!

แม้การขี่กระบี่พร้อมกับควบคุมปืนหยินหยางพิฆาตอสูรสามสิบหกกระบอกจะต้องมีผลเรื่องการเล็งแน่นอน แต่เสิ่นเทียนก็ไม่ลืมว่าเจ้าเด็กฉินอวิ๋นตี๋นี่เคยใช้ยันต์ระเบิดอัสนีหกพันใบสังหารคนระดับแก่นพลังทองตายมาแล้ว

แม้แต่ยันต์ระเบิดอัสนีหกพันใบยังคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ การควบคุมอัสนีหยินหยางพิฆาตอสูรสามสิบหกกระบอกคงไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นเทียนอดยืนไว้อาลัยให้ศิษย์สายตรงระดับแก่นพลังทองคนอื่นในแดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์มิได้

เจ้าว่าพวกเจ้าลำบากฝึกบำเพ็ญอย่างหนัก กว่าจะทะลวงถึงระดับแก่นพลังทองไม่ใช่ง่ายๆ แล้วนี่มีประโยชน์อะไร!

ถ้าปะทะกันจริงๆ เจ้าหนูฉินอวิ๋นตี๋รัวยิงปังๆ ชุดหนึ่งก็ฆ่าเจ้าได้ในพริบตาแล้ว!

ทว่าต่อให้ฉินอวิ๋นตี๋เตรียมปืนหยินหยางพิฆาตอสูรสามสิบหกกระบอก ก็ยังสร้างอำนาจคุกคามให้เสิ่นเทียนไม่ได้มากนัก เพราะเสิ่นเทียนมีสมบัติวิญญาณโล่เต่าดำกับวิชาเกราะเต่าดำปกป้องอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสมบัติวิญญาณระดับสูงเช่นหมวกเกราะเต่าดำ

หากปะทะกันจริงๆ อย่างมากเสิ่นเทียนก็ต้องทำหน้าหนาสวมหมวกเกราะเต่าดำ เดินบีบเข้าไปหาฉินอวิ๋นตี๋

ถึงตอนนั้นสายแครี่อย่างฉินอวิ๋นตี๋โดนไฟต์เตอร์ของเต็มเข้าประชิดตัว ก็จะโดนค้อนม่วงทองซัดปลิวไปอย่างแน่นอน

พอคิดได้ดังนั้น เสิ่นเทียนก็รู้สึกว่าเท่าเทียมกันขึ้นมาไม่น้อย จึงพูดกับฉินอวิ๋นตี๋ด้วยรอยยิ้ม “ไม่เลว ศิษย์น้องให้ความสำคัญกับการออกไปฝึกฝนเช่นนี้ ศิษย์พี่ปลื้มใจนัก แต่ศิษย์พี่ยังมีอีกอย่างที่ต้องเตือนศิษย์น้องอวิ๋นตี๋”

ฉินอวิ๋นตี๋ตาเป็นประกาย ‘ดังนั้นศิษย์พี่จะสอนความรู้ใหม่กับข้าหรือ’

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฉินอวิ๋นตี๋ก็ขอความรู้ด้วยใบหน้าเฝ้ารอคอย “ศิษย์พี่โปรดชี้แนะ อวิ๋นตี๋กำลังฟังอยู่”

เสิ่นเทียนพยักหน้า จากนั้นชี้ปืนพิฆาตอสูรหลายกระบอกข้างหลังฉินอวิ๋นตี๋ด้วยใบหน้าจนปัญญา “ขยับปากปืนออกไป ศิษย์น้อง ห้ามเล็งปากปืนไปทางพวกเดียวกันเด็ดขาด เพราะหากปืนลั่น เจ้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

ฉินอวิ๋นตี๋งุนงง

ก็ได้!

แม้ตอนแรกคิดว่าศิษย์พี่จะอธิบายความรู้เรื่องมหามรรคหยินหยางทวนวารีลึกซึ้งกว่าเดิม จึงตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ แต่ตอนนี้ศิษย์พี่ก็พูดถูก ถึงอย่างไรปืนหยินหยางพิฆาตอสูรนี่ก็ยังไม่สมบูรณ์เต็มร้อย

ถ้าเกิดปืนลั่นจริงๆ โดนลูกหลงกระทั่งฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมฝ่ายเดียวกันละก็ ฉินอวิ๋นตี๋คงจะรู้สึกสำนึกเสียใจจริงๆ หากทำร้ายศิษย์พี่เพราะเหตุนี้