บทที่ 598 เธอไปได้แล้ว

โรงพยาบาล

ลู่จิ้นยวนหลับไปอีกหลายชั่วโมง สุดท้ายค่อยรู้สึกตัว

เขาลืมตาขึ้น ก็หันไปข้างๆเตียงทันที

เห็นแค่ศีรษะของผู้หญิงคนหนึ่ง เหมือนกำลังหลับอยู่

"หนิงหนิง?"

ลู่จิ้นยวนเรียกชื่อเวินหนิงอย่างไม่คิดเลย กำลังจะเรียกเธอขึ้นมานอน ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็เงยหน้า

หยงซือเหม่ยทนไม่ได้จริงๆ เมื่อคืนเธอเฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งคืน

แต่พอลู่จิ้นยวนฟื้น กลับเรียกชื่อเวินหนิงอีก

หยงซือเหม่ยอิจฉามาก แต่ก็แสดงออกไม่ได้ "ฉันเองจิ้นยวน นายรู้สึกไม่สบายที่ไหนหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันไปเรียกคุณหมอมาตรวจ""

ลู่จิ้นยวนเห็นหยงซือเหม่ย ความดีใจบนหน้าเมื่อกี้หายไปทันที

เขาจำได้ว่าเวินหนิงเคยมา เธอยังเทน้ำให้เขา ดูแลเขาเป็นอย่างดี

แต่ทำไมตอนนี้เป็นผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ที่นี่

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?"

ลู่จิ้นยวนเอ่ยพูดอย่างเยือกเย็น

พอหยงซือเหม่ยได้ยิน จึงเอ่ยอย่างน้อยใจ "ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฉันดูแลนายทั้งคืน แต่พอนายตื่น ไม่อยากเจอฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฉันไม่ได้ขอให้เธอมาดูแลฉันที่นี่ ฉันมีครอบครัว ไม่ต้องการคนนอกมาดูแล เธอไปได้แล้ว"

ลู่จิ้นยวนได้ยินน้ำเสียงที่น่าสงสารของหยงซือเหม่ย แต่ก็ไม่ใจอ่อนเลย

ที่เธออยู่ที่นี่ เขาไม่ได้เป็นคนขอสักหน่อย เขาแค่เห็นเธอก็หงุดหงิดแล้ว

"……" ถูกไล่อย่างไม่ไว้หน้าขนาดนี้ หยงซือเหม่ยเลยหักห้ามอารมณ์แสแสร้งอ่อนโยนต่อไม่ไหว