บทที่ 550 เกี่ยวกับชีวิตคนคนหนึ่ง

หยงซือเหม่ยอารมณ์ไม่ดี จึงไปหาเพื่อนที่นิสัยไม่ดีออกไปเที่ยว และหนึ่งในนั้นก็มีโจวเมิ่งเจี๋ยลูกพี่ลูกน้องของเธอ

นายท่านหยงมีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน หยงเหม่ยซินเสียชีวิตไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่ลูกชายคนเดียวที่อยู่ข้างกาย หยงซือเหม่ยใช้ชีวิตกบคุณน้าหยงกั๋วอวี่กับน้าสะใภ้โจวซินตั้งแต่เด็ก แน่นอนว่าเธอคุ้นเคยกับคนตระกูลโจวเป็นอย่างมาก

เพียงแต่ว่า พวกเขาไม่เคยพาเธอไปสถานที่ที่ดีเลย แต่กลับพาเธอไปสถานบันเทิงสำมะเลเทเมา พอนานเข้า ทำให้หยงซือเหม่ยมีนิสัยไม่ดีเยอะมาก

“ซือเหม่ย เป็นยังไงบ้าง คุณชายลู่คนนั้น เธอตามจีบได้หรือยัง?”

โจวเมิ่งเจี๋ยเห็นหยงซือเหม่ยอารมณ์ไม่ดี จึงเป็นฝ่ายพูดคุยกับเธอ

หยงซือเหม่ยได้ยินคำพูดนี้ ก็นึกถึงเรื่องที่ถูกลู่จิ้นยวนปฏิเสธ จู่ ๆ ก็สาดเหลล้าในมือไปที่ตัวโจวเมิ่งเจี๋ย “ฉันไม่พูด เธอก็หุบปากไม่ได้เหรอ?

จะพูดอะไรมากอะไรขนาดนั้น?

โจวเมิ่งเจี๋ยคิดไม่ถึงว่าเธอจะไม่ไว้หน้าตนเองต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ แต่ก็ไม่สามารถโมโหเธอได้ ทำได้เพียงแค่อดทนไว้ แต่กลับพูดประจบประแจงหยงซือเหม่ย

“ไม่อย่างงั้น ฉันหาคนไปสั่งสอนผู้หญิงคนนั้นสักหน่อยก็สิ้นเรื่อง?

ในเมื่อที่นี่คือถิ่นของพวกเรา อยากจะลงมือกับผู้หญิงสักคน ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเหรอ?

หยงซือเหม่ยเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เธอเคยคิดวิธีนี้มาก่อน เพียงแต่ว่าถ้าหากเธอหาคนทำเรื่องแบบี้แล้วถูกนายท่านจับได้ งั้นเรื่องก็ต้องใหญ่แน่ ๆ

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ โทรศัพท์ของหยงซือเหม่ยก็ดังขึ้น เป็นซ่งรั่วอวิ้นที่โทรมา

“อะไรนะ เธอตามหาไขกระดูกที่เข้ากันได้แล้วเหรอ?”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ หยงซือเหม่ยก็เอ่ยปากขึ้นมา “ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้ คนคนนั้นเป็นใคร?

ให้เธอมาพบฉัน !”

ถ้าหากไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่จะเป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์ที่สุดที่จะใช้ข่มขู่เวินหนิง

หยงซือเหม่ยไม่อยากเที่ยวต่อในทันที จากนั้นก็บอกพวกเขา แล้วเดินออกไป โจวเมิ่งเจี๋ยปาขวดเหล้าในมือทิ้งไป

“หยงซือเหม่ย คิดจริง ๆ เหรอ ว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญญ่โตอะไร ก็แค่ของปลอมแค่นั้นแหละ บังอาจกล้าทำแบบนี้กับฉัน...”

โจวเมิ่งเจี๋ยกับน้าสะใภ้ของหยงซือเหม่ยความสัมพันธ์ดีมากมาตลอด สำเรื่องที่เคยเกิดขึ้นที่ผ่านมา เธอรู้ดีกว่าคนของตระกูลหยงด้วยซ้ำ

ตอนนั้น ตระกูลหยงสั่งให้คนไปเมืองเจียงเฉิงพาลูกของหยงเหม่ยซินกลับเมืองจิงเฉิง แต่โจวซินกลัวว่านายท่านจะลำเอียงรักลูกสาว จะแบ่งมรตกให้หลานสาวในอนาคตคนนี้มากกว่า จึงหาคนจากสถานเด็กกำพร้ามาเปลี่ยนตัว

ถึงเวลา วันที่นายท่านจะจากไป พวกเขาก็สามารถพูดเรื่องที่หยงซือเหม่ยไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตระกูลหยงออกมาได้ เพื่อที่จะนำทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหยงใส่กระเป๋า

เพียงแต่ว่า ร่างกายของนายท่านหลายปีมานี้แข็งแรงเป็นอย่างมาก ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะแบ่งมรดกตอนไหน ดังนั้น ตระกูลโจจึงทำได้เพียงวางแผนที่จะให้โจวเมิ่งเจี๋ยไปไหนมาไหนกับหยงซือเหม่ย ทำให้เธอกลายเป็นคนโง่เง่า ในเวลานั้นเธอจะได้ไม่มีความสามารถในการกอบโกยทรัพย์สิน

“หึหึ รอให้นายท่านของตระกูลของแกตายไป หยงซือเหม่ย ฉันจะต้องเหยียบแกอยู่ใต้ตีนของฉันแน่”

โจวเมิ่งเจี๋ยหน้าบูดหน้าบึ้ง ดูไปแล้วน่ากลัวมาก

...

หยงซือเหม่ยกลับมาที่คฤหาสน์อย่างรวดเร็ว แต่ว่าเห็นเพียงแต่ซ่งรั่วอวิ้นอยู่คฤหาสน์คนเดียว “นี่มันเรื่องอะไรกัน คนหละ?”

การตอบสนองแรกของเธอ ก็คือซ่งรั่วอวิ้นกำลังเล่นตลกกับตัวเองอยู่ เดินเข้ามาจะตบหน้าเธอ

“คนคนนั้นก็คือฉัน ฉันจับคู่กับเธอสำเร็จ”

ซ่งรั่วอวิ้นหลบมือของหยงซือเหม่ย พูดอย่างใจเย็น

แต่ในใจก็ยังมีความเศร้าอยู่บ้าง หลังจากที่หยงซือเหม่ยกับโจวเมิ่งเจี๋ยวเตร็ดเตร่ไปทั่ว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายิ่งอยู่ก็ยิ่งแย่

เธออยากให้น้องสาวคนนี้กลับมาเดินถูกทาง แต่มักจะถูกเธอเข้าใจผิดว่าตัวเองอวดดีอะไร

“อะไรนะ?

จริงเหรอ?

บนโลกนี้จะมีเรื่องที่บังเอิญขนาดนี้เหรอ?