บทที่ 288 รีบหนี

ออกไป?

ตอนนี้เธออยู่ในอ้อมแขนเขา ยังคิดจะออกไปกับชายอื่นอีกเหรอ?

จู่ๆ ลู่จิ้นยวนก็หงุดหงิด ได้ยินเสียงเหอจื่ออันข้างนอก เขาก็หัวเราะอย่างเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลามีรังสีความน่ากลัวเพิ่มขึ้น

เวินหนิงเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีทันที

เธออยากเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ แต่ทันใดนั้นลู่จิ้นยวนก็ปิดปากเธอ

มือที่ดิ้นรนของเวินหนิงถูกเขาบังคับจับไว้ ในตอนนี้ ลู่จิ้นยวนไม่สนว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร และไม่สนการต่อต้านที่รุนแรงของเธอ ในหัวสมองมีแค่ความคิดบ้าคลั่ง นั่นก็คือ……ใช้วิธีการของตัวเองลงโทษผู้หญิงบัดซบคนนี้อย่างรุนแรง

สร้างรอยของตัวเองให้กับเธอ ไม่ให้เธอคิดถึงชายอื่นอีก

เวินหนิงรู้สึกถึงริมฝีปากถูกปิดสนิท หัวสมองว่างเปล่าทันที ลืมไปชั่วขณะหนึ่งว่าควรตอบสนองอย่างไร

และลู่จิ้นยวนรู้สึกว่าเลือดตัวเองกำลังเดือดพล่าน ครั้งแรกที่เขาเห็นผู้หญิงคนนี้ เขาไม่เคยคิดจะปล่อยเธอไปอีก เธอเป็นของของตน

และเสียงของเหอจื่ออันเมื่อครู่นี้ กับการต่อต้านของเธอ มันกระตุ้นเขา

การจูบเอาแต่ใจของลู่จิ้นยวน เวินหนิงทนไม่ได้เลย แต่การต่อต้านของตัวเอง สำหรับเขาแล้วเขาไม่สนใจเลย

เวินหนิงอยากพูด แต่รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะขาดออกซิเจน

ประตูด้านนอก เหอจื่ออันกังวลมาก

ทำไมเวินหนิงไม่ตอบเขา?

หรือเธอไม่อยู่ข้างใน?

เป็นไปได้ เขาเห็นว่าเธอกลับถึงห้องนี้ด้วยตาตัวเอง

ความคิดไม่สบายใจวนเวียนอยู่รอบๆ เหอจื่ออัน เขาเริ่มเคาะประตูอย่างแรง

แต่ด้านในไม่มีการตอบสนอง

“เวินหนิง คุณเป็นอะไร พูดสิ อย่าทำให้ฉันตกใจ!”

ได้ยินเสียงสั่นๆ ของเหอจื่ออัน ลู่จิ้นยวนก็เกิดความพอใจในการแก้แค้นเอ่อล้นในใจ เขาคิดว่าจะแย่งผู้หญิงคนนี้ไปจากมือเขาได้เหรอ?

ฝันไปเถอะ……

“เขากำลังตามหาเธอล่ะ……” ลู่จิ้นยวนใจดีปล่อยเวินหนิงไป กระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ ลมหายใจร้อนชื้นทำให้เวินหนิงหดตัวอย่างช่วยไม่ได้

“เธอคิดว่า ถ้าตอนนี้เขาบังคับพาเธอไป ฉันจะทำยังไง?”

มือลู่จิ้นยวนเริ่มลูบไล้ร่างกายเธออย่างอยู่ไม่สุข ถึงขนาดล่วงเข้าไปในเสื้อผ้าเธอทันที……

เวินหนิงตกใจกลัวจนตัวแข็งทื่อ

เธอเห็นความปรารถนาในดวงตาลู่จิ้นยวน อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว แต่เมื่อครู่นี้สิ่งที่เขาพูด มันทำให้เธอกลัว

เหอจื่ออันทิ้งอาชีพการงานในประเทศไปเพื่อเธอ เขาในตอนนี้สู้ลู่จิ้นยวนไม่ได้

ถ้าลู่จิ้นยวนตั้งใจจะทำให้เขาลำบากใจ เหอจื่ออันต้องสู้กับเขาอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นคนที่บาดเจ็บก็จะเป็นเหอจื่ออัน

ความคิดกลายเป็นยุ่งเหยิงทันที

และลู่จิ้นยวนเห็นท่าทางเธอพัวพันไปด้วยความเจ็บปวด ก็ไม่รู้สึกสุขใจ แต่กลับอึดอัดตรงหน้าอกมาก

เธอกำลังเป็นห่วงชายคนนั้น ผู้ชายที่นอกจากเขาแล้ว

เวินหนิงกลายเป็นหวาดกลัวมากทันที เขาทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?

แต่ตอนนี้เวลานี้ เวินหนิงไม่มีแรงที่จะต่อต้าน เดิมทีร่างกายเธอก็ค่อนข้างอ่อนแออยู่แล้ว ตอนนี้โดนลู่จิ้นยวนควบคุมอีก เธอเหมือนทำอะไรไม่ได้

“เวินหนิง เวินหนิง!”

เหอจื่ออันกระวนกระวายเหมือนมดบนกระทะร้อน “คุณรอฉันแป๊บ ฉันจะไปเรียกคนมาเปิดประตู”

ได้ยินคำพูดของเหอจื่ออัน เวินหนิงก็เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว เขาไม่อยากโดนเห็นในสภาพนี้