บทที่ 86 ทุกอย่าง กำลังจะจบ

เวินหนิงมายังไงก็ออกไปอย่างงั้น เป็นเพราะโรงพยาบาลไม่อยากรับผิดชอบ ก็เลย เธออาจจะไม่มีทางได้ทำแท้ง

เดินไปอย่างมัวหมอง จนเธอมีความคิดว่าจะไปทำแท้งที่คลีนิกไม่ถูกกฎหมายซะ

แต่ว่าสุดท้ายก็ไม่ได้ไป ถ้าเธอโชคร้ายแล้วตายอยู่ในห้องทำแท้ง งั้นทุกอย่างก็คงจะจบลงจริงๆ

เวินหนิงนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ เวลานี้ก็มีคุณแม่เข็นรถเข็นคันเล็กผ่านหน้าเธอไป ข้างในนั้นมีเด็กตัวอ้วนๆขาวๆนอนอยู่แล้วยังพูดเสียงพึมพำพร้อมยื่นกำปั้นออกมา เหมือนกำลังจะดึงดูดความสนใจของคุณแม่

เวินหนิงมองไปจนเหม่อ

ความจริงเธอก็ชอบเด็ก เธอเป็นผู้หญิงที่อยากจะมีครอบครัวมาก ถ้าจะตัดรังไข่ออกแล้วอีกหน่อยจะท้องไม่ได้อีก เธอก็กลัวเหมือนกัน

ผ่านไปเนิ่นนาน สุดท้ายเธอก็คิดได้

นี่เป็นลูกของเธอ ไม่เกี่ยวอะไรกับผู้ชายวันนั้น เรื่องผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว เธออาจจะหาเขาไม่เจอ แล้วไม่มีทางจับเขาเข้าคุกได้ด้วย

แต่ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ทำอะไรผิด เธอจะเก็บเขาไว้

คิดไปด้วยเวินหนิงก็รู้สึกปวดท้องน้อย เหมือนเด็กในท้องกำลังตอบกลับความคิดของเธออย่างนั้น

ถึงแม้เป็นแค่ตัวอ่อนไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้ แต่ก็ยังทำให้เวินหนิงรู้สึกสบายใจ

หรือว่า นี่แหละเป็นโชคชะตา เธอก็เลยจำใจต้องยอมรับ

เมื่อตัดสินใจเก็บเด็กคนนี้ไว้ เวินหนิงก็เริ่มคิดถึงอนาคตของเธอกับเด็กคนนี้

ตระกูลลู่ ไม่มีทางอยู่ต่อได้แล้ว ลู่จิ้นยวนเกลียดที่เธอหักหลัง ถ้ารู้ว่าเธอท้อง คงจะบังคับให้เธอทำแท้งแน่นอน

เพราะฉะนั้น……เธอต้องรีบย้ายออกจากตระกูลลู่ซะ

คิดไปด้วยเวินหนิงก็โทรไปหาไป๋อี้อัน แล้วให้เขาช่วยหาที่อยู่ข้างนอกให้ด้วย

"เธอยอมออกมาจากรังหมาป่านั้นแล้ว?"

เมื่อไป๋อี้อันรู้เรื่องนี้ ก็ดีใจแทนเวินหนิง จากที่เขาดูมา ตระกูลลู่อันตรายกับเธอมาก ต้องรีบไปจากที่นั่นถึงจะเป็นแผนที่ดีที่สุด

"อื้อ น่าจะ……เร็วๆนี้" เวินหนิงพยักหน้า

เมื่อกี้เธอคิดดีแล้ว ถึงแม้ลู่จิ้นยวนจะไม่ยอมหย่า เธอก็ไปหาเถ้าแก่ได้ ขอร้องท่านจากเธออยู่ในตระกูลลู่อย่างสงบสุขแล้วไม่ทำให้เธอลำบากก็พอ

"ได้ เธอไว้ใจเถอะ ฉันจะจัดการให้เอง" ครั้งก่อนไป๋อี้อันไม่ได้ช่วยเวินหนิงเรื่องตามหาแม่ ในใจก็รู้สึกผิด เพราะฉะนั้น กับเรื่องนี้ก็รู้สึกจริงจังมาก

ผ่านไปไม่นาน เวินหนิงก็หาบ้านที่เหมาะสมได้แล้ว

มองไปที่ห้องนอนห้องเล็กๆนั่น เวินหนิงรู้สึกพอใจมาก ถึงแม้ที่นี่จะไม่กว้าง ไม่สามารถเทียบกับความสุขสบายหรูหราที่บ้านตระกูลลู่ได้ แต่ว่า อยู่ที่นี่เธอสามารถปล่อยตัวเองแล้วมีอิสระ นี่เป็นสิ่งที่ตระกูลลู่ให้ไม่ได้

เวินหนิงก็ตัดสินใจแล้วว่าจะรีบไปคุยเรื่องนี้กับเถ้าแก่ เด็กในท้องของเธอรอนานขนาดนั้นไม่ได้ ต้องรีบจัดการซะ

……

ในคืนวันนั้น เวินหนิงก็ไปหาเถ้าแก่ที่ห้องหนังสือรับแขก เคาะประตูไป แล้วก็มีเสียงลอยออกมา "เข้ามาได้"

เวินหนิงเดินเข้าไป ในใจก็รู้สึกร้อนรน สุดท้ายกลับเห็นลู่จิ้นยวนอยู่ในนั้นด้วย

ทั้งสองกำลังถือหมากล้อมไว้ในมือ ดูเหมือนเธอเป็นส่วนเกินของที่นี่