บทที่ 295 ความคุ้นชิน

โม่โยวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมรู้สึกแบบนั้น แต่ว่า พอเธอรู้สึกตัว ก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นแล้ว

"แบบนี้เร็วกว่า"

เด็กน้อยยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ก็ถูกเธออุ้มอยู่ในอ้อมกอด ทีแรกเขาอยากจะดิ้น แต่ว่าอยู่บนร่างกายของผู้หญิงคนนี้ รู้สึกอบอุ่นมากจนเขาลืมดิ้นไปเลย

"คนพวกนี้เรารู้จักหรอ?"

"ไม่รู้จัก น่าจะเป็นศัตรูของคุณพ่อ อยากจะใช้ฉันไปขู่คุณพ่อ"

พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าโม่โยวก็ตึงเครียด ดูเหมือนว่าอยากจะปกป้องเด็กน้อยคนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้วล่ะ

แต่เธอก็ไม่อยากจะส่งตัวเขาให้กับคนแปลกหน้าพวกนั้น

คิดไปด้วย ทางข้างหน้าก็มีคนโผล่มา ที่แท้ก็มาดักทางเธอไว้ พวกเขาถูกล้อมแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้การแน่……

คนพวกนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เด็กน้อยก็กระโดดออกจากอ้อมกอดของโม่โยว "ช่างเถอะ เป้าหมายของพวกเขาเป็นฉัน เธอรีบวิ่งหนีไปเถอะ ไม่งั้นเธอก็จะซวยไปด้วย"

โม่โยวรู้สึกอึ้ง เด็กอายุแค่สี่ห้าขวบ แต่ก็ยอมที่จะเสียสละตัวเองมาปกป้องเธอใ

นใจก็รู้สึกซึ่ง แต่ก็มีความมั่นใจเยอะไปกว่าเดิม "เรากำลังพูดอะไรเนี่ย เราเป็นแค่เด็ก ถ้าถูกพวกเขาจับก็จบล่ะสิ ฟังนะ เดี๋ยวน้าจะยื้อพวกเขาไว้เอง แล้วเรารีบวิ่งเข้าใจไหม?"

โม่โยวมองเห็นเด็กน้อยที่น่ารักตรงหน้า เขาต้องเป็นที่รักของคนในบ้านแน่นอน ไม่เหมือนเธอ เป็นแค่ส่วนเกินบนโลกนี้ เธอช่วยเขาไว้ก็ถือว่าทำตัวเธอให้มีค่าแล้วกัน

"เธอ……"

เด็กน้อยไม่ได้ตอบตกลง แต่ว่า โม่โยวพุ่งออกไปแล้วไปรั้งคนพวกนั้นไว้อย่างไม่ห่วงชีวิต

อาจจะเป็นเพราะว่าถูกชกอย่างไม่ทันตั้งตัว คนเสื้อดำยังไม่รู้สึกตัวก็ถูกเธอล็อคไว้แล้ว

"ยังจะยืนอยู่ทำไม!" โม่โยวตะโกนจนทำให้เด็กน้อยรู้สึกตกใจ เขากำมือไว้แน่นแล้วรีบวิ่งออกไปสุดชีวิต

เขาต้องออกไปเรียกคนมาช่วยผู้หญิงคนนี้ออกไปให้ได้

……

ในขณะเดียวกัน มีรถหรูสีดำหลายคันแล่นมาจอด จนทำให้คนรอบข้างหันมาสนใจ

"ที่นี่เหรอ?"

ลู่จิ้นยวนลดกระจกรถลงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

อันเฉินถือเครื่องจับจีพีเอสในมือก็พยักหน้า

กี่วันนี้ เป็นเพราะลู่จิ้นยวนยุ่งมาก ก็เลยไม่มีเวลาเล่นกับคุณชายน้อย แล้วไม่ให้เขาออกไปที่ไหนด้วย เพราะฉะนั้น คุณชายน้อยก็เลยเอาแต่ใจไปหน่อย

ไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีอะไร จนสามารถแก้รหัสในบ้านได้ จากนั้นก็วิ่งออกมาเอง

ที่ลู่จิ้นยวนไม่อยากให้เขาออกไป ก็เพราะกลัวว่าเขาจะเจออันตราย บริษัทที่เขาเพิ่งซื้อมากี่วันก่อน เจ้าของบริษัทเจ็บใจที่ต้องล้มละลาย ก็เลยเอาแต่ใช้วิธีสกปรก ไม่แน่ก็อาจจะเล็งไปที่ลู่อันหราน เพราะฉะนั้นเขาก็เลยสั่งให้เขาอยู่แต่บ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น

ไม่คิดเลยว่า กังวลอะไรก็จะเป็นแบบนั้น

แต่ว่า ลู่อันหรานเป็นลูกรักของตระกูลลู่อยู่แล้ว ในร่างกายของเขาก็มีจีพีเอสติดตามตัวอยู่ตลอด ตอนนี้ตำแหน่งอยู่ที่นี่ พวกเขาก็ตามหาตัวเจอได้อย่างรวดเร็ว

"รีบให้ทุกคนออกไปหา" ลู่จิ้นยวนเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง "คนที่กล้าลงมือ ก็ต้องจับเป็นกลับมาให้พวกมันรู้ว่าลงมือกับคนตระกูลลู่จะเป็นยังไง"

พอพูดจบ ทุกคนก็สลายตัวไปเริ่มตามหาลู่อันหราน

ขณะที่ทุกคนกำลังออกตามหา ก็มีร่างเล็กโผล่ออกมาจากที่มืด พอเห็นว่าเป็นรถของลู่จิ้นยวน เขาก็รีบวิ่งไปทันที

"คุณพ่อ!"