บทที่ 569 เลิกกับเวินหนิงแล้ว

เหอจื่ออันมองมา ยักไหล่ “อย่างที่คิดไว้จริงๆ ไม่แปลกที่อันหรานรีบร้อนเรียกฉันออกมา เพราะนายมานี่เอง คุณลู่ ให้เด็กมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องผู้ใหญ่ มันดีมากเหรอ?”

ลู่จิ้นยวนมีสีหน้าหนักอึ้ง ลู่อันหรานได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าเหอจื่ออันจัดการยากมาก ราวกับว่าไม่ว่าจะทำอะไร เขาก็มีทฤษฎีที่จะจัดการคนอื่นๆ

“แล้วที่คุณทำมันถูกไหม? คุณมีสิทธิอะไรมาสอนแบบนี้ สอนแบบนั้น”

ลู่อันหรานพูดขึ้นอย่างไม่เต็มใจ เหอจื่ออันเหลือบมองเขา

ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เวินหนิงก็ได้ยินการเคลื่อนไหว เดินออกมา เห็นลู่จิ้นยวนก็ขมวดคิ้วโดยไม่ได้ตั้งใจ

“คุณมาที่นี่ทำไม?”

ตอนนี้เขา ควรจะอยู่กับหยงซือเหม่ย เพลิดเพลินกับกลิ่นหอมและความอบอุ่นไม่ใช่เหรอ?

“ฉันมีอะไรอยากคุยกับเธอ”

ลู่จิ้นยวนมองตาเวินหนิง พูดขึ้นอย่าจริงจังมาก

ทันใดนั้นเหอจื่ออันก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี กำลังจะเอ่ยปาก ให้เวินหนิงอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเขา เวินหนิงกลับมองไปที่เขา “จื่ออัน คุณพาอันหรานออกไปก่อน”

บางคำพูด บางทีการพูดออกมาตรงๆ มันดีกว่าการหลีกเลี่ยงตลอดเวลา

เหอจื่ออันลังเลสักพัก สุดท้ายก็พยักหน้า “เราไปกันเถอะ”

ลู่อันหรานทำหน้าไม่ยินยอม แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะโกรธเคือง ก็ยังเดินออกไป แค่ไม่ยอมให้เหอจื่ออันจับมือเขา เขาเดินเอง

“คุณอยากพูดอะไร?”

เวินหนิงมองลู่จิ้นยวนเงียบๆ เมื่อครู่นี้เธอคิดไว้เยอะมาก ตอนนี้สงบลงมากโดยไม่คาดคิด

อย่างน้อย ลู่จิ้นยวนก็มองไม่เห็นถึงร่องรอยความโกรธหรือหึงหวงบนใบหน้าเธอ

เขากระวนกระวายใจอย่างอธิบายไม่ถูก

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมหยงซือเหม่ยอยู่ที่นั่น ฉันไม่ได้ติดต่อเธอเลย ฉันกับเธอ……”

“ไม่เป็นอะไร เรื่องพวกนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ถึงจะเกี่ยว มันก็ไม่สำคัญ”

คำพูดที่เหลือ ยังไม่ทันพูดจบ เวินหนิงก็ขัดคำพูดเขา

ทันใดนั้นลู่จิ้นยวนก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรแล้ว

เขายอมเห็นเวินหนิงโกรธตนดีกว่า ไม่อยากเห็นเธอทำหน้าเมินเฉยแบบนี้

มันเหมือนว่าทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา เธอไม่สนใจเลย ไม่เลยสักนิดเดียว

“เมื่อกี้อันหรานโทรมาหาฉัน บอกว่าเธอไม่พอใจมาก ฉันก็เลยมา ฉันอยากอธิบายเรื่องนี้กับเธอให้รู้เรื่อง”

“ไม่จำเป็น คุณอยู่กับหยงซือเหม่ย มันเป็นอิสระของคุณ ถึงแม้จะเป็นคนอื่น มันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของคุณ”

เวินหนิงไม่กล้ามองตาลู่จิ้นยวน เธอกลัวตัวเองเห็นแล้วจะใจอ่อน

คำพูดเย็นชาเหมือนเครื่องจักร พ่นออกมาอย่างเย็นชาแบบนี้

สีหน้าท่าทางลู่จิ้นยวนเปลี่ยนไปอีกครั้ง

เขาอยากอธิบาย แต่เธอไม่อยากฟัง

ความรู้สึกแบบนี้ มันทำให้เขาหมดแรงมาก

และศักดิ์ศรีของผู้ชายทำให้เขาไม่สามารถตอแยได้อีกต่อไป

สองคนเผชิญหน้ากันแบบนี้ เงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรเลย บรรยากาศในอากาศก็อึดอัดหายใจไม่ออก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เวินหนิงถอนหายใจ “ฉันต้องกลับไปดูแลแม่ฉัน คุณกลับไปก่อนเถอะ พักผ่อนดีๆ”

ได้ยินประโยคนี้ ลู่จิ้นยวนก็ไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไร

การแสดงออกของเขาทั้งหมดเหมือนตกลงไปในหลุมดำ เหมือนชกบนสำลี ไม่มีการตอบสนองใดๆ

บางทีอาจจะเพราะเธอไม่สนใจตนแล้วก็ได้

“โอเค ฉันรู้แล้ว ฉันรู้แล้ว”

ลู่จิ้นยวนไม่ได้พูดต่อไปอีก เขาไม่อยากอัปยศอดสูตัวเองอีกต่อไปแล้ว

ชายหนุ่มหันตัว ค่อยๆ เดินออกไป

เวินหนิงมองแผ่นหลังเขา เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าลู่จิ้นยวนมีด้านที่หดหู่แบบนี้

ในใจก็เจ็บปวด แต่เธอไม่ได้ขยับเท้าไล่ตามไป