ตอนที่ 185
บทที่ 185 หล่อเหลาเช่นนี้ แก้มากี่ภพชาติแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 185 หล่อเหลาเช่นนี้ แก้มากี่ภพชาติแล้ว
บนป้ายประกาศรางวัลนั้นวาดภาพยุงดำปีกแดงตัวใหญ่ตัวหนึ่ง
มันออกสีดำทั้งตัว มีปากสีแดงเข้มหกปีกเหมือนเปื้อนโลหิต
รูปร่างก็ใหญ่มาก ยาวหลายจั้ง เวลาบินเหมือนกับป้อมปราการบนฟ้า
ชาวเมืองภูเขาดำเล็กจ้อยอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าปีศาจยุง ต่อต้านไม่ได้เลย ได้แต่ยืดคอรอถูกฆ่า
อะไรนะ เจ้าถามว่าเสิ่นเทียนรู้ข้อมูลเยอะขนาดนี้จากใบประกาศเงินรางวัลแผ่นเดียวจนสรุปออกมาได้อย่างไรน่ะหรือ
ง่ายมาก เพราะข้างหลังภาพใบประกาศเงินรางวัลนี้เป็นภาพยุงดำปีกแดงโจมตีกำแพงเมืองอีกหลายใบ ทั้งยังอยู่ในช่วงตีพิมพ์
นอกจากนี้เพื่อให้เปรียบเทียบความใหญ่ของยุงดำนี่ได้ นักวาดภาพนี้จึงตั้งใจทำการเปรียบเทียบขนาดมาตรฐานเอาไว้ข้างๆ
นี่ยังทำให้เสิ่นเทียนแอบเลื่อมใสในใจ นี่สิคือความละเอียดรอบคอบที่ผู้สร้างสรรค์วัฒนธรรมควรจะมี!
แต่ตอนนี้เมืองภูเขาดำอยู่ในช่วงปลอดภัย อธิบายได้ว่าเสิ่นเทียนยังไม่พลาดช่วงเวลาโชคลิขิต เพราะในภาพโชคลิขิตที่เสิ่นเทียนเห็นเหนือศีรษะบุตรศักดิ์สิทธิ์ดาวเหนือ เมืองภูเขาดำเป็นเมืองร้างไปแล้ว
ในซากปรักหักพังเต็มไปด้วยซากศพ
โศกนาฏกรรมมนุษย์ในฉากภาพนั้นก็เป็นหนึ่งในสาเหตุสำคัญที่เสิ่นเทียนตัดสินใจเข้ามายุ่งกับโชคลิขิตของบุตรศักดิ์สิทธิ์ดาวเหนือ
เสิ่นเทียนไม่ใช่ผู้อริยะ ในโลกบำเพ็ญเซียนมีกฎปลาใหญ่กินปลาเล็กอยู่ทุกที่ สิ่งที่เขามองไม่เห็นหรือไม่รู้ก็ขี้เกียจจะสอดมือเหมือนกัน
แต่เมืองภูเขาดำมีโชคลิขิตอยู่ เสิ่นเทียนก็ไม่ถือสาจะมาถึงก่อนบุตรศักดิ์สิทธิ์ดาวเหนือและจัดการปีศาจยุงนี่ก่อน
ถึงอย่างไรการปราบมารขจัดปีศาจก็เป็นการสร้างกุศล ต่อให้เพิ่มดวงชะตาไม่ได้ อย่างน้อยก็ทำให้เสิ่นเทียนเข้าใจถึงความคิดหนึ่ง
แน่นอน ในนี้ยังมีปัจจัยที่เสิ่นเทียนหลงทางมาสี่วันและอยากระบายโทสะอยู่ แต่นี่เป็นเพียงสิ่งที่ถือโอกาสลงมือเท่านั้น การระบายโทสะไม่ใช่สาเหตุหลักที่เขาปราบมาร
……
เมื่อเสิ่นเทียนเดินมาถึงประตูเมือง ก็ถูกชายร่างกำยำคนเฝ้าเมืองขวางไว้
“หยุดก่อน ข้าว่าเจ้าคงไม่ใช่คนท้องถิ่นล่ะสิ!”
ชายคนนั้นดูค่อนข้างล่ำสัน กระทั่งยังมีพลังวิญญาณในตัวเล็กน้อย
เทียบกับผู้สูงส่งระดับสร้างฐานผู้ยิ่งใหญ่อย่างเสิ่นเทียนแล้ว ก็แค่ระดับหลอมปราณเล็กจ้อย อ่อนแอเกินไป
ผู้อ่อนแอเช่นนี้ หรือคิดจะขวางทางข้าขู่กรรโชกได้รึ หรือว่าในที่สุดข้าก็เจอบทที่ต้องเสแสร้งตบหน้ากันแล้วล่ะ
เสิ่นเทียนเฝ้ารอคอยเล็กน้อย เงยหน้ามองวงรัศมีเหนือศีรษะชายร่างกำยำคนนั้น แค่สีเขียวอ่อน ครั้งนี้สบายๆ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นเทียนจึงยิ้ม “ใช่ พี่ใหญ่ เหตุใดถึงรู้ล่ะ”
ชายร่างกำยำคนนั้นยิ้มลำพองใจ “ข้าเป็นทหารมีสายตาดั่งคบเพลิง เจ้าหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้ ถ้าเมืองภูเขาดำมีบุรุษหน้าตาหล่อเช่นนี้ ข้าจะไม่รู้จักได้อย่างไร”
เสิ่นเทียนปาดเหงื่อ “พี่ชายฉลาดหลักแหลมจริงๆ”
ชายร่างกำยำพยักหน้าด้วยความภูมิใจ “อย่ามาประจบข้า เจ้าเข้าเมืองไม่ได้!”
เสิ่นเทียนอึ้งไป ก่อนจะถามด้วยความจำใจ “เหตุใดถึงไม่ได้ล่ะ หรือข้าหน้าตาหล่อเหลาก็ผิดกฎหมายด้วยรึ”
เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินว่าหน้าตาหล่อก็ให้เข้าเมืองไม่ได้ คนหน้าตาแย่อย่างพวกเจ้าทำเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!
ชายร่างกำยำนั้นดูรำคาญ แต่ก็ยังอธิบาย “เจ้าไม่เห็นภาพตรงผนังรึ ตอนนี้ในเมืองกำลังสู้กับปีศาจ! เจ้าหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้ มองทีเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวยออกมาเที่ยวเล่นตามป่าเขา
แต่ตอนนี้มาเที่ยวที่เมืองภูเขาดำ เกิดถูกปีศาจฆ่าตายจะน่าเสียดายขนาดไหนกัน ถ้าเจ้าหน้าตาอัปลักษณ์ก็คงไม่โน้มน้าวเจ้าหรอก ตายไปเกิดใหม่ชาติหน้าก็เปลี่ยนพ่อแล้ว
แต่เจ้าหน้าตาดีเช่นนี้ ไม่รู้ว่าต้องซ่อมมากี่ภพชาติ ถ้าโดนปีศาจฆ่าตายตั้งแต่อายุยังน้อยมันก็น่าเสียดาย เชื่อเถอะ อย่ารนหาที่ตายเลย!”
เมื่อเอ่ยจบ ทหารชายร่างกำยำคนนั้นก็ผลักเสิ่นเทียนไปนอกเมือง “เอาล่ะ รีบกลับบ้านไปเถอะ!”
เสิ่นเทียนโดนทหารร่างกำยำผลักถอยไปไม่กี่ก้าวก็ตะลึงงันไปหมด ไม่อยากเชื่อว่าพี่ใหญ่นี่จะกล้าผลักข้า!
เขาเป็นแค่นกอ่อนแอระดับหลอมปราณขั้นสามตัวจ้อย กลับกล้าผลักผู้สูงส่งระดับสร้างฐานคนนี้ ไม่เจียมตัวเกินไปแล้ว!
ถ้าไม่ใช่เพราะข้าใจกว้าง เป็นผู้แข็งแกร่งระดับสร้างฐานคนอื่น ตอนนี้จะต้องสั่งสอนให้รู้จักเป็นคนแน่ๆ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นเทียนก็พยักหน้าอย่างเฉยชา “คนหนุ่ม เจ้าทำให้ข้าสนใจ”
ทันทีที่กล่าวจบ เสิ่นเทียนระเบิดแสงสว่างจ้าทั้งตัว พลังแข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้พลันทะลักออกมา