บทที่ 27 ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น

“ทำไมเหรอ?” เธอพึมพำ

“เธอหาเรื่องใส่ตัวเองนะ” อาจะเพราะเธอดื่มเข้าไปมาก ลู่จิ้นยวนพลิกตัวขึ้นคร่อมอีกคน

เขามองใบหน้าที่แดงก่ำ รอบฝีปากบางของเธอภายใต้แสงไฟ กลิ่นหอมละมุนของไวน์แดงทำให้เขารู้สึกมึน

ลู่จิ้นยวนโน้มศีรษะลงหวังจะลิ้มลองแต่จู่ๆเวินหนิงก็ขยับปากพูดขึ้น “เวินฉีโม่ แก…แกมันไม่ใช่คน”

จู่ๆชื่อของผู้ชายก็ถูกพูดขึ้น ลู่จิ้นยวนก็เหมือนถูกน้ำสาดเข้าที่หน้า

เขาบีบแก้มอีกคน “เมื่อกี้เธอเรียกใคร?”

เมื่อถูกบีบอย่างนั้นเวินหนิงก็พูดได้เพียงไม่กี่คำ ลู่จิ้นยวนที่หมดความอดทนก็ผละออกแล้วเดินจากห้องไป

เวินหนิงรู้สึกไม่ดีก็ด่ายวี๋เฟยหมิงจนเผลอหลับไป

ลู่จิ้นยวนเข้าห้องน้ำด้วยใบหน้าเย็นชา

ผู้หญิงบ้าอะไร เมื่อกี้เธอไม่ได้เรียกไป๋อี้อัน หรือเธอจะแอบไปคบกับใคร

ออกมาไม่ถึงเดือน ก็เปลี่ยนผู้ชายไม่ซ้ำหน้า เขานี่นับถือเลยจริงๆ

น้ำเย็นที่ไหลลงมาทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลงก็จริงแต่สายตากลับเย็นกว่าร่างกายเสียอีก

……

เมื่อเวินหนิงตื่นขึ้นก็ตกใจ เพราะว่าเธอนอนอยู่ที่ห้องนอนใหญ่น่ะสิ

โชคดีที่บนเตียงไม่มีร่องรอยคนอื่นเข้ามานอน แสดงว่าเมื่อคืนลู่จิ้นยวนก็คงไม่ได้กลับเข้ามา

เวินหนิงที่รู้สึกผิดก็รีบเก็บขวดไวน์และทำความสะอาดห้อง

หลังจากเสร็จก็เก็บข้าวของเตรียมไปทำงาน พอกำลังจะออกจากบ้านลู่จิ้นยวนก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ

“กำลังจะทำอะไร?”

เวินหนิงมองเขาด้วยความประหลาดใจ “แน่นอนว่าฉันต้องไปทำงานน่ะสิ”

เดิมที่เขาก็ไม่ได้สนใจว่าเธอจะใช้ชีวิตยังไงทำไมวันนี้ถึงได้ถามล่ะ

ลู่จิ้นยวนพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง “ตระกูลลู่ไม่ได้ขาด แล้วก็ไม่ใช่ว่าไม่ให้เงินคุณ ตั้งแต่วันนี้ไป คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น อยู่บ้านเฉยๆก็พอ”

เวินหนิงได้ยินอย่างนั้นก็กังวล

ถึงงานเธอจะไม่ได้เงินเยอะ แต่ไป๋อี้อันก็ใส่ใจจัดการให้ เธอยังตัดสินใจไม่ได้ แล้วก็ต้องยืนหยัดในสังคมด้วยมือทั้งสองด้วย

ลู่จิ้นยวนจะให้เธออยู่แต่บ้าน เห็นเธอเป็นของเล่นงั้นเหรอ?

“ไม่เอา ฉันจะไปทำงาน ฉันต้องใช้เงินเลี้ยงตัวเอง”

“ใครจะไปรู้เธอไปทำงานหรือแอบไปเจอผู้ชายคนอื่นกัน?” ลู่จิ้นยวนปลายตามองอีกคน “ตระกูลลู่ไม่ได้ขาดคน”

เวินหนิงที่ได้ยินอีกคนยกยอปอปั้นตระกูลตัวเองก็เริ่มหงุดหงิด

“คำก็ตระกูลลู่สองคำก็ตระกูลลู่ ถ้าฉันเป็นขอทานแล้วตระกูลลู่จะยังสนใจอยู่ไหม”

“ฉันไม่เหมือนคุณผู้ชายหรอกนะ ลืมตาขึ้นมาก็มีคนคอนรับใช้ ตอนนี้ฉันเลี้ยงดูตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน ฉันมีงานทำอย่างน้อยพอโดนคุณไล่ฉันก็จะได้ไม่ลำบาก”

พอพูดจบเวินหนิงก็เดินจากไปโดยไม่นึกถึงสีหน้าอีกคน

เธอจะไม่ยอมปล่อยงานไปแน่ ให้วันๆอยู่แต่บ้านแล้วเมื่อไรเธอจะหาเงินเพื่อไปหาแม่ของเธอล่ะ

ลู่จิ้นยวนมองตามหลังอีกคนที่เดินจากไป แววตาไม่ได้บ่งบอกอะไร