บทที่ 203 ทำไมจะทนไม่ไหว?

เวินฉีโม่เห็นเวินหนิงโหดเหี้ยมแบบนี้ ไม่คิดที่จะช่วยเหลือ ก็พลิกหน้าทันที “เวินหนิง เธอคิดว่าเธอเป็นใคร คิดว่าลู่จิ้นยวนมันชอบเธอจริงๆ เหรอ? ตอนนี้เธอทำร้ายฉัน คิดว่าต่อไปเธอจะไม่ถูกทิ้งหรือไง ถึงตอนนั้นฉันต้อง……”

คำพูดที่เหลือ เวินฉีโม่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็ถูกลู่จิ้นยวนที่มีใบหน้าโหดเหี้ยมบีบคอ

เขาไม่ได้ตั้งใจปล่อยให้ไอ้ชั่วนี่มันพูดสิ่งเหล่านี้กับเวินหนิง

เอาโทรศัพท์กลับมา เตะเวินฉีโม่ที่นอนอยู่บนพื้นสองที ลู่จิ้นยวนขมวดคิ้วมองโทรศัพท์ “เวินหนิง เมื่อกี้มันอุบัติเหตุ”

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นมาจากลำโพง ทำให้เวินหนิงที่เมื่อครู่นี้โดนเวินฉีโม่คุกคามและทำให้โกรธเคืองใจเย็นลง

“คุณ……ลงมือกับตระกูลเวินเหรอ? ”

เวินหนิงถามเบาๆ ตั้งแต่ออกมาจากคุกจนถึงตอนนี้ เธออยากให้ตระกูลเวินชดใช้มาตลอด ไม่คิดว่าสุดท้ายจะเป็นจริงด้วยอำนาจของลู่จิ้นยวน

“ใช่ ครั้งนั้นคนที่สถานพักฟื้น คนของตระกูลเวินส่งมา ฉันไม่อยากให้พวกมันเป็นบ้าต่อไปแล้ว” ลู่จิ้นยวนพูดขึ้น “เธอ จะทนไหวไหม? ”

ลู่จิ้นยวนคิดว่าเวินหนิงเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับครอบครัว เห็นได้จากการดูแลแม่อย่างพิถีพิถัน เธออาลัยอาวรณ์คนในครอบครัวมาก

ดังนั้น จะจัดการเวินฉีโม่อย่างไร ลู่จิ้นยวนไม่อยากถือสิทธิ์ในการทำสิ่งนั้น

“ได้ ฉันทนไหว”

เวินหนิงจับโทรศัพท์ น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมา

ทำไมเธอจะทนไม่ไหว?

ความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อตระกูลเวินและพ่อ มันถูกทำลายจนสะอาดทีละนิดภายในสามปี ตอนนี้พวกเขาโชคร้าย ทำไมเธอจะไม่สุขใจ?

แค่ความน้อยใจมันเอ่อล้นออกมาในก้นบึ้งจิตใจ

ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดมานับครั้งไม่ถ้วน ว่าตัวเองทำอะไรผิด พ่อถึงได้เกลียดเธอแบบนี้ โหดเหี้ยมกับเธอแบบนี้ อาจจะแย่กว่าญาติจางหยาหลินเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ เผชิญกับการร้องขอความเมตตาของเวินฉีโม่ ลมหายใจที่ถูกปิดกั้นมาโดยตลอดของเธอก็หายไป ความไม่เต็มใจในอดีตกลับลบไม่ออกชั่วคราว ทำให้เธอไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้

“เวินหนิง? ” ลู่จิ้นยวนได้ยินเสียงลมหายใจยุ่งเหยิงในลำโพง รู้สึกเป็นห่วงนิดหน่อย จึงเรียกชื่อเธอ

“อืม ฉันไม่เป็นอะไร ส่วนเขา คุณจะจัดการยังไงก็ได้ ฉันกับเขาและตระกูลเวิน ไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว”

ลู่จิ้นยวนได้ยินคำพูดของเธอก็ขมวดคิ้ว เสียงเวินหนิงอู้อี้ เหมือนกับมีเสียงร้องไห้ บางทีเธอไม่ได้สนใจสิ่งที่พูดเมื่อครู่นี้เลย

“อันเฉิน เอามันไปจัดการ ฉันออกไปข้างนอกก่อน”

ลู่จิ้นยวนมองเวินฉีโม่ที่นั่งบนพื้น ไม่สามารถต้านทานได้แล้ว ตอนนี้เทียบกับคนคนนี้ เขาเป็นห่วงเวินหนิงมากกว่า

หลังจากขับรถรวดเร็วปานสายฟ้า ก็จอดลงหน้าโรงพยาบาล

ลู่จิ้นยวนไม่ได้หยุดเลยสักนิด รีบขึ้นไปชั้นบน ตามที่คาดไว้ เวินหนิงกำลังดูแลไป๋หลินยวี่ที่ห้องผู้ป่วยเธอ

แค่ตอนนี้เธอนั่งข้างเตียง ไม่ได้ขยับไปไหน ก้มหน้าลง ไหล่บางกระตุก มองดูแล้วน่าสงสารเป็นพิเศษ

ทันใดนั้นลู่จิ้นยวนก็รู้สึกเจ็บหน้าอก บางทีเขาไม่ควรให้เวินหนิงรู้เรื่องนี้ จัดการเวินฉีโม่ไปเลยก็คงดีกว่า