บทที่ 28 ถ่ายรูป

เวินหนิงส่งยิ้มแห้งๆไปให้ แบบฟอร์มที่ส่งไปก็ถูกพูดอย่างเสียดสีโดยไม่ใยดี

สายตาที่ทุกคนดูถูก เธอก็ไม่สามารถอดทนอยู่ต่อไปเลยมาหลบอยู่ในห้องน้ำ

สาดน้ำเข้าหน้าทำให้เธอรู้สึกตื่นตัว แต่ต่อไปเธอต้องทำยังไงล่ะ

เป็นไปได้ไหมว่าอดีตนั้นจะกดทับเธอไม่ให้ได้ลุกขึ้นมาได้อีก

“เวินหนิง ช่วงนี้คงจะยากลำบากมาก ฉันเห็นแล้วล่ะ” ด้านหลังปรากฏตัวหญิงสาวคนนึง “คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าวเธอเอง เราไปคุยเรื่องพวกนี้กัน ดีไหม?”

เธอคือหลินเฉี่ยวรองผู้อำนวยการฝ่ายขาย เวินหนิงไม่ได้รู้จักเธอมากนัก รู้แค่ว่าเธอทำงานเก่ง เป็นคนมีความสามารถของบริษัท

……

หลังเลิกงาน หลินเฉี่ยวพาเธอไปบาร์แห่งหนึ่ง พอเข้าไปในห้องเวินหนิงก็เจอผู้ชายสองสามคนข้างกายมีสาวสวยนั่งอยู่ พอมองดูก็รู้เลยว่าที่นี่คืออะไร

เวินหนิงรีบลุกขึ้นแต่หลินเฉี่ยวก็รั้งเธอไว้ “เธอยังอยากทำงานที่บริษัทต่อไปไหม? พวกเขาเป็นกองทุนของบริษัทเรา ถ้าเธอออกไปตอนนี้จะทำให้เขาไม่พอใจ”

พอได้ยินอย่างนั้นเวินหนิงก็ไม่สามารถออกไปได้ ได้แต่นั่งก้มหน้าต่อไป หวังว่าจะไม่มีใครมาสังเกตเห็นเธอ

หลินเฉี่ยวเห็นอย่างนั้นไม่ได้ให้เธอมาทำตัวสบายๆหรอกนะ เธอเห็นพวกเขามองมาที่เวินหนิงก็รู้ว่าเธอไม่ได้พามาผิดคน

เวินหนิงดูคล้ายกับดาราที่กำลังดังตอนนี้ เวินหลาน แต่ดูใสซื่อกว่า แค่นี้ก็ดึงดูดผู้ชายเหล่านี้ได้

หลังจากนั้นไม่นาน หลินเฉี่ยวก็ให้แก้วไวน์กับเวินหนิงแล้วดันไปอีกทาง “ไปชนแก้วกับหลี่ฉ่าวจิ้ง”

“ฉัน ฉันทำไม่เป็น” เวินหนิงพูดความจริงออกไป เธอดื่มไม่เป็นจริงๆ

“ดื่มไปก็เรียนรู้ได้เองแหล่ะหน่า” หลินเฉี่ยวเหลือบสายตามองเธออย่างบังคับ

เวินหนิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินต่อไป แต่เธอก็กังวลมากว่าจะเกิดปัญหาอะไรตามมา ในตอนนั้นเองไม่รู้ใครขัดขาทำให้เธอสะดุด

เวินหนิงโซเซ จนไวน์ในมือหกบนตัวหลี่ฉ่าว

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ!” เวินหนิงตกใจจนก้าวถอยหลัง

“เป็นที่ที่มันควนจะหกไหมเนี่ย?” ชายคนนั้นเหยียดขาพูดด้วยน้ำเสียงตลก

ตำแหน่งไวน์หกมันชั่ง น่าอึดอัดจริง

“เอางี้ คุณช่วยฉันทำความสะอาดแล้วกัน แล้วฉันจะไม่โทษคุณ” หลี่ฉ่าวมองมองด้วยรอยยิ้ม

เวินหนิงขมวดคิ้วมองที่ใบหน้ายิ้มแย้มของหลี่ฉ่าว ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าเรื่องพวกนี้คือพวกเขาตั้งใจให้เกิดขึ้น

“ขอโทษค่ะ เสื้อผ้าเท่าไรคะฉันจะชดใช้ให้เองค่ะ ฉันว่าเปื้อขนาดนี้น่าจะล้างไม่ออกแล้วค่ะ”

พูดไปเธอก็ก้าวถอยหลังไป

เมื่อหลี่ฉ่าวเห็นปฏิกิยาเธอก็ดึงเวินหนิงเข้ามานั่งบนตัก “เสื้อผ้านี่มันของนอก เธอซื้อไม่ไหวหรอก เป็นเด็กดี ไม่งั้น…”