บทที่ 45 ก็แค่ของเล่น

พอเวินหลานระบายอารมณ์ในรถเสร็จแล้วก็ค่อยเห็นว่าลู่จิ้นยวนเดินออกมาจากบริษัท

เธอคิดไปคิดมาแล้วเดินไปแกล้งทำเป็นเดินผ่านแล้วเอ่ยอย่างอย่างประหลาดใจ "คุณชายลู่?"

ลู่จิ้นยวนถูกคนดักทางไว้ กำลังรู้สึกหงุดหงิดพอดี พอเจอเวินหลานก็ยิ่งไม่สบอารมณ์เข้าไปอีก "มีเรื่องอะไรครับ?"

"คุณชายลู่ ได้ข่าวว่าพี่สาวฉันทำงานอยู่ที่คุณ ไม่รู้ว่าเธอทำดีหรือเปล่า ถ้างั้น ให้ฉันหางานใหม่ให้เธอเถอะ ครอบครัวเดียวกันก็ต้องสนิทสนมกันสิ ไม่งั้นฉันก็เป็นห่วงว่าเธอจะมีชีวิตไม่ดี"

น้ำเสียงของเวินหลานอ่อนโยนแล้วแฝงไปด้วยความกังวล ใบหน้าที่สวยสง่าพร้อมกับสีหน้าที่ดูเป็นห่วงก็ทำให้สะดุดตามาก

ลู่จิ้นยวนมองไปที่เธอ ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร แต่กลับรู้สึกแปลกใจมาก

ถ้าเวินหลานเป็นห่วงเวินหนิงจริงก็ควรจะหางานให้เธอตั้งนานแล้ว เขาจำได้ว่างานครั้งก่อนก็เป็นไป๋อี้อันหาให้

ลู่จิ้นยวนไม่ชอบคนที่เก่งแต่ปากอยู่แล้ว

"ถ้าคุณมีความคิดแบบนี้จริง คุณก็ไปพูดกับเธอ ไม่จำเป็นต้องมาหาผม"

ลู่จิ้นยวนเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง ก็ไม่มองหน้าเวินหลานอีกเลยพร้อมกับกำลังจะเดินจากไป

เวินหลานเห็นว่าเขาไม่สนใจตัวเองก็เลยรู้สึกไม่พอใจแล้วตามไปด้วย "คุณชายลู่เป็นเพราะที่พี่สาวฉันขับรถชนคุณก็เลยให้เธออยู่ข้างกาย แล้วอยากจะแก้แค้นเธอ? ถึงแม้เธอจะผิด แต่ก็ได้รับโทษแล้ว ฉันไม่อยากเห็นเธอลำบากอีก"

ไม่อยากเหรอ……

ลู่จิ้นยวนฉลาดแค่ไหนจะฟังไม่ออกได้ยังไงว่าต่อหน้าเวินหลานก็พูดทำเป็นเป็นห่วง แต่ความจริงก็ย้ำเตือนเขาอีกครั้งว่าเวินหนิงเป็นคนทำให้เขานอนสลบมาสามปี คำพูดของเธอกำลังจะกระตุกต่อมอารมณ์ของเขาชัดๆ

ฝีเท้าของเขาหยุดลงแล้วมองไปที่เวินหลานที่อยู่ข้างหลัง ผู้หญิงคนนี้แต่งหน้าได้ดูสวย ท่าทางก็ดูเป็นผู้ดี ทั้งๆที่เป็นวิวที่สวยงามแต่กลับทำให้เขารู้สึกถึงความเสแสร้งที่น่ารังเกียจ

เวินหลานรู้สึกถึงสายตาที่ผู้ชายคนนั้นมองมาที่ตัวเอง เหมือนบ่อน้ำลึกที่ลึกลับมาก แล้วให้คนมองรู้สึกว่าจะจมลงไป

เธอเขินหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว

"คุณชายลู่……" เวินหลานก็เลยเอ่ยเสียงอ่อนโยนแล้วทำท่าทางเหมือนเด็กผู้หญิงขี้อายพร้อมก้มหน้าลงไป

"ผมรู้สึกว่า สิ่งที่ผมได้ยินมาเหมือนจะไม่เป็นความจริง อย่างเช่น……คุณหนูรองตระกูลเวินที่จิตใจอ่อนโยน แต่กลับไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนที่เธอแสดงออกมาให้เห็น"

ลู่จิ้นยวนมองไปที่สีหน้าของเวินหลาน แล้วริมฝีปากก็มีความไม่แยแส จากนั้นก็เดินอ้อมเธอไปพร้อมเดินตรงไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลมาก

ทีแรกเวินหลานคิดว่าที่ลู่จิ้นยวนมองมาที่เธอเพราะรู้สึกสนใจเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนั้นจนร่างกายสั่นไป จากนั้นก็ทำหน้าบึ้งแล้วกลับไปบนรถ

"ไอ้บ้าลู่จิ้นยวน กล้าทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!"

เวินหลานเคยชินกับการที่โดนผู้ชายโอบอุ้มไว้ในอุ้มมือ ลู่จิ้นยวนเป็นคนแรกที่มองข้ามเธอแล้วไม่แยแสด้วย

"คุณแม่ เหมือนว่าเขาจะเริ่มสงสัยหนูแล้วทำยังไงดี หนูจะโดนแฉไม่ได้ ยัยนั่นจะอยู่ข้างกายลู่จิ้นยวนอีก ไม่ได้ หนูมีลางสังหรณ์มันต้องทำให้แผนหนูล่มแน่นอน"

เวินหลานยิ่งคิดก็ยิ่งใจร้อนจนจะร้องไห้ออกมา เมื่อจางหย่าหลินเห็นลูกสาวตัวเองเป็นแบบนั้นเลยเอ่ย "ไว้ใจเถอะ แม่ยอมทำทุกอย่างก็ไม่ยอมให้มันมาทำลายหนู มันเป็นได้แค่ก้อนหินที่ให้เราเหยียบ"

……