บทที่ 214 โดนชนเกือบล้ม

แคทเธอรีนพูดจบ ลู่จิ้นยวนก็มองมาด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน่ากลัว "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามายุ่งเรื่องของผม?"

พอเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยกรูกันเข้าไปขับไล่เธอ สีหน้าเขาก็ฉายแววน่ากลัวขึ้น "ถอยไป ให้เธอออกไปเอง ห้ามแตะต้องเธอเด็ดขาด"

พนักงานรักษาความปลอดภัยไม่กล้วขัดคำสั่งของลู่จิ้นยวน ก่อนจะมองคนทั้งสองแปลกๆ แล้วพากันเดินออกไป

แคทเธอรีนมองหน้าลู่จิ้นยวนที่ดูโกรธจัด ในใจรู้สึกน้อยใจและไม่พอใจ ผู้ชายคนนี้ยังไงกันอารมร์แปรปวนไม่ปกติ?

ไม่สนใจผู้หญิงท้องโตคนนั้นแล้ว ยังมาโมโหเธอที่ช่วยไล่ให้ ช่างไม่มีจุดยืนเอาซะเลย

"คุณชายลู่ ในเมื่อคนไม่ยอมไล่เธอไป งั้นฉันไปเองก็แล้วกัน?"

ลู่จิ้นยวนก็ขี้เกียจจะรั้งเธอไว้ "อยากไปก็ไป เชิญ"

"คุณ! " แคทเธอรีนโกรธจนพูดไม่ออก ผู้ชายคนนี้เป็นโรคจิตหรือไง? เป็นคนตอบรับคำเชิญเธอเอง แต่ก็ทำเป็นเย็นชาใส่เธอ

หญิงสาวไม่อยากมานั่งรองรับอารมณ์ของเขา จึงเลือกที่จะเดินจากไป แต่เธอก็ตั้งใจเดินผ่านไปทางที่เวินหนิงยืนอยู่ "ทำไม ลูกในท้องเป็นของลู่จิ้นยวนหรือไง?"

เวินหนิงจ้องมองคนทั้งสอง เมื่อครู่เธอได้ยินชัดเจนที่แคทเธอรีนสั่งให้คนมาไล่เธอออกไป ตอนแรกคิดว่าลู่จิ้นยวนคงไม่สนใจเธอแล้ว แต่เขาก็ออกหน้าปกป้องเธอในที่สุด

เวินหนิงเองก็งงไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าลู่จิ้นยวนกำลังคิดอะไรอยู่

แต่เห็นหญิงสาวต่างชาติคนนี้ทำตัวเย่อหยิ่งดูถูกเธอแบบนี้แล้วก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ท้องแล้วทำไม เธอก็ไม่ได้ด้วยก่อนหญิงตรงหน้าตรงไหน ทำไมต้องยอมให้เขามาดูถูกด้วย?

"ใช่แล้วยังไง ว่าแต่คุณผู้หญิง คุณเองก็ไม่ได้อย่างที่ต้องการเหมือนกัน ทำไมต้องมาทำเป็นดูถูกเหยียดหยามกันด้วย?"