บทที่ 213 ไล่เธอออกไปให้พ้น

เวินหนิงรออยู่ด้านนอกนานมาก จนเธอรู้สึกง่วงนอน กว่าจะเห็นว่าผู้เข้าร่วมประชุมทยอยกันเดินออกมา

คนที่เดินออกมาล้วนเป็นคนที่มีหน้ามีตาทางสังคมทั้งสิ้น แต่เวินหนิงไม่ได้สนใจ เธอเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตามองหาลู่จิ้นยวน

ไม่นาน เธอก็เห็นเงาของเขาในกลุ่มชายที่แต่งตัวอย่างเป็นทางการ ลู่จิ้นยวนสวมใส่เสื้อโค้ทตัวยาวไม่ติดกระดุม ลมที่พัดมาทำให้เสื้อโค้ทสะบัดพลิ้วอย่างเป็นธรรมชาติ ให้ความรู้สึกหล่อและเทห์มาก

และข้างกายเขายังมีสาวสวยยืนล้อมอยู่หลายคน เป็นธรรมดาที่ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาและชาติตะกูลสูงส่งอย่างเขาจะเป็นที่จับตามองของสาวๆ

เวินหนิงเห็นสาวต่างชาติผมสีทองคนหนึ่งเบียดเข้าไปหาเขา ผู้หญิงคนนั้นสวดทรวงสูงโปร่งแซ็กซี่ สวมใส่รองเท้าส้นสูงแล้วเตี้ยกว่าลู่จิ้นยวนเพียงไม่กี่เซนติเมตร ทรวงอกอวบอั๋นจนคนมองอาจจะเลือดกำเดาไหลได้

หัวใจเวินหนิงเจ็บแปลบ ก่อนจะกำของที่ถืออยู่ในมือไว้แน่นแล้วเดินลงไปหา

ตอนแรกลู่จิ้นยวนกะจะดันผู้หญิงคนนั้นออกห่าง แต่หางตาเห็นเวินหนิงที่ยืนอยู่ไกลๆเข้าพอดี เขาจึงทำเป็นส่งยิ้มออกไปให้ผู้หญิงคนนั้นอย่างมีไมตรี

"เมื่อครู่คุณบอกว่าจะทานข้าวเย็นด้วยกัน?"

แคทเธอรีนมองลู่จิ้นยวนที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยสนใจเธอ อยู่ๆก็ดูกระตือรือร้นขึ้นมาแปลกๆ ก่อนจะรีบพยักหน้า "คุณชายลู่สนใจมั้ยคะ?"

เวินหนิงขมวดคิ้วเดินเข้าไป แต่ลู่จิ้นยวนกลับไม่ปฏิเสธผู้หญิงต่างชาติคนนั้น มันดูไม่เหมือนลู่จิ้นยวนเลย

แต่ถึงจะไม่พอใจแค่ไหน เธอก็เลือกที่จะเดินเข้าไปหาลู่จิ้นยวน "จิ้นยวน ฉันมาหาคุณ"

พูดเสร็จเธอก็ยกซุปในมือขึ้น "ฉันทำซุปมาฝากคุณด้วย คุณจะชิมหน่อยมั้ยคะ?"