บทที่ 427 ฉันจะทำยังไงกับเธอดี

หน้าประตูบาร์นั่งเล่น มีนักเลงสองคนเดินมา เห็นเย่ซือเยวี่ยและเวินหนิงสองคน ดวงตาสองข้างก็เป็นประกายทันทีไม่ขยับไปไหน

“สาวสวย เมาแล้ว ให้พี่ชายสองคนไปส่งกลับไหมจ๊ะ” หนึ่งในนักเลงสวมชุดดำพูดขึ้นอย่างมุ่งร้าย ดวงตาโจรเหล่านั้นเล็งไปที่ร่างกายทั้งสองอย่างต่อเนื่อง

อีกคนสวมชุดแดงหัวเราะขึ้นมา ก้าวไปข้างหน้าแล้วยื่นมือออกมา

เย่ซือเยวี่ยหน้าแดง หรี่ตา มองสองคนตรงหน้า ขมวดคิ้วอย่างรำคาญแล้วโบกมือปฏิเสธ “ออกไปซะ”

“โอ้ สาวสวยอารมณ์ร้อนด้วยแฮะ”

นักเลงทั้งสองไม่สนใจ แต่กลับหัวเราะเสียงดังขึ้นมา ล้อมซ้ายล้อมขวา ค่อยๆ เข้ามาใกล้

นักเลงชุดดำจับแขนเย่ซือเยวี่ยไว้ อดไม่ได้ที่จะลูบ “จึ๊ๆ ทั้งขาวทั้งเนียน อ๊าก……”

ยังพูดไม่ทันจบ นักเลงชุดดำก็ร้องลั่น

เมื่อเย่ซือเยวี่ยถูกมันจับข้อมือ หัวใจก็ลุกเป็นไฟ หรี่ตา เตะมันทันทีโดยไม่สนใจ โดนจุดสำคัญของนักเลงพอดี

นักเลงอีกคนตกใจ เห็นรองเท้าส้นแหลมคู่นั้นบนเท้าเย่ซือเยวี่ย แล้วมองท่าทางน่าสมเพชของพี่น้องตน บางส่วนในร่างกายนั้นก็รู้สึกเจ็บขึ้นมารางๆ

“อยู่ห่างๆ หน่อย ไสหัวไป”

คนที่ดื่มมากเกินไป ท่าทางเมาเหล้านั้นก็แปลกประหลาด เวินหนิงถือว่าปกติ เย่ซือเยวี่ยเหมือนไม่ได้ดื่ม เป็นประทัดไฟ ไฟลุกขึ้นมาแล้วเผาทันที

ความแตกต่างหนึ่งเดียวคือ หลังจากเมาแล้วก็จะไม่มีสติ

เธอลูบไหล่เวินหนิง “เธอ เธออยู่ตรงนี้นะ เด็กดี ฉัน เอ่อ……ฉันจะไปแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวมา”

หลังจากคำสั่งที่ดูน่าเกรงขามเสร็จสิ้น เย่ซือเยวี่ยก็จ้องมองนักเลงชุดแดงด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ยื่นมือออกไป “แก เข้ามา”

ชายชุดแดงตกตะลึง ลังเลสักพัก เดินเข้าไปอย่างไม่มั่นใจ

วินาทีต่อมา

“อ๊าก……”

ทันใดนั้นเย่ซือเยวี่ยก็ลงมือโดยไม่ต้องดิ้นรน กระเป๋าหนังในมือที่ประดับไปด้วยเพชรพลอยคมๆ ก็ฟาดลงไปบนหน้าผากนักเลงชุดแดงอย่างแรง ล้มลงไปทันที และมีรอยเลือดบนหน้าผาก

นักเลงชุดแดงเจ็บจนทนไม่ไหว ลูบใบหน้า กัดฟันด้วยความโกรธ จ้องมองเย่ซือเยวี่ย “แม่ง ไอ้กะหรี่”

เขาพุ่งมาให้บทเรียนเย่ซือเยวี่ย เธอขมวดคิ้ว ไม่รู้อันตรายที่กำลังมาถึง ชู “ของมีคม” ในมือแล้วพุ่งเข้าไป

ความเจ็บปวดบนหน้าผากก็ยังมี นักเลงชุดแดงกลัวกระเป๋าใบนี้ รู้สึกมีข้อจำกัดนิดหน่อย อยากหลบไปด้านหลังทันที สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจ สะดุดเสาค้ำหินด้านหลัง

เย่ซือเยวี่ยพุ่งเข้าไปทันที คร่อมตัวนักเลงอย่างบ้าบิ่นมาก “ของมีคม” ในมือทักทายหน้าผากนักเลงอย่างไม่เกรงใจสักนิด

ทุกครั้งที่กระแทกลงบนเนื้อ ดูแล้วเจ็บปวด นักเลงกรีดร้องลั่น

เมื่ออันเฉินมาถึง เห็นฉากโหดเหี้ยมแบบนี้ มุมปากก็กระตุกอย่างรุนแรง เดินไปเงียบๆ แล้วดึงเธอขึ้นมา

นักเลงสองคนวิ่งหนีไปทันที

“ใครอ่ะ……”

เย่ซือเยวี่ยตะโกนเสียงดังขณะฟาดกระเป๋าในมือไปด้านหลัง อันเฉินหลบอย่างว่องไว “ของมีคม” ในมือเธอถูกขัดขวางอย่างราบรื่น

ในตอนนี้ ลู่จิ้นยวนก็มาถึง เป้าหมายเขาก็ต้องเป็นเวินหนิงที่ยืนข้างๆ ใกล้จะหลับแล้ว

“เจ้านาย แล้วเธอ……” อันเฉินอยากพูดอะไรบางอย่าง

ลู่จิ้นยวนโบกมือปฏิเสธตลอดเวลา “นายรับผิดชอบไปส่งเย่ซือเยวี่ย ไปก่อนนะ”

อันเฉิน： “……”

บางทีเพราะเมื่อครู่นี้ออกแรง ตอนนี้เย่ซือเยวี่ยเลยเงียบสงบลงมาก ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งไม่รู้กำลังมองอะไร ปล่อยให้เขาประคองโดยไม่ขยับเลย