บทที่ 551 ฉันก็เหมือนกัน

ลู่จิ้นยวนไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง

ผู้หญิงคนนี้ ทำไมนิสัยงี่เง่าขนาดนี้ ตอนนี้แล้วยังไม่อยากขอความช่วยเหลือตัวเองอีกเหรอ?

"ไปโรงพยาบาล อันหรานปวดท้อง"

เวินหนิงเห็นเขามา สีหน้าตัวเองดูดีขึ้นไม่น้อย

"พ่อมาแล้วเหรอครับ"

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่อันหรานเห็นลู่จิ้นยวนแล้วรู้สึกสบายใจ ตอนนี้ท้องเขาปั่นป่วน มีลางสังหรณ์ว่าถ้ายังไม่ไปโรงพยาบาลต้องท้องเสียกว่าเดิมแน่ๆ

"อื้อ พ่อจะพาเราไปเดี๋ยวนี้"

ลู่จิ้นยวนอุ้มลู่อันหรานขึ้นรถ จากนั้นก็มองไปทางเวินหนิงที่ยังยืนนิ่งอยู่ "เธอจะยืนนิ่งถึงเมื่อไหร่?"

เวินหนิงค่อยรู้สึกตัว รีบขึ้นรถทันที

เธอนั่งข้างหลังเป็นเพื่อนอันหราน จากนั้นก็อดมองลู่จิ้นยวนที่ขับรถอยู่ไม่ได้

สีหน้าผู้ชายคนนั้นตึงเครียด ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อยจนเป็นเส้นโค้ง

ถึงแม้ไม่พูดอะไร แต่เวินหนิงก็รู้สึกได้ว่าเขาโกรธ

เริ่มร้อนตัวอย่างบอกไม่ถูก เวินหนิงไม่กล้าพูดอะไร นั่งเงียบๆรอให้ไปถึงโรงพยาบาล

ลู่อันหรานนั่งอยู่บนรถลู่จิ้นยวน สีหน้าก็ดีขึ้น ยังดีที่อยู่ในรถบ้านตัวเอง ถ้าเกิดทำอะไรขายหน้า คนอื่นจะได้ไม่เห็น

เวินหนิงเห็นลู่อันหรานอดทนจนเหงื่อตก เธอเลยรู้สึกผิด

เธอทำให้เรื่องแย่ไปกว่าเดิม เพื่อที่จะยืนยันว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากลู่จิ้นยวน เลยทำให้ลู่อันหรานทรมานขนาดนี้ ไม่สมควรจริงๆ

"แม่ครับ ผมไม่เป็นอะไรครับ"

ลู่อันหรานยังปลอบใจเธออีก เขารู้ดี เขากินของพวกนั้นไปเรื่อยเลยทำให้ท้องเสีย โทษที่เขาไม่เชื่อฟังเวินหนิง เพราะฉะนั้น เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด

"ขอโทษนะอันหราน"

เวินหนิงได้ยินก็แสบจมูก ลูกของเธอเป็นเด็กดีมาก แต่ทำไมเธอถึงปัญญาอ่อนขนาดนี้ล่ะ?

ตอนที่เวินหนิงกำลังคิดทบทวนตัวเอง รถก็จอด

ลู่จิ้นยวนไม่สนใจเธอ อุ้มลู่อันหรานเดินตรงเข้าไปในโรงพยาบาล

เวินหนิงตามเขาเข้าไป ไม่ห่างจากเขาเลย

แต่ลู่จิ้นยวนเดินเร็วเกินไป เธอตามไม่ค่อยทัน

ไม่รู้ว่าเพราะผู้ชายคนนี้โกรธหรือเปล่า เขาเลยไม่รอเธอเลย

ลู่จิ้นยวนส่งตัวลู่อันหรานไปให้คุณหมอ คุณหมอเลยตรวจเช็คอาการลู่อันหราน

"คุณหมอ ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้างคะ?"

เวินหนิงถามอย่างใจร้อน

คนที่ตรวจอันหรานเป็นหมอผู้หญิงวัยกลางคน พอเห็นเวินหนิง น้ำเสียงก็ไม่เกรงใจเลย "คุณเป็นแม่คนยังไงกัน? คุณเป็นแม่แต่ไม่รู้ว่าไม่ควรให้เด็กกินของไปเรื่อยเหรอ? ตอนนี้ถือว่าโชคดี แค่ท้องเสีย ถ้ากินอะไรมั่วๆอีก เป็นไส้ติ่งอะไรแบบนี้ ฉันจะรอดูว่าคุณจะทำยังไง"

คุณหมอเริ่มสวดยาว เวินหนิงกลับไม่ตอบโต้เลย ก้มหน้ายอมรับผิด

"ไม่ใช่เธอที่พาเขาไปกิน ผมเอง"

ลู่จิ้นยวนทนดูไม่ได้ ถึงแม้ยังหงุดหงิดที่เวินหนิงยอมไปโบกรถก็ไม่มาหาตัวเอง แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ