บทที่ 428 ผลที่ตามมาจากการเมาเหล้า

ทำได้แค่บอกว่า อันเฉินคิดมากไปแล้ว ถึงแม้เขาจะทำแบบนี้ ลู่จิ้นยวนก็ไม่สนใจเย่ซือเยวี่ยเหมือนเดิม ก็ต้องโทรมา เรียกเขาออกมาจากบ้าน ผลสุดท้ายก็เหมือนเดิม

ใบหน้าเขาแข็งทื่อเหมือนคนตาย กลั้นความโกรธ อุ้มเธอกลับไป ทันทีที่ปล่อยมือก็รีบถอดเสื้อคลุมและเสื้อเชิ้ตออกอย่างทนไม่ไหว

ผลสรุป……

เย่ซือเยวี่ยเอียงศีรษะ เห็นเขาถอดเสื้อก็ชี้มาที่เขาแล้วยิ้ม จากนั้นก็พลิกตัว ยื่นมือออกไปถอดเสื้อยืดอย่างราบรื่น แล้วขว้างออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ

เธอถอดเสื้อเสร็จแล้ว จากนั้นก็ถอดกระโปรงด้านล่าง ดึงซิปข้างๆ แล้วดึงไปจนล่างสุดอย่างบ้าบิ่น เกิดเสียงฟรึ่บ

อันเฉินเบิกตากว้างสายเกินไปที่จะหยุด เห็นเธอดึงกระโปรงหนังหลุดออกจากขาขาวเนียนอย่างช่วยไม่ได้

ตอนนี้บนร่างเย่ซือเยวี่ยเหลือแค่เสื้อในและกางเกงในเท่านั้น

“เดี๋ยวก่อน……”

อันเฉินเห็นเธอเตรียมจะถอดต่อ ก็ตกใจมาก รีบวิ่งไปห้าม แต่เร็วไม่เท่าเย่ซือเยวี่ย เกิดเสียงกึกอีกครั้ง สายรักชุดชั้นในคลายออก ชุดชั้นในหลุดออกมาอย่างเป็นอิสระ

เพียงเท่านั้น อันเฉินก็ทำหน้าเครียด เบนสายตาหนีทันที

และในขณะที่เขาเบือนหน้าหนี หางตาเขาก็เห็นเย่ซือเยวี่ยถอดกางเกงในลงมาด้วยกัน

อันเฉิน： “……”

หลังจากเย่ซือเยวี่ยเปลื้องผ้าแล้ว คิดว่าทั้งร่างสบาย ก็บิดขี้เกียจครั้งใหญ่ ดวงตายิ้ม โชคดีที่พบห้องนอนใหญ่ด้วยความมึนงง

ยึดเตียงใหญ่ของอันเฉินทันที ทั้งร่างนอนลงไป ก็เอาผ้านวมข้างๆ ม้วนขึ้น จากนั้นหลับตาแล้วหยุดเคลื่อนไหว

ผ่านไปสักพัก อันเฉินก็เดินมา เห็นสาวคนนี้นอนหลับด้วยตัวเองก็ดีมากแล้ว ไม่รู้ว่าควรแสดงออกแบบไหนดี

เขาพิงข้างประตู นวดคิ้ว ทุกครั้งที่ตนเจอผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีเรื่องที่ดีเลย เซลล์สมองกำลังจะตาย

วันต่อมา ทางด้านวิลล่าตี้ซิน

หลังจากเวินหนิงตื่น ก็ขยี้ศีรษะ เธอยังสับสนอยู่นิดหน่อย ลู่จิ้นยวนผลักประตูเดินเข้ามาเห็นเธอตื่นก็กระตุกมุมปาก “ตื่นแล้วสินะ ไปอาบน้ำล้างหน้าก่อน แล้วไปกินข้าวเช้า”

ขณะที่พูดก็เดินมาเปิดผ้าม่าน แสงแดดนอกห้องส่องเข้ามา ทำให้ห้องสว่าง

เธอมองเขาอย่างตกตะลึง “คุณ……”

จากนั้นก็นึกอะไรบางอย่าง ก้มหน้ามองร่างกายตัวเองทันที เห็นว่าเปลี่ยนชุดแล้วจริงๆ ก็รู้สึกแย่ทันที

ลู่จิ้นยวนเห็นเธอเข้าใจผิดก็ส่ายหน้าอธิบาย “เมื่อคืนเธอไปกินเหล้าที่บาร์กับเย่ซือเยวี่ย ยังจำได้ไหม กินเมาแล้วฉันก็ไปพาเธอกลับมา เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ แล้วเธอก็หลับไป”

เวินหนิงได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็นึกขึ้นได้ทันที เมื่อวานตัวเองออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลลู่ อารมณ์ไม่ดี เรียกซือเยวี่ยไปกินเหล้าจริงๆ

ส่วนที่เหลือ……จำไม่ค่อยได้เลย

เธอเม้มปาก ถึงแม้ทั้งคู่ไม่ได้ทำอะไรกัน แต่พอคิดว่าลู่จิ้นยวนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ก็รู้สึกแย่มาก

“ฉันรู้แล้ว คุณออกไปก่อน ฉันต้องทำความสะอาดสักหน่อย”

“จริงสิ แล้วซือเยวี่ยล่ะ? เธอกลับถึงบ้านปลอดภัยไหม?”

ลู่จิ้นยวนเลิกคิ้ว “เธอก็เมาเหล้าเหมือนเธอ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง อันเฉินพาเธอไปแล้ว”

เวินหนิง： “……”

ไม่คิดว่าอันเฉินจะพาซือเยวี่ยไป?

เธอจะไม่ต้องเป็นห่วงจริงๆ ได้อย่างไร? ไม่รู้ว่าทำไม นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างสองคนนี้แล้ว เธอก็รู้สึกยิ่งกังวล

ต้องบอกว่า ความรู้สึกเวินหนิงนั้นแม่นมาก อย่างน้อยเมื่อเทียบกับความสามัคคีของพวกเขา ตอนเช้าตรู่ทางด้านอันเฉิน ก็เริ่มด้วยเสียงกรีดร้องของเย่ซือเยวี่ย

“อ๊าก……”