บทที่ 175 มันง่ายที่จะทำร้ายถึงเด็ก

พูดจบ ลู่จิ้นยวนก็ดึงเวินหนิงขึ้นรถ การกระทำของชายหนุ่มหยาบคาย ไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย แทบโยนเวินหนิงไปที่เบาะหลังตรงๆ

เมื่อครู่นี้มือที่ถูกบิดจนเจ็บโดนดึงอีกครั้ง มันเจ็บจนหัวใจแตกสลาย

ลู่จิ้นยวนมองเธอผ่านกระจกมองหลัง เห็นสภาพย่ำแย่ของเวินหนิง ใบหน้าเล็กชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ในใจก็เกิดความทนไม่ได้ แต่สุดท้ายความสุขที่ได้แก้แค้นก็บดขยี้ทุกอย่าง

นี่คือบทเรียนที่เธอควรได้รับ

……

เวินหนิงไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลังจากลู่จิ้นยวนดึงเธอขึ้นรถไป ก็ไม่ได้สนใจเธออีก ความเจ็บปวดที่ข้อมือเนื่องจากการเคลื่อนตัวของกระดูกมันเจ็บจนหัวใจแทบสลาย เธอไม่กล้าขยับเลยด้วยซ้ำ แม้การกระแทกเล็กน้อยของรถก็ทำให้เธอเจ็บขึ้น

ลู่จิ้นยวน คิดจะทำอะไรกันแน่ เพราะสงสัยว่าเด็กเป็นลูกของเหอจื่ออัน ก็เลยทำแบบนี้กับเธอเหรอ?

เวินหนิงอดคิดไม่ได้ ถ้าเป็นมู่เยียนหราน เขาจะใจร้ายแบบนี้ไหม?

คงไม่ ผู้หญิงคนนั้น อยู่ในอุ้งมือทุกคนเหมือนเจ้าหญิง ส่วนเธอเหมือนวัชพืช ไม่ว่าจะเป็นใครก็สามารถเหยียบย่ำได้

ลู่จิ้นยวนจอดรถไว้ที่คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเขตชานเมือง ที่นี่ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล มีคฤหาสน์แค่ไม่กี่หลังเท่านั้น แต่ก็ตั้งอยู่ห่างไกล ปกติไม่มีรถผ่าน ถึงเวินหนิงอยากจะหนีก็หนีไม่ได้

ลู่จิ้นยวนเปิดประตูรถ เวินหนิงเจ็บจนหมดสติไปแล้ว เขาขมวดคิ้ว ดึงเธอออกมาจากรถ เห็นข้อมือที่บวมเป่งเหมือนซาลาเปา ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “เวินหนิง เธอรนหาที่เอง เธอไม่ควรหลอกลวงฉัน ทรยศฉัน”

ถ้าเธอไม่ยุ่งวุ่นวายกับเหอจื่ออัน ไม่วางแผนร้ายกับเขาเพื่อทำร้ายเขา เขาก็คงไม่ทรมานเธอจนเป็นแบบนี้

สุดท้ายแล้วเหตุผลคือ เธอไม่ควรทรยศตน

เวินหนิงฟังไม่ค่อยชัดว่าเขากำลังพูดอะไร แค่คำพูดนี้มันทิ่มแทงหูเกินไป ทำให้เธอเพิกเฉยไม่ได้ ยกมุมปากขึ้นอย่างยากลำบาก “รนหาที่เหรอ? ”

“ลู่จิ้นยวน คุณรู้ไหมสิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคืออะไร……ตอนแรก ฉันไม่ควรมีภาพลวงตาเกี่ยวกับคุณเลย สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด คือการได้รู้จักคุณ”

“เธอ!” ลู่จิ้นยวนถูกยั่วยุด้วยคำพูดของเธอ มือก็ไม่ควบคุมน้ำหนัก ดึงเวินหนิงออกมาจากในรถทันที ไม่สนว่าจะโดนบริเวณบาดเจ็บเธอหรือไม่ ริมฝีปากเย็นเฉียบกดลงไป ครอบงำริมฝีปากเวินหนิงอย่างโหดเหี้ยมเอาแต่ใจ

ยัยบัดซบ ไม่คิดว่าจะพูดแบบนี้ เธอกล้าได้อย่างไร?

ลู่จิ้นยวนโกรธจัด ไม่สนใจคนอื่นแล้ว กัดริมฝีปากของเวินหนิงอย่างแรง กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งปากและลิ้นของทั้งสองคน เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

เวินหนิงแค่รู้สึกเจ็บมือ ริมฝีปากก็เจ็บมากเหมือนกัน ในดวงตาเธอมีร่องรอยความเกลียดชัง กัดลิ้นลู่จิ้นยวนที่กำลังพันยุ่งเหยิงในปากของเธอทันที ชายหนุ่มเจ็บ การเคลื่อนไหวหยุดลงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็บุกรุกอย่างดุเดือดยิ่งขึ้น

“ทำไม เจอมันแค่ครั้งเดียว โดนจูบก็ทนไม่ได้แล้ว รักษาความบริสุทธิ์ให้มันเหรอ? ”

หลังจากจูบอันหยาบคายไม่มีความรักใคร่จบลง ลู่จิ้นยวนก็จากไปอย่างไม่แยแส

ลมหายใจเขาไม่ได้ผิดปกติเลยสักนิด สีหน้ายังคงเย็นชา ราวกับคนที่ปล้นอย่างดุเดือดเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เขา ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย คำพูดที่พ่นออกมาก็ยังทำร้ายคนเหมือนมีด

เวินหนิงรู้สึกถึงกลิ่นเลือดในปาก ถูกลู่จิ้นยวนพูดจาถากถางประโยคแล้วประโยคเล่า หัวใจเธอก็ด้านชาไปแล้ว

“คุณมีสิทธิอะไรมายุ่งกับฉัน บอกว่าฉันเหลือทน หรือว่าคุณสะอาดมากเหรอ? ”

ยังไม่ได้ออกจากบ้านเขาเลย ก็เจอมู่เยียนหรานแล้ว เธอยังรู้สึกว่าเขาไม่สะอาด อย่างไรแล้วสองคนก็มีท่าทางสนิทสนมกันขนาดนั้น ใครจะรู้ว่าพวกเขาทำไปถึงขั้นไหนแล้ว