บทที่ 59 หรือว่าท่านเซียนจะรู้อนาคต?

บทที่ 59 หรือว่าท่านเซียนจะรู้อนาคต? ร้านวิญญาณสวรรค์อีกแล้วหรือ

เสิ่นเทียนถึงกับอดอึ้งไปนิดไม่ได้

จะว่าไปที่นี่ก็เต็มไปด้วยเรื่องราวจริงๆ

เสิ่นเทียนเพิ่งมาสวนหมื่นวิญญาณก็เจอกับเสี่ยวหลิงเซียนที่นี่ และเพราะเห็นเสี่ยวหลิงเซียนกับตระกูลซ่งปลุกปั่นกระแส ถึงได้เกิดความคิดหาแร่ให้คนอื่น

ต่อมา เสิ่นเทียนเปิดได้ค้อนม่วงทองจากร้านวิญญาณสวรรค์อีก

เถ้าแก่ซ่งยังให้แหวนโลกาสวรรค์กับเขาเป็นกรณีพิเศษด้วย

จะว่าไปแล้ว ร้านวิญญาณสวรรค์ถือว่าเป็นแดนผาสุกทีเดียว

“ในเมื่อสหายเสิ่นมีวาสนากับข้า ถ้าจะหาวันมงคล สู้ไปเลยดีกว่า”

จางอวิ๋นซียิ้ม “เราไปค้นวิญญาณประเมินแร่กันเลยตอนนี้เลยดีกว่า!”

เสิ่นเทียนอึ้งไป มองท้องฟ้าที่มืดลงแล้วถาม “ไปตอนนี้หรือ”

จางอวิ๋นซีพยักหน้าก่อนพูดด้วยความเฝ้ารอคอย “อวิ๋นซีอยากเห็นความสามารถของสหายมากเลย!”

………

สารภาพตามตรง จางอวิ๋นซีไม่สนใจเลยว่าเสิ่นเทียนจะเปิดอะไรได้จากในหินแร่ ด้วยฐานะตระกูลของนาง เสิ่นเทียนเปิดได้สมบัติวิญญาณแล้วอย่างไร

สมบัติวิญญาณอะไรนี่ ที่ตระกูลนางมีตั้งเยอะแยะ

แต่นางอยากรู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้จะมีวิชาวิญญาณจริงๆ หรือไม่ต่างหาก?

ต้องรู้กันว่า ผู้สูงส่งที่ฝึกฝนวิชาค้นวิญญาณที่นางรู้จักพวกนั้น ส่วนใหญ่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับแก่นพลังทองขึ้นไป มีอายุขัยอย่างน้อยมากกว่าร้อยปี

นี่คือวิชาความรู้ที่ต้องใช้กำลังวังชาอย่างมากในการศึกษา คนหนุ่มสาวยากจะตระหนักรู้ได้

ทว่าจากข้อมูลที่จางอวิ๋นซีรู้มา เสิ่นเทียนค้นวิญญาณประเมินแร่ให้คนในสวนหมื่นวิญญาณด้วยอัตราส่วนร้อยละร้อยอย่างน่าเหลือเชื่อ นี่คือปาฏิหาริย์ชัดๆ

กระทั่งได้ยินมาว่า เขายังช่วยหลี่เหลียนเอ๋อร์แห่งแดนเทวาดาวประกายพรึกเปิดได้น้ำเต้าเซียนเจ็ดสมบัติ

พึงรู้ก่อนว่า มันคือเมล็ดเซียนลำดับที่สามสิบหกในรายนามไม้วิญญาณ แม้แต่แดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ยังไม่อาจมองข้ามได้

แม้ข่าวในโลกบำเพ็ญจะเชื่อถือได้ยากยิ่ง จางอวิ๋นซีเองยังไม่เชื่อทั้งหมด แต่หากไร้ลมก็ไร้คลื่น

ในเมื่อตำแหน่ง ‘ปรมาจารย์เซียน’ เสิ่นเทียนเลื่องลือหนาหู นางเองก็ต้องยอมรับว่าบุรุษผู้นี้ทำให้นางสนใจจริงๆ

………….

เดิมทีเสิ่นเทียนไม่อยากออกไปค้นวิญญาณประเมินแร่ยามดึกดื่น แต่เมื่อมองกลุ่มผู้คุมกฎที่กระโดดหนีสายฟ้าไปกับกุ้ยกงกงที่จนถึงตอนนี้ยังหมดสติและชักกระตุกอยู่

เสิ่นเทียนจึงพยักหน้าด้วยความฉลาดหลักแหลม “ในเมื่อท่านเซียนรีบร้อนเช่นนี้ ก็ขอให้ท่านเซียนรอสักครู่ รอข้าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เราค่อยเริ่มกัน!”

เอ่ยจบ เสิ่นเทียนก็เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำอีกด้านของโรงเตี๊ยมด้วยตัวเอง ทิ้งจางอวิ๋นซีที่หน้าแดงเล็กน้อยไว้ที่เดิม

“เจ้านี่ให้ข้าผึ่งลมอยู่นี่ ส่วนตัวเองไปอาบน้ำรึ!”

จางอวิ๋นซีสูดลมหายใจเข้าลึก นางไม่เคยโดนใครเมินเช่นนี้มาก่อนเลย!

ช่างเถอะ ในเมื่อทุกคนบอกว่าวิชาค้นวิญญาณประเมินแร่ของเจ้านี่สุดยอด ก็อาจจะมีวิชาลับเฉพาะอะไรบางอย่างจริงๆ ต้องอาบน้ำถือศีลกินเจก็ได้!

จางอวิ๋นซียืนตรงปากประตูอย่างเฉยชา รอคอยเงียบๆ

ความจริง ในชีวิตนางเหมือนจะยังไม่เคยอารมณ์เย็นเช่นนี้มาก่อน

ทันใดนั้นเอง มีคนหนึ่งชูสองมือเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง พอเห็นจางอวิ๋นซีมองมา คนผู้นั้นก็รีบพูด

“ท่านเซียนอย่าเข้าใจผิด พวกเดียวกันๆ”

พูดจบ ฉินเกาเดินมาตรงหน้ากุ้ยกงกงก่อนจะแบกอีกฝ่ายขึ้นหลัง

เขามองห้องข้างๆ ที่เสิ่นเทียนอาบน้ำอยู่ แววตาปลื้มอกปลื้มใจตื่นเต้นขึ้นมาทีละนิด

ฉินเกามองจางอวิ๋นซีพลางพูดให้กำลังใจอย่างจริงจัง “ท่านเซียนสู้ๆ เสี่ยวเกาเอาใจช่วยท่าน! องค์ชายอายุสิบหกแล้วยังไม่เคยมีพระชายา ท่านเซียนไม่ต้องกังวลการวางตัวขององค์ชายเลย

ขอให้ท่านเซียนพักผ่อนกับองค์ชายอย่างสบายใจเถอะ บ่าวจะเฝ้าหน้าประตูให้ จะไม่ให้ใครไม่ดูตาม้าตาเรือมารบกวนพวกท่านเด็ดขาด ท่านเซียนอย่าลังเล ปลุกความกล้าลุยเลยเถอะ!”

ได้ฟังฉินเกาพูดจาแปลกๆ แล้ว จางอวิ๋นซีนิ่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนที่ใบหน้าจะแดงขึ้นมาด้วยความเร็วระดับสายตาเห็น

ชั่วเวลาต่อมา มีประกายสายฟ้าสีขาวไหลทะลักออกไป

ฉินเการ้องเสียงหลง จากนั้นก้าวไวๆ ไปหลบด้านหลังกุ้ยกงกง

“คนอะไร! ไร้ยางอาย หยาบคาย” จางอวิ๋นซีทั้งโมโหทั้งอับอาย

นางมองไปรอบๆ ก่อนจะค่อยๆ เบนสายตาไปยังห้องอาบน้ำที่มีหมอกอบอวล

ข้าคือสตรีศักดิ์สิทธิ์แดนศักดิ์สิทธิ์เทพสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ จะไปถ้ำมองบุรุษอาบน้ำได้อย่างไร

จางอวิ๋นซีทำเสียงขึ้นจมูกทีหนึ่ง แล้วจึงขับเคลื่อนฤทธิ์เดช โยนฉินเกากับกุ้ยกงกงออกไปนอกประตู

ให้ตาแก่กับหนุ่มน้อยพูดเพ้อเจ้อสองคนนี่ออกไปตากลมหนาวข้างนอกเถอะ!