บทที่ 599 เกือบจะทำให้คนตาย

ลู่จิ้นยวนได้ยินแล้วไม่มีอารมณ์จะตอบเลย

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณแม่ต้องเอ็นดูหยงซือเหม่ยขนาดนั้น หรือว่าท่านมองไม่ออกว่านิสัยผู้หญิงคนนี้เอาแต่ใจแค่ไหน?

หรือว่า เพราะผลประโยชน์ที่ตระกูลหยงนำมาหา ทั้งหมดนี้เลยไม่สำคัญ

ลู่จิ้นยวนยิ้มมุมปากอย่างเสียดสี

"ในเมื่ออย่างนี้ แม่ครับ ครั้งหน้าก็หาคนใช้ที่บ้านมาก็พอ อย่ารบกวนคนอื่นเลยครับ"

สีหน้าเย่หว่านจิ้งเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด แล้วเหลือบมองสีหน้าหยงซือเหม่ย เพราะลู่จิ้นยวนเอาเธอไปเทียบกับคนใช้ ทำร้ายศักดิ์ศรีเธอมาก

"เด็กคนนี้นี่!"

เย่หว่านจิ้งมองลู่จิ้นยวนตาขวาง แล้วกุมมือหยงซือเหม่ย "ซือเหม่ย เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ไอคิวสูงแต่อีคิวต่ำ อย่าใส่ใจเขาเลย ไปเถอะ เดี๋ยวน้าพาเราไปกินของอร่อยๆ"

พูดจบ ก็คล้องแขนหยงซือเหม่ยออกไปอย่างสนิทสนม

ลู่จิ้นยวนเห็นว่าผู้หญิงทั้งสองคนออกไป จึงถอนหายใจยาว

ไปสักที เขาหมดความอดทนกับพวกเธอแล้ว

……

เวินหนิงนอนหลับไปอีกสองสามชั่วโมง ตอนที่ตื่น ก็ประมาณเก้าโมงแล้ว

เธอขยับร่างกาย รู้สึกว่าหมดเรี่ยวหมดแรงมาก พยายามยันตัวขึ้นนั่ง

เวินหนิงเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ พอมองเห็นใบหน้าที่ซีดขาวของตัวเองในกระจก เลยอดส่ายหน้าไม่ได้

ถ้าคุณแม่มาเห็น ต้องมองอะไรออกแน่นอน แล้วก็จะเป็นห่วงด้วย

ทำอะไรไม่ได้ เวินหนิงจึงหยิบลิปสติกมาทากลบริมฝีปากที่ซีดขาว จากนั้นก็แตะๆที่แก้ม ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาสักที

เวินหนิงเดินออกไป อยากจะไปหาไป๋หลินยวี่ แต่ยังไม่ทันได้เข้าห้อง ก็ได้ยินเสียงลู่อันหรานแล้ว

"ออกไป เธอเป็นพวกเดียวกับหยงซือเหม่ย ออกห่างจากคุณยายฉันนะ!"

ลู่อันหรานตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว เห็นว่าเวินหนิงยังไม่ตื่น รู้ว่าเธอเหนื่อยมาก เลยไม่ได้รบกวนเธอ

แต่กลับไปดูไป๋หลินยวี่แทน ถึงแม้เขาจะทำอะไรไม่ค่อยได้ แต่อย่างน้อยก็คุยแก้เบื่อกับคุณยายได้

แต่ว่า คิดไม่ถึงเลยว่าซ่งรั่วอวิ้นจะมา

ลู่อันหรานความจำดีอยู่แล้ว นึกขึ้นได้ว่าซ่งรั่วอวิ้นเป็นพวกเดียวกันกับหยงซือเหม่ย ผู้หญิงคนนั้นกล้าวางยา ไม่แน่ผู้หญิงคนนี้อาจจะมีทำร้ายคุณยายก็ได้

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าตั้งแต่เด็กเขาจะได้รับการสั่งสอนมารยาทอะไรมา แต่ตอนนี้ก็ไล่ซ่งรั่วอวิ้นออกไป

เสียเปรียบมาครั้งหนึ่งแล้ว เขาไม่อยากตกหลุมเดิมอีกครั้งหรอก

ซ่งรั่วอวิ้นทำอะไรไม่ได้ ช่วงนี้เธอมาเยี่ยมไป๋หลินยวี่บ่อยจริงๆ ถึงแม้พวกเธอไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือดกัน แต่ว่าทั้งสองคนก็เข้ากันได้ดีมาก

ถึงแม้ไป๋หลินยวี่จะนอนติดเตียงมาหลายปี แต่ประสบการณ์ชีวิตยังอยู่ แต่ละคำที่พูด มุมมองของท่านเอง ซ่งรั่วอวิ้นรู้สึกประทับใจมาก

มาเมืองเจียงเฉิง เธอไม่มีอะไรทำ มาเพื่อบริจาคไขสันหลัง เพราะฉะนั้น เลยมาเยี่ยมเยียนที่นี่บ่อย

คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้จะโดนลู่อันหรานไล่ออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

"อันหราน"

เวินหนิงรู้ว่าลู่อันหรานกำลังคิดอะไร แต่ว่า ท่ามกลางโรงพยาบาลแบบนี้ ถ้าคนอื่นเห็นว่าเด็กทำกับผู้หญิงแบบนี้ก็คงแปลก เธอเลยเรียกลู่อันหรานไว้

ลู่อันหรานเห็นสีหน้าเวินหนิง เห็นว่าสีหน้าเธอไม่ได้ตำหนิ เลยจำใจปล่อยมือ"แม่ครับ ผมแค่เป็นห่วงว่า……"

"แม่รู้ว่าหนูหวังดี"