บทที่ 597 ไม่เอาไหน

เวินหนิงจงใจพูด เธอพูดจบ ก็จ้องตาหยงซือเหม่ยอยู่อย่างนั้น

หยงซือเหม่ยได้ยินว่าอาหารเป็นพิษ อดไม่ได้ที่จะจับจมูกตัวเอง "อาหารเป็นพิษ? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

พอเห็นท่าทางของเธอ เวินหนิงก็แน่ใจกว่าเดิม ตอนที่คนร้อนตัวแล้วพูดโกหกชอบจับจมูก เพราะฉะนั้น ยาที่ไป๋ซินหรานกินเข้าไป ต้องเกี่ยวกับหยงซือเหม่ยแน่ๆ

"เรื่องเป็นยังไง ยังต้องไปสืบก่อน แต่ว่า ถ้าฉันรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร ฉันไม่ปล่อยง่ายๆแน่"

เวินหนิงพูดแบบนี้ เลยทำให้หยงซือเหม่ยเริ่มกระวนกระวายใจ

หรือว่าเธอทิ้งหลักฐานอะไรไว้ เมื่อกี้ตอนที่เธอกลับมา เห็นว่าของที่กินเหลือถูกทิ้งหมดแล้ว เพื่อกันไว้ หยงซือเหม่ยเลยไปเช็คให้แน่ใจ ถังขยะก็สะอาดแล้วด้วย

อีกอย่าง ในห้องพักฟื้นไม่มีกล้องวงจรสักหน่อย

ถึงแม้เวินหนิงจะสืบ ก็ไม่น่ามีหลักฐาน

พอคิดแบบนี้ หยงซือเหม่ยค่อยโล่งใจ "งั้นแกก็ไปสืบดีๆแล้วกัน แต่ว่า ตอนนี้แกไปได้แล้ว!"

เวินหนิงก็ไม่ได้อยากอยู่ต่อ "ไม่รอคุณไล่ ฉันก็จะไปเอง"

พูดไปด้วย เดินเข้าไปเรียกลู่อันหรานออกมาด้วย

ลู่อันหรานเห็นว่าลู่จิ้นยวนฟื้นแล้ว ยังรู้สึกดีใจอยู่ แต่ว่าตอนนี้ลู่จิ้นยวนยังอยู่ในฤทธิ์ยาชาอยู่ เพิ่งฟื้นมาได้ครู่หนึ่ง ก็หลับต่อแล้ว

"พ่อครับ พ่อต้องรีบดีขึ้นนะครับ"

พูดจบ ลู่อันหรานค่อนตัดใจไปจากที่นี่

ถึงแม้เวินหนิงยังอยากให้พวกเขาอยู่ด้วยกันไปก่อน แต่ว่าตอนนี้ไป๋ซินหรานยังต้องย้ายโรงพยาบาล อีกอย่าง ตัวอันตรายอย่างหยงซือเหม่ยอยู่ที่นี่ เธอไม่มีทางทิ้งเขาอยู่ในโรงพยาบาลคนเดียวแน่นอน

ลู่อันหรานเข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนี้ซับซ้อน ไม่ได้งอแง แล้วเดินตามเวินหนิงไปจากที่นี่

ถึงแม้ลู่จิ้นยวนยังนอนสลบอยู่ แต่ก็เหมือนรู้สึกได้ เลยขยับริมฝีปาก "อย่าไป……หนิงหนิง……"

หยงซือเหม่ยที่นั่งอยู่ข้างๆได้ยินเสียงพึมพำของเขา แม้แต่สลบอยู่ยังเรียกชื่อเวินหนิง จึงรู้สึกโมโหมาก

ผู้หญิงคนนั้น มีอะไรดีกันแน่ ทำให้ถึงทำให้เขาฝังใจขนาดนี้

……

เวินหนิงนั่งอยู่บนรถฉุกเฉินที่จะพาไป๋ซินหรานย้ายโรงพยาบาล เหนื่อยมาก แต่ก็ไม่กล้าวางใจ

ลู่อันหรานที่ล้าเหมือนกัน ล้าจนนั่งหลับไปแล้ว

เวินหนิงถอดเสื้อคลุมตัวเองไปคลุมบนตัวเขา ในใจก็วุ่นวายมาก

ถ้าเป็นไปได้ เธอไม่อยากให้ลู่อันหรานได้รับผลกระทบเพราะความขัดแย้งของผู้ใหญ่เลย เธออยากให้เขามีความสุขไปตลอด

แต่ว่า ความใสซื่อของเด็กคนนี้ ยิ่งอยู่ก็ยิ่งรักษาไว้ยาก

เวินหนิงถอนหายใจ แล้วหันมองไป๋ซินหรานที่นอนอยู่

ถึงแม้ตอนนี้เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ว่ายังไม่ฟื้น เวินหนิงจึงรู้สึกผิดกับเด็กคนนี้มาก ทีแรกคิดว่าเธอจะมีความสุขที่ได้หลุดพ้นจากการทารุณของแม่เลี้ยง

คิดไม่ถึงจริงๆว่าจะเจอเรื่องแบบนี้

ความคิดต่างๆตีกันวุ่นไปหมด เลยทำให้เวินหนิงเหนื่อยใจมากๆ

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง รถก็จอดหน้าโรงพยาบาล

เวินหนิงดึงสติกลับมา จัดการห้องพักฟื้นให้ไป๋ซินหรานก่อน จากนั้นก็ให้ลู่อันหรานไปนอนที่คุณแม่ นี่เลยค่อยโล่งใจไปหน่อย

ที่นี่ถือว่าปลอดภัย รอเวินหนิงจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ ฟ้าก็ใกล้จะสว่างแล้ว