บทที่ 176 ไม่เป็นผลดีกับใครและยังทำร้ายตัวเอง

เวินหนิงได้ยินแล้วก็พยักหน้าอย่างยากลำบาก ไม่สามารถใช้ยาแก้ปวดได้ เธอทำได้แค่กัดฟันกลั้นไว้

คุณหมอมองเธอ ในใจก็อดคิดไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่ง ไม่กล้ายืดเยื้ออีก รีบกดมือเวินหนิงเอาไว้อย่างรวดเร็ว แล้วดันกระดูกที่เคลื่อนตัวอยู่ผิดที่กลับไป

เวินหนิงถึงได้เข้าใจว่าความเจ็บจนไม่อยากมีชีวิตอยู่มันรู้สึกอย่างไร เพราะมือบวมขึ้นมา ตอนนี้ทุกครั้งที่ขยับ ถึงแม้จะแค่นิดเดียวเท่านั้น ก็เจ็บจนหัวใจจะสลาย

ลู่จิ้นยวนมองท่าทางอดกลั้นความเจ็บของเวินหนิง ก็ปวดใจ แต่ความสงสารนี้ก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ควรเห็นอกเห็นใจเธอเป็นพิเศษ เธอไม่คุ้มค่า

แค่เห็นเวินหนิงเหงื่อแตกท่วมศีรษะ และคุณหมอก็ยังทำไม่เสร็จ ชายหนุ่มก็เดินเข้าไป “ทำไมยังไม่เสร็จอีก? ”

เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองลงมือหนักขนาดนี้

“คุณลู่ คุณหนูเวินเป็นหญิงตั้งครรภ์ ก็ง่ายที่จะบวมอยู่แล้ว ตอนนี้บริเวณที่บาดเจ็บบวมเป่ง ต้องทำช้าๆ เท่นั้น ไม่มีทางเลือกครับ!”

คุณหมอปาดเหงื่อ มองสีหน้าบูดบึ้งของลู่จิ้นยวน ก็พูดอย่างสั่นๆ

เวินหนิงเอ่ยปากอย่างหมดแรง “ไม่ต้องสนขนาดนั้นหรอกค่ะ ทำต่อเลย”

ขณะที่พูด เวินหนิงไม่ได้เงยหน้ามองลู่จิ้นยวน มือเธอโดนเขาทำจนเป็นแบบนี้ ตอนนี้มาทำท่าแสดงความห่วงใยให้ใครดู?

ความรู้สึกผิดที่เพิ่มขึ้นนิดหน่อยเมื่อครู่นี้ของลู่จิ้นยวน ถูกความเฉยเมยของเธอกำจัดไปมากกว่าครึ่ง

เขาคิดจะห่วงใย นั้นหาได้ยากมาก แล้วเขาจะยังทำอีกทำไม?

“ไม่ได้ยินเหรอ? เธอไม่กลัวเจ็บ รีบๆ ทำ”

เห็นคุณหมอไม่เริ่มลงมือ ลู่จิ้นยวนก็เร่งเร้าอย่างใจร้อน เวินหนิงหัวเราะเยาะในใจ เธอไม่ได้ทำจากเหล็กนะ จะไม่กลัวเจ็บได้อย่างไร แค่ใครบางคนไม่สนใจเท่านั้นเอง

ถ้ามู่เยียนหรานรู้สึกแย่นิดหน่อย เขาต้องรีบเข้ามาถามด้วยความห่วงใยแล้ว ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ ใส่ใจคุณ คุณบาดเจ็บนิดหน่อยก็สำคัญ ไม่ใส่ใจคุณ เกรงว่าเธอเจ็บเจียนตายก็ไม่มีวันได้เห็นลู่จิ้นยวนกะพริบตา

คุณหมอไม่กล้าประวิงเวลาอีกต่อไป เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้ แค่ทำต่อไป เวินหนิงเจ็บจนชาไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน คุณหมอก็หยุดการกระทำ “เสร็จแล้ว ฉันจะสั่งยาเฉพาะที่ให้คุณ คุณทามันให้ตรงเวลา และใช้น้ำเย็นประคบทุกวัน เพราะตอนนี้คุณท้องอยู่ เป็นสถานการณ์พิเศษ ห้ามทานยา”

ได้ยินคำแนะนำคุณหมอ เวินหนิงก็พยักหน้า พูดขอบคุณอย่างอ่อนแรง จากนั้นก็นอนลงบนเตียงหลับตาลง

หนึ่งวันนี้ มันเหนื่อยเกินไปจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอไม่อยากเห็นลู่จิ้นยวน ก็เลยหลับตา ถึงแม้จะนอนไม่หลับ แต่อย่างไรแล้วมันก็ช่วยลดความรู้สึกหงุดหงิดลงได้

ลู่จิ้นยวนเห็นเธอหลีกเลี่ยงตนแบบนั้น ก็ไม่พอใจ เดินเข้าไปไม่กี่ก้าว บีบคางเธอ บังคับให้เธอหันมา “ทำไม ไม่อยากเห็นฉันเหรอ? ”

“เห็นคุณ มันมีดีอะไรเหรอ? หรือจะบอกว่าฉันอยากไม่ระวังทำให้คุณลู่ไม่พอใจ แล้วโดนบิดแขนอีก? ”

เวินหนิงเจ็บ มองลู่จิ้นยวนที่ยืนปลายเตียง ไม่มีอารมณ์และความหวั่นไหวในดวงตาเลยสักนิด

ดวงตาแบบนี้ มันทำให้ลู่จิ้นยวนโกรธ แต่ไม่สามารถทำอะไรเธอได้ ความรู้สึกนั้นเหมือนไฟในใจ ถึงจะไม่รุนแรง แต่มันสร้างความเจ็บปวดทั้งกายและใจมาก

ลู่จิ้นยวนฟุ้งซ่าน ไม่อยากยุ่งอีกต่อไป ปล่อยมือแล้วเดินออกไป

เขารู้สึกว่า ถ้าเผชิญหน้ากับเวินหนิงแบบนี้ต่อไป เขาต้องโกรธจนทำอะไรบ้าๆ ออกมา