บทที่ 30 เข้าใจเขาผิดไป

ในคืนนั้น ลู่จิ้นยวนไม่ได้กลับเข้ามาที่บ้าน อาจจะเพราะไม่อยากเข้ามาเจอเธอ เวินหนิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ

แต่ก็ดีแล้ว เธอก็ไม่ได้อยากเจอเขาสักเท่าไร เกรงว่าจะเผลอทำอะไรในสิ่งที่ไม่ควรทำ

ไม่นานโทรศัพท์เธอก็มีสายเข้าฃ

เวินหนิงหยิบมันขึ้นมาก็รู้ว่าคนที่โทรเข้ามาคือเวินหลาน

“เป็นยังไงบ้าง ที่บริษัทใหม่เป็นยังไงบ้างพี่?”

ระหว่างถ่ายทำ เธอก็นึกได้ถึงคนที่ขอให้ใครบางคนไปที่บริษัทเวินหนิงเพื่อ’ไม่ระวัง’จนเผลอหลุดปากบอกความจริงที่เธอเคยเข้าคุก

เธอคิดว่าพี่สาวที่ไม่รู้อะไรเลยคงจะกลัวตายเพราะข่าวลือ

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันทำงานที่ไหน อย่าบอกนะว่าคือเธอ” เวินหนิงเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอบีบโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือขึ้น

น้องสาวของเธอคงเกลียดเธอมาก แม้แต่บริษัทใหม่ของเธอยังต้องก้าวเข้ามาเพื่อทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

"เป็นฉันเอง แต่ไงล่ะ เธอสนุกกับมันสิ ฉันเดาว่าเธอจะทำไม่ได้อีกนานแค่ไหน ฉันกลัวว่ามันจะไม่ถึงเดือน แต่มันก็สูญเปล่าจริงๆ"

"ไม่รบกวนเธอหรอก ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอทำสำเร็จ" เวินหนิงขบฟันแน่นและกดวางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

ถ้ายังได้ยินเสียงของเวินหลานอีก เธออาจโกรธมากจนทุบโทรศัพท์ทิ้ง

พยายามสงบลมหายใจ ในที่สุดเวินหนิงก็สงบลง แต่ทันใดนั้นก็จำอะไรบางอย่างได้

ปรากฎว่าลู่จิ้นยวนไม่ได้ทำสิ่งเหล่านั้นในบริษัท เธอก็เข้าใจเขาผิด ...

เมื่อคิดได้ เวินหนิงก็รู้สึกละอาย เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาลู่จิ้นยวน เพื่อที่เธอจะพูดว่าขอโทษ แต่เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นเขาก็กดวางสาย

ดูเหมือนว่าเขาจะเกลียดตัวเองมากขึ้น แต่ไม่น่าแปลกใจ ...

เวินหนิงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้กดโทรไปอีก ถ้าเธอโทรหาลู่จิ้นยวนกลัวว่าเขาจะหมดความอดทน

...

วันถัดไป

ทันทีที่เวินหนิงมาถึงบริษัท เธอพบว่าบนโต๊ะทำงานและของทุกอย่างของเธอก็เละราวกับว่าโดยขโมย

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเธอทำให้เย่เฉียวขุ่นเคือง ยากที่จะอยู่ในบริษัท แต่พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานของเธอก็ยังทำให้เธอโกรธอยู่ดี “พวกคุณทำอะไรลงไป?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เวินหนิงพูดเสียงดังกับเพื่อนร่วมงานแบบนี้

"คุณก็กำลังจะไป เราก็ต้องตรวจสอบว่าคุณได้นำสิ่งที่ไม่ควรนำติดตัวไปหรือเปล่า ถ้าคุณทำหายแล้วจะหามันได้จากที่ไหนล่ะ"

ท้ายที่สุดทุกคนก็มองว่าเธอเป็นขโมยและเวินหนิงก็รู้สึกเสียใจ

ด้วยความยุติธรรม แม้ว่าเธอจะแค่ทำงานเบ็ดเตล็ดในบริษัทนี้ แต่เธอก็ทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจจริง และไม่ละเลยอะไรเลยเธอยิ้มรับเสมอ เพื่อนร่วมงานของเธอบอกให้ทำอะไรก็ทำ

แต่สุดท้ายพวกเขามองว่าเธอเป็นขโมย

จริงหรือไม่ที่เมื่อมีคดีติดตัวก็จะมีชีวิตอยู่เป็นเหมือนเงาของคนอื่น?

“เช็คเสร็จหรือยัง?” เวินหนิงแสร้งทำเป็นเมินเฉย ในขณะที่มีแต่ความคับแค้นใจและทำอะไรไม่ถูก

เพื่อนร่วมงานไม่พบสิ่งใดเลย และดูไม่เต็มใจเล็กน้อย พวกเขาดูสิ่งต่างๆบนเดสก์ท็อปของเธอแล้ว ก็พบแฟลชไดรฟ์ USB "อันนี้ต้องตรวจสอบด้วย"

เหวินหนิงไม่มีกลัวอะไร เธอไม่ได้ทำอะไรผิดจะจับอะไรได้?

แต่ว่าหลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนร่วมงานสองสามคนก็พูดคุยกันว่า "เวินหนิงทำไมคุณถึงร้ายกาจขนาดนี้ นี่คุณคัดลอกไฟล์ลูกค้าของบริษัท คุณพยายามแย่งลูกค้าของเราใช่ไหม?"

ดวงตาของเวินหนิงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ มันเป็นไปไม่ได้

เธอไม่มีความคิดเช่นนั้น แม้ว่าเธอจะทำเธอก็ไม่มีทางเข้าถึงเอกสารสำคัญขนาดนั้นได้ แล้วจะคัดลอกได้ยังไง?

ต้องมีคนใส่ร้ายเธอแน่!

“ฉันไม่ได้บันทึกไว้ และปกติคุณก็ไม่เคยเอาไฟล์ประเภทนี้ให้ฉันดู” เหวินหนิงเถียงอย่างหนัก

"ใครจะรู้ เธออาจจะแอบก็อปตอนช่วยงานใครก็ได้"

"ใช่ใช่ ฉันคิดว่ามันเป็นไปได้มากเลย ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะขยันมากขนาดนี้ เธอคิดแบบนี้ตั้งแต่แรกนี่เอก"

“ว่าแล้วว่าไม่ใช่คนดีอะไรตั้งแต่เจอ”

เพื่อนร่วมงานหลายคนไม่ฟังคำอธิบายของเวินหนิงเลย พวกเขาพูดและตัดสินอย่างรวดเร็ว และพวกเขาลากเวินหนิงไปพบผู้จัดการ เพื่อที่เขาจะได้จัดการกับเธอ

เย่เฉี่ยวกล่าวทันที "ฉันดูแลเรื่องนี้เอง นี่คือไฟล์ของฉัน"