บทที่ 289 ติดปีกก็หนีไม่รอด

คำพูดเหอจื่ออัน ทำให้ลู่จิ้นยวนโมโหมาก แต่คัดค้านไม่ได้

ก็เป็นความจริง เขาคือคนที่ทำให้เวินหนิงได้รับความทุกข์ เรื่องนี้เขารู้ดีกว่าใคร

ดังนั้นเขาถึงอยากให้เวินหนิงอยู่ข้างๆ ตน ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่ยอมก็ตาม สักวันหนึ่งเธอจะเข้าใจ

“เรื่องพวกนี้มันไม่เกี่ยวกับนาย”

“เฮอะ งั้นมันเกี่ยวกับคุณเหรอ? อย่าลืมสิ พวกคุณหย่ากันไปตั้งนานแล้ว พวกคุณในตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

“งั้นเหรอ?”

ลู่จิ้นยวนหัวเราะเยาะ จากนั้นก็มองไปข้างเตียง

ลู่อันหรานเล่นบนเตียงจนเหนื่อย ตอนนี้หลับไปแล้ว ใบหน้าเล็กสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่ามีส่วนคล้ายคลึงกับเวินหนิง

ไม่ต้องพูด เหอจื่ออันก็เข้าใจความหมายของเขา

เขาอยากพูดว่าระหว่างพวกเขามีลูกคนหนึ่ง แต่เขาไม่มีอะไรเลยใช่ไหม?

กำหมัดแน่น เหอจื่ออันกัดฟัน “แล้วยังไง?”

“เธอจะไม่ทิ้งลูกของเธอไป ดังนั้นสักวันหนึ่งเธอจะกลับมาอยู่เคียงข้างฉัน”

น้ำเสียงลู่จิ้นยวนมีความมุ่งมั่นมาก เขารู้จักเวินหนิงดี ผู้หญิงคนนี้ ให้ความสำคัญกับคนในครอบครัวยิ่งกว่าสิ่งใด ให้เธอทิ้งเลือดเนื้อของตัวเองแบบนี้ มันเป็นไปไม่ได้

เหอจื่ออันเกลียดทัศนคติอันสูงส่งของลู่จิ้นยวน เขามักจะเป็นแบบนี้ คิดว่าสามารถควบคุมทุกอย่าง ควบคุมชีวิตคนอื่นได้

เขาจะไม่ยอมให้เขาทำสำเร็จ……

ครั้งนี้ เขาเสียสละมามากแล้ว เขาจะไม่ยอมอีกต่อไปอย่างเด็ดขาด

“คุณมีความมั่นใจในตัวเองมากเกินไป ถ้าฉันจะบอกว่า ฉันสามารถทำให้เธอลืมคุณ ลืมเด็กคนนี้ได้ล่ะ……?”

เหอจื่ออันพูดอย่างเย็นชา ตาต่อตา ฟันต่อฟันกับลู่จิ้นยวน

“……”

ลู่จิ้นยวนมองใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตัวเอง ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ชายคนนี้คล้ายกับตัวเองมากจริงๆ ไม่ใช่แค่ภายนอก แต่นิสัยมุ่งมั่นดื้อรั้นไม่รับฟังความเห็นต่าง ก็คล้ายกัน

เขาจะทำอะไรกันแน่?

หรือเขามีทางหนีทีไล่จริงๆ?

ทันใดนั้นอารมณ์ลู่จิ้นยวนก็หงุดหงิด เขาถอยหลังสองก้าว “นั่นขึ้นอยู่กับว่าพวกนายจะออกไปจากที่นี่ได้หรือเปล่า”

น้ำเสียงลู่จิ้นยวนยังคงมั่นใจ ในเมืองเจียงเฉิง เป็นดินแดนของตระกูลลู่ ที่นี่แค่เขาเอ่ยปาก ก็ไม่มีใครหลบหนีออกไปได้

ถึงแม้เหอจื่ออันจะมีอำนาจอยู่บ้าง แต่ในอาณาเขตของเขา ไม่มีโอกาสชนะเลย!

“นาย……”

เหอจื่ออันเข้าใจ ถ้าลู่จิ้นยวนลงมือ เวินหนิงก็อาจจะถูกจับกลับไป ดังนั้นเขาต้องถ่วงเวลาให้มากที่สุด

“ฉันจะไม่ให้นายไปก่อกวนเธอ……”

เหอจื่ออันคว้าคอเสื้อลู่จิ้นยวน มือออกแรงมาก ทำให้ชุดสูทที่สั่งทำเป็นพิเศษราคาแพงของชายหนุ่มบางส่วนฉีกขาด

ในดวงตาลู่จิ้นยวนมีความรุนแรงเพิ่มขึ้น เขาไม่กลัวเวินหนิงหนีไปได้หรอก แต่เขาไม่อยากทะเลาะกับคนคนนี้โดยไม่จำเป็น

แต่ถ้าเหอจื่ออันยั่วยุ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้เขารู้ว่าใครกันแน่ที่แข็งแกร่งกว่ากัน

ยังไงแล้วช่วงเวลานี้……เขาช่างน่าสมเพชสำหรับเขาจริงๆ!

“อยากทะเลาะเหรอ?”

ลู่จิ้นยวนยกยิ้มเยาะ โยนเนกไทไปข้างๆ อย่างสง่างาม

สีหน้าเหอจื่ออันจมลง ความเกลียดชังครั้งเก่าและใหม่เอ่อล้นเข้ามาในจิตใจ ทำให้เขาซัดหมัดออกไปทันที

“ไม่เลว ฉันต่อยนาย นายคิดว่านายเป็นใคร พระเจ้าเหรอ? สามารถครองทุกสิ่งทุกอย่างได้ ฉันจะบอกนายให้นะ นายกำลังฝันอยู่!”

ลู่จิ้นยวนหลบหมัดเหอจื่ออันอย่างอันตราย “แล้วยังไง สุดท้ายแล้วฉันก็แข็งแกร่งกว่านาย ตราบใดที่เป็นคนที่แข็งแกร่ง ก็จะควบคุมคนอื่นได้”

“อีกอย่าง เรื่องที่นายซ่อนเวินหนิง แสดงละครออกมา ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับนายเลย!”