บทที่ 87 ไปจากตระกูลลู่

ลู่จิ้นยวนมองเห็นสายตาที่หนักแน่นของเวินหนิง ในใจก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง

แต่เวินหนิงไม่ได้หยุดอยู่ที่เดิมแล้วรีบไปจากที่นี่ทันที

ลู่จิ้นยวนเดินเข้าไปในห้องหนังสือ เถ้าแก่ลู่ก็ชี้ไปที่กระดานหมากล้อม "มา มาเล่นต่อ"

ลู่จิ้นยวนขมวดคิ้วเข้ม "คุณปู่ เมื่อกี้เธอพูดอะไรกับคุณปู่?"

เถ้าแก่ลู่มองไปที่ลู่จิ้นยวนแล้วส่ายหัว "ในเมื่อเธอขอร้องที่จะคุยกับฉันตัวต่อตัวเอง ถ้าฉันบอกแก ตาแก่อย่างฉันก็คงไม่ได้เรื่อง มาเล่นต่อ"

ลู่จิ้นยวนเห็นท่าทางของเถ้าแก่ไม่อยากพูด ก็เลยไม่ได้เอ่ยถามต่อ แล้วพยายามหักห้ามอารมณ์ในใจไว้ เล่นหมากล้อมต่อ

แต่ว่า ครั้งนี้ เขาไม่ได้รู้สึกสงบสติได้เหมือนเมื่อกี้ ผ่านไปไม่นาน ความได้เปรียบบนกระดานหมากที่สร้างมาเมื่อกี้ก็ค่อยๆหายไป จากนั้นเถ้าแก่ก็เห็นจุดอ่อนแล้วบีบไปจนมุม

"จิ้นยวน ชีวิตคนก็เหมือนกลับหมากล้อม ทุกก้าวสำคัญมาก แกต้องระวัง"

เถ้าแก่ชนะหมากล้อมกระดานนี้ แล้วเห็นท่าทางไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวของลู่จิ้นยวนก็เลยเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น

ลู่จิ้นยวนพยักหน้า ก็รู้สึกว่าคำพูดนี้แอบแฝงอะไรบางอย่าง แต่ว่า เถ้าแก่บอกว่าท่านเหนื่อยแล้ว จะกลับไปพักผ่อน สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรเลย

……

เช้าวันต่อมา เวินหนิงรู้สึกไม่สบายตัว ก็เลยไม่ได้ไปทำงาน

ลู่จิ้นยวนมองเห็นที่นั่งในรถว่าง ในใจก็รู้สึกหงุดหงิด

ผู้หญิงคนนี้ลำไส้จะอักเสบไปนานแค่ไหน ทำไมตอนนี้ก็ยังไม่หาย?

หรือว่าตอนนั้นเธอไปหาหมอเถื่อน? คิดไปด้วย ลู่จิ้นยวนก็โทรหาคุณหมอประจำบ้านให้ตอนดึกไปตรวจเช็คร่างกายของเวินหนิง

……

เถ้าแก่ก็ให้คนไปจัดการเรื่องหย่าอย่างรวดเร็ว ท่านกังวลว่าถ้าจะยื้อต่อคงไม่ดีมากนัก ก็เลยจัดการอย่างเด็ดขาด

แน่นอน ใบสมรสหย่าตระกูลลู่ไม่คิดที่จะให้เธอ พวกเขากังวลว่าเธอจะเอาเอกสารนี้ไปสร้างปัญหา

เวินหนิงก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก จนกระทั่งถึงเวลาที่เธอจะจากไป ก็แค่มีกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ข้างในก็มีแค่เสื้อผ้ากับรองเท้าที่เธอเอาออกมาจากคุกตอนนั้น ที่เหลือ เธอไม่ได้เอาอะไรไปเลย

เถ้าแก่ลู่ก็เขียนเช็คให้เธอ ตัวเลขบนนั้นน่าดึงดูดมาก แต่เวินหนิงก็ปฏิเสธ "ที่ออกมาจากคุกได้ ก็ถือว่าหนูโชคดีมากแล้ว เงินพวกนี้ก็ไม่ต้องหรอกค่ะ ขอแค่คุณปู่จำคำสัญญาที่พูดกับหนูไว้ได้ก็พอค่ะ"

เถ้าแก่ลู่พยักหน้า "ไว้ใจเถอะ เรื่องนั้นผ่านไปแล้ว ไม่มีใครไปตอแยเธออีกแน่นอน คำพูดของฉันก็ยังมีประโยชน์อยู่"

เวินหนิงพยักหน้า ก็จากไปแบบนี้เลย

พอคิดถึงผู้ชายคนนั้น สายตาของเวินหนิงก็หม่นหมอง อีกหน่อยโอกาสที่พวกเขาจะเจอหน้ากันก็คงไม่มีแล้ว

ในตระกูลลู่ ในช่วงเวลาที่เป็นภรรยาของลู่จิ้นยวน เธอรู้สึกเหมือนเป็นแค่ความฝัน

ตอนนี้ฝันตื่นแล้ว เธอก็ควรจะเริ่มมีชีวิตใหม่สักที

……

ตอนดึก หลังจากลู่จิ้นยวนเลิกงาน

เวลาอาหารเย็น เวินหนิงก็ไม่อยู่เหมือนเดิม เขาก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะว่าเธอบอกว่าลำไส้อักเสบ ไม่ได้ร่วมทานอาหารกับคนอื่นนานแล้ว

รอจนทานอาหารเสร็จ เขากลับไปที่ห้องนอนของตัวเองก็รู้สึกบางอย่างผิดปกติ

เดิมที่ เสื้อผ้าของเวินหนิงที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขาหายไป ผ้าห่มที่เธอปูพื้นนอนก็หายไปด้วย

ทั้งหมดเหมือนกลับไปตอนเริ่มต้น ตอนที่เวินหนิงไม่มีตัวตนอยู่

ลู่จิ้นยวนเหมือนจะคิดอะไรได้ ก็ก้าวเดินออกไปแล้วเข้าไปในห้องนอนของเวินหนิง พอเปิดประตูเข้าไป ข้างในก็ว่างเปล่า ไม่มีใครเลย ข้างในนั้นถูกทำความสะอาดจนเหมือนไม่มีร่องรอยของคนเคยอยู่