บทที่ 46 ไม่ต้องกลับมาอีก

เวินหนิงอยากจะถือมีดไปแล้วไปฆ่าผู้หญิงที่จิตใจอำมหิตคนนั้น ทำไมเธอถึงได้เลวขนาดนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอโมโหมากกว่าก็คือ ถึงเธอจะเลวแต่ตัวเองก็ไม่มีปัญญาที่จะไปต่อกรได้

รู้ว่าข้างหน้าเป็นกองไฟ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ก็ต้องโดดเข้าไปในกองไฟ

ความดีใจเมื่อกี้ก็หายไปในชั่วพริบตา แล้วมีแต่ความเสียดสีเพิ่มขึ้น เวินหนิงไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเลยพร้อมเปิดรูปมาดูอีกครั้ง

"คุณแม่ คุณแม่เป็นยังไงบ้าง?" มองไปที่ผู้หญิงในรูปภาพ ดวงตาทั้งสองข้างของเวินหนิงก็แดงก่ำ

ใครจะคิดว่าคนบนนั้นจะเคยเป็นผู้หญิงที่เก่งและมีชื่อเสียงในเมืองเจียงเฉิง?

ท่านก็เคยมีชีวิตที่สวยงามและมีชื่อเสียง แต่ตอนนี้กลับต้องพึ่งพิงสายยางต่างๆนี้เพื่อต่อลมหายใจ

เวินหนิงกำโทรศัพท์ไว้แน่นแล้วมีความคิดที่เด็ดขาด เธอต้อง รีบหาตำแหน่งที่อยู่ของคุณแม่ เธอจะให้คุณแม่อยู่ในกำมือของคนพวกนั้นไม่ได้

เมื่อกำลังคิดอยู่ เวินหนิงก็สังเกตุเห็นรายละเอียดในรูปถ่าย ชั้นวางของในโรงพยาบาลเหมือนจะมีเขียนชื่อไว้ แต่ก็มัวมากมองไม่ชัดเลย

เวินหนิงรีบส่งรูปถ่ายนี้ไปให้ไป๋อี้อันที่อยู่ต่างประเทศ แล้วให้เขาช่วยรีทัชรูป ดูว่าจะหาเบาะแสอะไรเจอหรือเปล่า

ตอนที่กำลังส่งรูปถ่าย ก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น เวินหนิงก็เก็บโทรศัพท์แล้วเงยหน้า ลู่จิ้นยวนกลับมาแล้ว

ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าเธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง แล้วสายตาก็ดูกังวลจึงขมวดคิ้วแล้วเอ่ย "เธอกำลังทำอะไร?"

เวินหนิงส่ายหน้าแล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เปล่า"

เรื่องของคุณแม่ เธอไม่จำเป็นต้องให้ลู่จิ้นยวนรู้ วันนี้เธอเพิ่งขอให้เขาช่วย เธอไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าเธอได้คืบจะเอาศอกแล้วเอาแต่ขอความช่วยเหลือ

ลู่จิ้นยวนมองสำรวจใบหน้าเวินหนิง ดวงตาทั้งสองข้างของเธอแดง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้องไห้หรือว่าเพราะอะไร แต่ยังไงคงมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ปิดบังเขาอยู่

ความรู้สึกที่โดนกีดกันเหมือนเป็นคนนอก ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมาก

"เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องให้ผมพูดเป็นครั้งที่สอง" สายตาลู่จิ้นยวนมองไปที่เธอแล้วน้ำเสียงก็เข้มงวดมาก

เวินหนิงแอบหลบสายตา จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไร "ไม่มีอะไรจริงๆ ฉันแค่คุยกับเพื่อน แม้แต่เรื่องนี้นายก็จะยุ่งหรอ?"

ลู่จิ้นยวนฟังเธอพูดจนจบ เขารู้ดีว่าเวินหนิงกำลังโกหก แต่ว่าถ้าเอาแต่บีบบังคับก็ไม่ใช่สไตล์ของเขา

แล้วอีกอย่าง……เธอเป็นอะไรของเขา? ทำไมเขาต้องเป็นห่วงคนที่ตัวเองเกลียดว่าตาแดงหรือเปล่า?

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ผู้ชายคนนั้นก็เอ่ยอย่างเยือกเย็นงั้ "นก็ไม่ต้องทำท่าทางร้อนตัวต่อหน้าผม มันขัดตา"

เมื่อเวินหนิงได้ยิน สายตาก็ค่อยๆมองต่ำลงไป "รู้แล้ว ฉันออกไปช่วยเตรียมอาหารค่ำก่อน"

……

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็มาถึงวันหยุดสุดสัปดาห์แล้ว

เวินหนิงตื่นตั้งแต่เช้า พับผ้าห่มจะเตรียมตัวกลับบ้าน

ถึงเธอจะทำอย่างเบามือ แต่ก็ทำให้ลู่จิ้นยวนตื่น

มองเห็นแผ่นหลังเธอที่เดินออกไปอย่างระมัดระวัง ผู้ชายคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้กำลังจะทำอะไร?

กี่วันนี้ มองออกได้ชัดเจนเลยว่าใจของเวินหนิงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ถึงแม้ลู่จิ้นยวนจะสงสัย ก็ไม่มีทางเอ่ยปากถามก่อน แล้ววันนี้ก็แอบออกไปอีก……

ลู่จิ้นยวนตรึงสีหน้า เหมือนคิดอะไรออก จากนั้นก็ลุกขึ้นจากบนเตียง

เวินหนิงไม่ได้ให้คนขับรถในบ้านไปส่งเธอ แต่กลับนั่งรถเมย์กลับไปที่บ้านเวินคนเดียว